Συμπληρώνονται σήμερα 13 χρόνια από τότε που ο ΠΑΟΚ αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ευρώπης
στο μπάσκετ, καθώς στον τελικό που έγινε στη Γενεύη επικράτησε της ισπανικής Σαραγόσα με σκορ 76-72. Αυτός ήταν μόλις ο δεύτερος ευρωπαϊκός τίτλος που κέρδιζε ελληνική ομάδα, αφού είχε προηγηθεί ο θρίαμβος της ΑΕΚ επί της Σλάβια Πράγας το 1968 για τον ίδιο θεσμό. Ηταν όμως ο πρώτος σύγχρονος ευρωπαϊκός τίτλος σε συλλογικό επίπεδο, ο οποίος αποτέλεσε την απαρχή των ευρωπαϊκών τροπαίων που ακολούθησαν από Αρη, Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΑΕΚ και Μαρούσι. Ο ΠΑΟΚ τη σεζόν εκείνη (1990-91) είχε σπουδαία παρουσία τόσο σε Ελλάδα, όσο και σε Ευρώπη. Το καλοκαίρι του 1990 ο «Δικέφαλος» είχε ενισχυθεί με τον Κεν Μπάρλοου, ενώ την τεχνική ηγεσία της ομάδας είχε αναλάβει ο Ντράγκαν Σάκοτα. Οι Θεσσαλονικείς (που την προηγούμενη χρονιά είχαν φτάσει στα ημιτελικά του Κυπελλούχων) πραγματοποιούν ξέφρενη πορεία στην Ευρώπη και καταφέρνουν να κάνουν το βήμα παραπάνω, καθώς φτάνουν στον τελικό, ο οποίος φιλοξενήθηκε στο «Πατινουάρ Ντε Βερνέ» της Γενεύης. Στην προσπάθεια κατάκτησης του παρθενικού ευρωπαϊκού τίτλου του ο ΠΑΟΚ είχε και την συμπαράσταση 5.000 υποστηρικτών του, οι οποίοι δημιούργησαν μία εκπληκτική ατμόσφαιρα κι «έσπρωξαν» τους παίκτες του Σάκοτα στον ιστορικό εκείνο θρίαμβο. Ο αγώνας είχε δραματική εξέλιξη, ενώ και η διαιτησία αδίκησε σε ορισμένες φάσεις την ελληνική ομάδα. Το γεγονός αυτό είχε εξοργίσει τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, οι οποίοι με τις αντιδράσεις τους (πέταξαν κέρματα και διάφορα αντικείμενα) έγιναν αφορμή να διακοπεί προσωρινά το παιχνίδι, το οποίο ξεκίνησε και πάλι με την παρέμβαση του Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς. Ο ΠΑΟΚ κατάφερε να φτάσει στη μεγάλη νίκη με πρωταγωνιστή τον Μπάνε Πρέλεβιτς, ο οποίος ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 31 πόντους. Αξιοι συμπαραστάτες του Πρέλεβιτς ήταν οι Κεν Μπάρλοου με 20 πόντους και ο Νίκος Σταυρόπουλος με 15. Ο τίτλος αυτός πανηγυρίστηκε έξαλλα σε όλη την Ελλάδα, ενώ η υποδοχή που επιφυλάχτηκε στους θριαμβευτές ήταν κάτι το εκπληκτικό. Διαβάστε τι δήλωσαν για τον άθλο του ΠΑΟΚ ο πρώτος σκόρερ του αγώνα, Μπάνε Πρέλεβιτς, ο αρχηγός Παναγιώτης Φασούλας και ο «πρωτομάστορας» του θριάμβου, Ντράγκαν Σάκοτα.
ΝΤΡΑΓΚΑΝ ΣΑΚΟΤΑ
Ερ.: Τι θυμάστε πιο έντονα από εκείνον τον τελικό;
Απ.: Η ατμόσφαιρα είναι αυτό που θυμάμαι, επειδή ήταν πρωτόγνωρα τα πράγματα τότε για τον ΠΑΟΚ στο ευρωπαϊκό Κύπελλο. Ο κόσμος είχε ενθουσιαστεί πάρα πολύ.
Ερ.: Που πιστεύεται ότι κρίθηκε το παιχνίδι;
Απ.: Παίξαμε καλή άμυνα. Παίξαμε μια ζώνη στο τέλος, που ήταν μια έκπληξη για τη Σαραγόσα. Επαιξαν ρόλο επίσης και τα καθοριστικά σουτ του Μπάνε Πρέλεβιτς και του Κεν Μπάρλοου σε δύο σημεία που κρινόταν το παιχνίδι.
