Επειδή διάβασα πολλές σαχλαμάρες και αν και είναι αρχή μου να μην αναφέρομαι σε επεισόδια, έτσι για την ιστορία των πραγμάτων να αναφέρω:
1) Στον αγώνα με τον Πανιώνιο είχαμε κατέβει λίγος κόσμος (γύρω στα 500 άτομα) επειδή είχαν αρχίσει οι εξετάσεις και κανείς δεν πίστευε ότι ο Πιερικός θα έκοβε βαθμό από τον βάζελο, ώστε να ανακειριχθούμε και τυπικά πρωταθλητές πριν την τελευταία Κυριακή που αντιμετωπίζαμε τον βάζελο στην Τούμπα.
2) Σε όλες τις εκδρομές εκείνης της χρονιάς (δεν έχασα ούτε ένα αγώνα εντός-εκτός, εκτός της Κρήτης) ήμουν με τον Σύνδεσμο Τριανδρίας (Τριανδριώτης είμαι) και το πούλμαν μας στον συγκεκριμένο αγώνα είχε 25 άτομα (οι 10 ήταν γονείς που κατέβαιναν να δουν τα παιδιά τους που ήταν φοιτητές στην Αθήνα) ενώ στην επιστροφή είχαμε πάρει τον συγχωρεμένο τον Πελέ και την παρέα του (6-7 άτομα)
3) Είχαμε κατεβάσει πράγματι 11 λεωφορεία στην Αθήνα, αλλά στην μάχη ήταν μόνο 4. Τα υπόλοιπα είχαν σταματήσει πιο πριν (Λεβέντη). Το δικό μας (Τριανδρία) ήταν αυτό που δεν είχε σταματήσει και ο οδηγός βιαζόταν να το γυρίσει Θεσσαλονίκη επειδή την άλλη ημέρα το πρωί είχε δρομολόγιο να κάνει και επειδή όπως προείπα οι περισσότεροι από μας δίναμε εξετάσεις.
4) Το Σαββατοκύριακο εκείνο είχε τρομερή ζέστη και ο μαλάκας ο οδηγός ήθελε να πάρει παγωτό και νερό από το ένα από τα δύο μαγαζιά (Αλαμάνα, Ρούμελη) που βρίσκονταν απέναντι το ένα με το άλλο. Όταν φτάσαμε εκεί είδαμε τρία λεωφορεία με γάβρους από την Ερυθρόλευκη Στρατιά που ήταν ήδη παρκαρισμένα στο απέναντι μαγαζί (ρεύμα από Θεσσαλονίκη προς Αθήνα) και είπαμε του οδηγού πως αν σταματήσει εκεί θα γίνονταν επεισόδια, αλλά αυτός μας απάντησε ότι "σιγά ρε σεις, το πρωτάθλημα τελείωσε"
5) Όταν κατεβήκαμε από το Λεωφορείο κάποιοι κρατήσαμε θέσεις άμυνας μην τυχόν και δοκιμάσουν τίποτα οι γάβροι, ενώ κάποιοι άλλοι μπήκαμε μέσα στο μαγαζί (ρεύμα από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη). Εκεί πετύχαμε 3 γάβρους οι οποίοι έφαγαν πέσιμο από την παρέα του Πελέ. Μάλιστα ο ένας (ήταν μαλλιάς) έτρωγε μακαρονάδα και κάποιος του έβαλε τα μούτρα μέσα στο πιάτο και όταν άρχισε να τρέχει προς τα λεωφορεία των γάβρων δεν μπορούσες να καταλάβεις αν είχε αίμα ή σάλτσες στο πρόσωπο.
6) Οι γάβροι βλέποντας τους δικούς τους να γυρνάνε ματωμένοι μας επιτεθήκαν. Το μόνο που μπορέσαμε να κάνουμε ήταν να τους κρατήσουμε μέχρι να βάλει ο οδηγός μπροστά το πούλμαν, να κάνει όπισθεν και μεταστροφή προς Αθήνα, ενώ το παμπριζ μπροστά από την θέση του συνοδηγού και τα τζάμια από τη δεξια πλευρά του πούλμαν έσπασαν από τα κοτρόνια που μας πέταξαν οι γάβροι. Θυμάμαι που ανέβηκα τελευταιος στο πούλμαν μαζί με τον Πελέ και κάποιος πρόσφατα μου έλεγε ότι κρατούσε την πόρτα για να μην μπουν οι γάβροι μέσα, αν και εγώ δεν το θυμάμαι.
7) Ο οδηγός μας βλέποντας την καταστροφή που είχε πάθει προχώρησε για κανα χιλιόμετρο και έβαλε κάθετα το πούλμαν στην εθνική οδό κόβοντας το ρεύμα προς Αθήνα. Αυτό το έκανε επειδή ήθελε να έρθει η Αστυνομία και να υποβάλει μηνύσεις στους γάβρους. Αντίθετα το ρεύμα προς Θεσσαλονίκη ήταν ανοικτό για κανα μισάωρο.
