Καλύτερος προπονητής είναι αυτός που τα συνδυάζει όλα. Για να γίνεις επαγγελματίας προπονητής πρέπει να δουλεύεις σκληρά και αδιάκοπα. Χρειάζεται γνώσεις τακτικής τις οποίες δεν φτάνει να τις αποκτήσεις, αλλά και να τις αναβαθμίζεις και να τις προσαρμόζεις αναλόγως, σύμφωνα με τα σύγχρονα ποδοσφαιρικά δρώμενα και απαιτήσεις. Γι' αυτό και πρέπει ο προπονητής να βγαίνει και εκτός της χώρας στην οποία εργάζεται και να παρακολουθεί προπονήσεις και συστήματα μεγαλύτερων ευρωπαϊκών ομάδων. Χρειάζεται επίσης διορατικότητα, να έχει "μάτι" που λέμε, ωστέ να μπορεί να αξιολογήσει τον κάθε παίκτη και το πως θα τον χρησιμοποιήσει, ώστε να πάρει το 100% των δυνατοτήτων του. Να ξέρει ποιον θα ρίξει στην μάχη, σε ποιά θέση και σε ποιό χρονικό σημείο του αγώνα. Σημαντικότατος είναι και ο τομέας της ψυχολογίας. Θα πρέπει ο προπονητής να εμπνέει τους παίκτες, να τους ανυψώνει το ηθικό και να τους κάνει να αισθάνονται σαν λιοντάρια, έτσι ώστε να δίνουν και την ψυχή τους μέσα στο γήπεδο. Δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαίοι προπονητές όπως ο Βενγκέρ, ο Μουρίνιο, ο Λίπι, ζουν και αναπνέουν με το ποδόσφαιρο. Όλη η ζωή τους κυμαίνεται γύρω από αυτό. Γι΄αυτό θεωρούνται (και είναι) παγκοσμίου κλάσης. Παρατηρώντας αυτά βλέπουμε το πόση επίδραση έχουν στους παίκτες τους. Όταν ένας φορ σαν τον Ντρογμπά λέει εγώ θέλω να φύγω από την Τσέλσι επειδή θέλω να συνεργαστώ με τον προπονητή μου, όταν στην Άρσεναλ έρχονται παίκτες, διότι θεωρούν τιμή τους να εργαστούν υπό τις οδηγίες του Βενγκέρ καταλαβαίνετε την χαώδη διαφορά μεταξύ της νοοτροπίας και του επαγγελματισμού των σωστών προπονητών με τους "υπόλοιπους". Μην ξεχνάτε πως "έξω" δεν λένε ο προπονητής, ή ο coach αν θέλετε, αλλά ο manager ή ο boss.