Ερ.: Υπήρχε κάποιος αγώνας που δεν θα ξεχάσετε από την πορεία εκείνη;
Απ.: Σίγουρα το πιο συναρπαστικό παιχνίδι ήταν αυτό με την Ντιναμό στη Μόσχα. Ημασταν σχεδόν χαμένοι κάποια στιγμή, αλλά προς το τέλος του αγώνα καλύψαμε τη διαφορά.
Ερ.: Πιστεύατε σ αυτόν τον τίτλο όταν ο ΠΑΟΚ ξεκινούσε το φθινόπωρο του 1990 την πορεία του στη διοργάνωση;
Απ.: Δεν το σκεφτόμουν έτσι. Ηξερα ότι υπάρχουν στο πρόγραμμα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Οταν όμως φτάσαμε στον τελικό, γνώριζα ότι αν δεν κερδίσουμε θα ήταν σαν να μην είχαμε πετύχει τίποτα, γιατί εδώ στην Ελλάδα δεν υπάρχει επιτυχία αν φτάσεις απλά και μόνο μέχρι τον τελικό. Ανεξάρτητα αν αυτό γινόταν ύστερα από αρκετά χρόνια και ήταν κάτι πρωτόγνωρο τότε.
ΜΠΑΝΕ ΠΡΕΛΕΒΙΤΣ
Ερ.: Ποια ήταν τα συναισθήματά σας μετά τη μεγάλη εκείνη νίκη;
Απ.: Ηταν ο πρώτος ευρωπαϊκός τίτλος. Από τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες σε συλλογικό επίπεδο στην Ελλάδα. Αλλά τώρα έχουν περάσει τόσα χρόνια, που τώρα αυτό που έχει μείνει είναι οι ευχάριστες αναμνήσεις.
Ερ.: Τι θυμάστε πιο χαρακτηριστικά από το παιχνίδι εκείνο;
Απ.: Τίποτα ιδιαίτερο. Δεν μπορώ να πω ότι κάποια στιγμή τη θυμάμαι πιο έντονα από την άλλη. Γενικότερα ήταν ένα συναρπαστικό γεγονός για την εποχή εκείνη.
Ερ.: Φοβηθήκατε σε κάποια στιγμή του αγώνα ότι μπορεί να μην πανηγυρίσετε τελικά τη νίκη;
Απ.: Δεν τα σκέφτεσαι αυτά τα πράγματα όταν παίζεις. Πως σκεφτόταν τότε ο προπονητής μας δεν ξέρω. Οταν είσαι παίκτης, πάντως, είναι αλλιώς. Είναι πιο εύκολα τα πράγματα όταν είσαι παίκτης.
Ερ.: Τι σας είπε ο προπονητής σας πριν και κατά τη διάρκεια του αγώνα;
Απ.: Μας έδωσε τις καθιερωμένες οδηγίες για το παιχνίδι, οι οποίες τότε μας βγήκαν όλες, καθώς κερδίσαμε το Κύπελλο.
Ερ.: Εσείς κάνατε μεγάλο παιχνίδι, καθώς αναδειχθήκατε πρώτος σκόρερ με 31 πόντους. Πιστεύετε πως αυτός ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που έκρινε το παιχνίδι;
Απ.: Ναι, αλλά ήταν και τ' άλλα παιδιά που είχαν παίξει καταπληκτικά σ εκείνο το παιχνίδι. Ο Μπάρλοου, ο Σταυρόπουλος, ο Ιωάννου που ήλθε απ' τον πάγκο κι έκανε τρομερή δουλειά. Ολα τα παιδιά έπαιξαν καταπληκτικά.
