Μισό λεπτό, γιατί νομίζω πως υφέρπει μομφή κάτω από αυτήν την "επιλεκτική μνήμη"? Για ποια επιλεκτική μνήμη όμως μιλάς φίλε μου? Καταγράφοντας τις άτυχες στιγμές του Πρέλεβιτς, με πρώτη και κορυφαία ομολογώ κι εγώ την τελευταία επίθεση με τη Μπενετόν το '93, θα ικανοποιήσεις απλά μια τάση αμφισβήτησης της αξίας και της προσφοράς του, πράγμα γραφικό όμως αν αναλογιστείς πως ό,τι αξιώθηκε να "σηκώσει" μπασκετικά ο ΠΑΟΚ το οφείλει πρωτίστως σε αυτόν. Δε νομίζω να αμφισβητεί κανείς ότι δεν είχε άτυχες στιγμές, κακές επιλογές, ειδικά τα πρώτα χρόνια της "τρέλας". Είναι όμως τόσες οι χαρές που μας έδωσε, ώστε να ωχριά κάθε κακή στιγμή που είχε. Ακόμα ακόμα και μετά τον ημιτελικό της καταστροφής, κανείς δεν τόλμησε να του καταλογίσει κάτι. Ίσως γιατί και μόνο που φτάσαμε να διεκδικούμε κάτι τόσο μεγάλο, το οφείλαμε -το τονίζω και πάλι- στον ίδιο τον μοιραίο παίκτη της τελευταίας επίθεσης.