Τα έχουμε ζήσει εκατοντάδες φορές ... τα ίδια και τα ίδια. Η κατάσταση δεν αλλάζει εύκολα. Μακάρι να άλλαζε, αλλά δυστυχώς χειροτερεύει. Κάποτε γινόταν επεισόδια τουλάχιστον μόνο στο γήπεδο, τώρα γίνονται πεσίματα ... αυτοί που την πέφτουν κοιτάνε να βρουν κανέναν ανυποψίαστο ξεκομένο της άλλης ομάδας ... απίστευτη δειλία!!! Εγώ ξέρω ότι είτε είναι πεσίματα, είτε είναι επεισόδια ... δεν θα έπρεπε να γίνονται. Και εγώ πέρασα πριν απο καμμιά εικοσαετία απο την ίδια κατάσταση ... φαντασία οπαδού ... μυθοπλασία ... ψευτοιδανικά ... είναι ένα πολύ περίεργο προσωπικο-κοινωνικο-οικονομικο-ερωτικό μπλέξιμο, που συμβαίνει κάθε φορά προσωπικά στον καθένα. Αυτό που μπορώ να διακρίνω, είναι ότι λείπει η σύνεση σίγουρα. Δεν υπάρχει ούτε καθαρό μυαλό, ούτε καθαρές προθέσεις. Φυσικά και δεν συμφωνώ με τα επεισόδια. Η σύνεση απαιτεί όταν ο άλλος σε προκαλεί να τον αποφεύγεις. Να συγκρούεσαι μαζί του, μόνο αν δεν μπορείς να τον αποφύγεις.
Θυμάμαι εκδρομή στη Λάρισα, 85 πούλμαν, ένα τραίνο και πολλοί με Ι.Χ. Θυμάμαι που κυκλοφορούσα μέσα στην Κεντρική πλατεία της Λάρισας 2 ώρες πριν τον αγώνα με ασπρόμαυρο κασκόλ και ενώ περνούσα μπροστά απο στέκια Λαρισαίων δεν έφαγα ποτέ πέσιμο. Τί άλλαξε τόσο πολύ προς το χειρότερο απορώ. Ο κόσμος έχει γίνει πιό βίαιος, μάλλον δεν έχει τόσο υπομονή, ίσως να μην έχει πιά μείνει και ίχνος αγάπης για τον συνάνθρωπο ... ίσως να μην έχει μείνει ίχνος φαιάς ουσίας στον εγκέφαλο ... δεν είναι δυνατόν συνέχεια να πηγαίνουμε προς το χειρότερο!!!΄
Επίσης οι σημερινοί εικοσάρηδες, έχουν μυθοποιήσει την δικιά μας την γενιά, των σημερινών σαραντάρηδων και σαρανταπεντάρηδων ... που κατεβάζαμε κάθε χρόνο μόνιμα 7 χιλιάδες στον γαύρο ... 3 και 4 χιλιάδες στη λεωφόρο και μιά 5άρα στη Φιλαδέλφεια!!! Έχουν μυθοποιήσει σήμερα τα εικοσάρια τα κατορθώματα του Μανάβη και του φίλου μου του Τζαμάλ που είμασταν κολλητάρια σε κάθε εκδρομή. Ακούω ιστορίες απο εικοσάρια ΠΑΟΚτσάκια, που ουδέποτε συνέβησαν ... και οι σημερινοί εικοσάρηδες, θέλουν ίσως να φανούν αντάξιοι του ονόματος και της ιστορίας του ΠΑΟΚ. Εμείς δεν κάναμε ποτέ πεσίματα σε ξεκάρφωτους ... εμείς δεν κάναμε ποτέ πρώτοι κίνηση ... πάντα μα πάντα είμασταν αμυνόμενοι ... πάντοτε τρώγαμε πέσιμο ... στον Σταθμό Λαρίσης, στο Περοκέ, στον ηλεκτρικό, στο άλσος Νέας Φιλαδέλφειας και μετά απαντούσαμε. Ποτέ δεν κάναμε καραούλι να περιμένουμε σκουλίκια για να τους την πέσουμε στύλ Μαυροσκούφεια ... ποτέ. Σε όλη την οπαδική μου πορεία, και έχω γυρίσει πλήν Ηρακλείου όλα τα γήπεδα της Ελλάδος ... μέχρι και Ρόδο πήγα με τον ΠΑΟΚ ... μόνο μία φορά θυμάμαι ένα πέσιμο που είχαν κάνει 7-8 δικοί μας σε έναν Αρειανό επι της Παπαναστασίου ... πάντοτε είμασταν ή λιγότεροι ή σχεδόν ισοδύναμοι. Τα πράγματα νομίζω πλέον είναι εκτός ελέγχου. Όχι δηλαδή ότι απαραίτητα πρέπει να υπάρχει έλεγχος, αλλά σήμερα πραγματικά κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές. Σήμερα μπορεί να πάει ο πατέρας με το παιδάκι του ... και το παιδί να φοράει κασκολάκι κιτρινόμαυρο ... και να του την πέσουν 7-8 πιτσιρικάδες για να πάρουν το κασκόλ απ'το μωρό!!! Έχει φτάσει σε τέτοια σημεία ο ανδρισμός που εκφράζεται βίαια ανεξέλεγκτα όπου μπορεί να εκφραστεί ... ίσως επειδή ο ανδρισμός στην κανονική μας ζωή είναι είδος υπο εξαφάνιση!!!!
Φυσικά λοιπόν και καταδικάζω τα επεισόδια απ'όπου και αν προέρχονται. Φυσικά είμαι υπέρ ενός γηπέδου που θα είναι γεμάτο με οικογένειες, πολύχρωμο, παρά μονόχρωμο με αφιονισμένους στρατιώτες. Έχω ξεκαθαρίσει ότι το ποδόσφαιρο για εμένα είναι ένα θέαμα ... και στα θεάματα δεν χωράνε στρατοί