Ερ.: Πιστεύατε σ αυτόν τον τίτλο όταν ξεκινούσατε την πορεία σας στη διοργάνωση;
Απ.: Επειδή την προηγούμενη χρονιά είχαμε φτάσει στον ημιτελικό, εκείνη τη χρονιά θέλαμε να φτάσουμε στον τελικό και ό,τι γινόταν. Στον τελικό δεν υπάρχει φαβορί. Είναι ένα παιχνίδι. Κερδίζει όποιος έχει καρδιά. Αυτό θέλαμε εκείνη τη χρονιά. Να φτάσουμε όσο πιο μακριά γινόταν. Είχαμε και την εμπειρία της προηγούμενης χρονιάς...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ
Ερ.: Ποια ήταν τα συναισθήματά σας μετά τη μεγάλη εκείνη νίκη;
Απ.: Κατ' αρχήν ήταν η πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή επιτυχία σε συλλογικό επίπεδο μετά το Κύπελλο της ΑΕΚ το 1968. Σαν τέτοια την αντιμετωπίσαμε και στον ΠΑΟΚ. Είχαμε ολόκληρη εκστρατεία φιλάθλων στη Γενεύη. Υπήρχε απίστευτη προσμονή γι' αυτό το παιχνίδι, που δύσκολα μπορεί να βγει απ' το μυαλό όποιου το έζησε. Θυμάμαι οι Ελληνες φίλαθλοι ήταν σχετικά «απαίδευτοι» - με την έννοια του πως να συμπεριφέρονται σε ευρωπαϊκά γήπεδα - και υπήρξε κάποιος φανατισμός. Για καλή μας τύχη ηρέμησαν τα πράγματα και συνεχίστηκε το ματς. Η υποδοχή στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης ήταν η πιο μεγαλειώδης. Ηταν η πιο μεγάλη υποδοχή που έγινε ποτέ σε ομάδα στην Ελλάδα. Σαν... απελευθερωτές γυρίσαμε και όχι σαν τροπαιούχος ομάδα. Ηταν συγκινητικό...
Ερ.: Τι θυμάστε πιο έντονα από τον τελικό της Γενεύης;
Απ.: Θυμάμαι ότι φτάσαμε σε κάποια στιγμή να είμαστε σαφώς καλύτεροι από τη Σαραγόσα. Θυμάμαι τους φιλάθλους να εξαγριώνονται για κάποια διαιτητική απόφαση και να πετάνε κέρματα και αντικείμενα. Να γίνετε ένας χαμός. Θυμάμαι, επίσης, το άγχος και την αγωνία που είχαμε βλέποντας τους διαιτητές να θέλουν να διακόψουν το παιχνίδι εις βάρος μας και την προσπάθεια που κάναμε, προκειμένου να φτάσουμε στην επιτυχία. Και βέβαια δεν θα ξεχάσω την υποδοχή στο αεροδρόμιο.
Ερ.: Φοβηθήκατε τη στιγμή των επισοδίων ότι το παιχνίδι μπορεί να χαθεί;
Απ.: Ναι, γιατί ήταν ξεκάθαρο πως αν δεν ήρεμούσαν οι φίλαθλοί μας, θα χάναμε το ματς. Θυμάμαι τα πρόσωπα των Ελβετών αστυνομικών, οι οποίοι δεν καταλάβαιναν τι γίνεται. Δεν μπορούσαν ν αντιληφθούν πώς γίνεται να υπάρχει τέτοιος φανατισμός για έναν αγώνα μπάσκετ. Πράγματι αυτή ήταν η πιο ανησυχητική στιγμή.
Ερ.: Πιστεύατε σ αυτόν τον τίτλο όταν ξεκινούσατε το φθινόπωρο του 1990 την πορεία σας στη διοργάνωση;
Απ.: Η επιτυχία της εθνικής ομάδας το 1987 είχε δώσει το δικαίωμα σε κάθε ελληνική ομάδα μπάσκετ (αλλά και άλλων αθλημάτων), να πιστεύει ότι μπορεί να φτάσει σε μια επιτυχία. Βέβαια, επιτυχία για μας θα ήταν και μόνο η παρουσία μας στον τελικό. Ηταν δύσκολα τα πράγματα. Υπήρχε, πάντως, μέσα μας η πίστη ότι μπορούσαμε να πάρουμε το τρόπαιο. Είχε πολύ καλή ομάδα ο ΠΑΟΚ εκείνη την εποχή. Αυτή η ομάδα δεν μπορούσε να μην φτάσει τουλάχιστον μέχρι τον τελικό κι εκεί δεν το παίρνει πάντα ο καλύτερος. Ο τελικός είναι και θέμα τύχης και θέμα μέρας και ψυχολογίας. Με τόσες χιλιάδες φιλάθλων ήταν αδύνατο να φύγουμε από κει χαμένοι.
www.sportnews.gr:)
http://sportnews.flash.gr/articles/2004/3/25/46757/