Νομίζω ότι οι λόγοι δεν είναι καθαρά αγωνιστικοί. Επειδή ακούγονται πολλά δεν ξέρω τι να πιστέψω. Πάντως θεωρώ την κίνηση αυτή μάλλον λανθασμένη (ή είναι λάθος που τον διώχνεις ή είναι λάθος που τον έφερες). Δεν ελπίζω πια σε τίποτε. Νομίζω ότι όλοι μας ασχολούμαστε με το μπάσκετ όταν δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο να κάνουμε και οι παίκτες από την άλλη νιώθω ότι παίζουν από αγγαρεία χωρίς να προσδοκούν τίποτε. Είμαι πεπεισμένος ότι όλοι τους περιμένουν πώς και πώς τις καλοκαιρινές διακοπές.
Βλέποντας τις προάλλες τη Λίβερπουλ με τους Μπέλαμυ και Ριισε να σκοράρουν κατά της Μπαρτσελόνα, όντας τιμωρημένοι με βαρύ πρόστιμο, αλλά χαρούμενοι και μάλιστα ο Μπέλαμυ να πανηγυρίζει με αμίμητο τρόπο, με φλεγματικό χιούμορ, αυτοσαρκασμό και χωρίς κόμπλεξ, σκέφτομαι μήπως θα έπρεπε κι εμείς να παίρνουμε τα πράγματα λίγο πιο ελαφρά και να μη βλέπουμε το άθλημα σαν πόλεμο ή σαν εκτόνωση των κόμπλεξ μας ή ακόμη και σαν επάγγελμα. Πολλά συμβαίνουν στον αθλητισμό αλλά τελικά μένει πάντα η χαρά του νικητή (όποιος κι αν είναι αυτός).
