αν και φέτος δεν ασχολήθηκα από την αρχή της χρονιάς με το μπάσκετ την τρίτη αποφάσισα να πάω στο γήπεδο μπας και δω κάτι που μπορεί να με τραβήξει πάλι πίσω. τελευταία στιγμή λοιπόν αποφάσισα να πάω στο παλατάκι... και πραγματικά η ομάδα με έκανε να αισθανθώ ξανά έστω και για λίγο υπερήφανος... θεωρώ ότι πρέπει σιγά σιγά να γυρνάμε να στηρίξουμε ξανά το μπασκετάκι έστω και αν στην ομάδα αγωνίζονται παίκτες που ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν φαντάζονταν ότι θα μπορούσαν να φορέσουν την φανέλα του ΠΑΟΚ όπως ο κούβελας, έστω και αν διοικητικά ο ΠΑΟΚ είναι ανύπαρκτος, έστω και αν τα πάντα πέρα του αγωνιστικού θυμίζουν ένα απέραντο τσίρκο πλαισιωμένο με χορούς και πανηγύρια...
θεωρώ ότι αν θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα και να απομακρύνουμε όλους αυτούς τους τυχάρπαστους που διοικούν την ομάδα και κονομάνε, επιβιώνουν ή ανεβαίνουν στις πλάτες της, αυτό μπορούμε να το πετύχουμε μόνο μέσα από την παρουσία μας στο γήπεδο...