Κάποια ΙΧ με δικούς μας που έφθασαν και είδαν το τι παίχθηκε γύρισαν στου Λεβέντη και είπαν στους δικούς μας τα νέα. Αποτέλεσμα να ξεκινήσουν 3 πούλμαν (τα 2 του συνδέσμου της Καλλιθέας και ένα της Σταυρούπολης) για να έρθουν και να μας συμπαρασταθούν, ενώ εμείς συνεχίζαμε να δεχόμαστε επιθέσεις από τους γάβρους με κοτρόνια και ΜΟΛΟΤΩΦ και να τους διώχνουμε ώστε να μην μπορέσουν να μπουν μέσα στο πούλμαν μας (όπως και δεν μπόρεσαν τελικα να το κάνουν αν και ήταν 160 εναντίον 20). Η απόσταση και το σκοτάδι βοηθούσε σε αυτό, καθώς δεν γνωρίζαν αν μαζευτήκαν και άλλοι δικοί μας.
9) Όταν ήρθαν τα 3 πούλμαν, μαζευτήκαμε και εμείς γύρω στα 150-160 άτομα, κρυφθήκαμε πίσω από το πούλμαν της Τριανδρίας που ήταν ήδη σπασμένο και στις δυό πλευρές του πλέον και σε ένα από τα συνεχόμενα ντου που δοκίμαζαν οι γάβροι τους αιφνιδιάσαμε επειδή δεν πήραν χαμπάρι ότι ήρθαν οι ενισχύσεις των 3 άλλων λεωφορείων.
10) Τους πήραμε φαλάγγι κάπου κανα 2 χιλιόμετρα από εκεί που είμασταν δηλαδή περίπου 1 χιλιόμετρο πιό μακρυα από εκεί που ήταν σταματημένα τα λεωφορεία τους. Κάποιοι έσπασαν τα τρία λεωφορεία των γάβρων και προσπάθησαν να τα κάψουν. Για κακή τους τύχη μέσα κρύβονταν καμιά 20αριά γάβροι, που κατεβήκαν άρον-άρον και οι περισότεροι από αυτούς έφαγαν τόσο ξύλο που θα το θυμούνται ακόμα. Οι μεταλικές καρέκλες που είχαν τα μαγαζιά έγιναν όπλα και έσπαγαν πάνω στις πλάτες τους.
11) Για περισσότερο από τρεις ώρες διήρκεσαν τα επεισόδια και στην διάρκεια τους δεν εμφανίστηκε αστυνομία παρά μόνο ένα όχημα της πυροσβεστικής για να σβήσει την φωτιά που προκλήθηκε από πυρσό που μας έριξαν οι γάβροι. Οι φάροι των περιπολικών ήταν σε απόσταση μεγαλύτερη των 6-7 χιλιομέτρων από το χώρο που γίνονταν τα επεισόδια. Η αστυνομία δεν είχε επαρκείς δυνάμεις για να πλησιάσει. Όταν έφυγε το Πυροσβεστικό όχημα είχε μείνει αναμένο ένα κούτσουρο από κορμό δέντρου. Με αυτό κάποιοι δικοί μας έβαλαν ξανά φωτιά στο χωράφι.
12) Για περισσότερο από μία ώρα μετά το ντου που έγινε εναντίον των γάβρων παραμεναμε στα δύο μαγαζιά. Κυριότερη ασχολία μας ήταν να σταματάμε νταλίκες και λεωφορεία και να ψάχνουμε για ιδρωμένους από το κυνηγητό γάβρους. Αρκετοί έπεσαν στα χέρια μας. Κάποια στιγμή φάνηκε ένα περιπολικό που είδε ότι τελείωσαν τα επεισόδια και ήρθε να δει τι έγινε. Εκεί έγινε και η μοναδική σύλληψη δικού μας (ενός ψηλού επιπλοποιού που είχε κατέβει με την Τριανδρία) που προσπαθούσε να συννεφέρει τον παππού που είδε το χωράφι του να καίγεται και ο τελευταίος όταν συνήλθε από τη λιποθυμία τον θεώρησε αυτουργό της φωτιάς. Αυτό έγινε μέσα στο μαγαζί και κανείς δεν κατάλαβε πότε έγινε η σύλληψη. Οι υπόλοιπες συλλήψεις έγιναν στο νοσοκομείο της Λαμίας. Συνολικά οι συλληφθέντες ήταν 12 (6 δικοί μας και 6 γάβροι). Από τους 6 δικούς μας οι 4 ήταν από το λεωφορείο της Τριανδρίας.
13) Τα υπόλοιπα 7 πούλμαν που ήταν στου Λεβέντη διώχθηκαν από την αστυνομία από παράλληλη οδό και δεν πλησίασαν στον χώρο των επεισοδίων. Ρωτήστε αυτούς που κατεβήκαν με τη Θύρα 4, με τις Συκιές, με τους Αμπελόκηπους. Όποιος από αυτούς σας πει ότι ήταν παρών με το λεωφορείο κάποιου από αυτούς τους συνδέσμους, θα είναι ψεύτης. Κάποια στιγμή αποφασίσαμε να φύγουμε πριν ξημερώσει. Μπήκαμε στα 2 λεωφορεία της Καλλιθέας και του ενός της Σταυρούπολης και ξεκινήσαμε, χωρίς συνοδεία περιπολικού. Μετά από έναμιση χιλιόμετρο είδαμε τους γάβρους που είχαν απομείνει σε ένα βενζινάδικο, ξαπλωμένους να μετρούν τις πληγές τους και να περιμένουν να έρθει κάποιο πούλμαν για να τους μεταφέρει στο σπίτι τους. Μετά από 10 χιλιόμετρα σταματήσαμε και πήγε ο καθένας σε όποιο πούλμαν τον βόλευε. Εγώ προσωπικά με τα εναπομείναντα παιδιά του συνδέσμου μας στην Τριανδρία, γυρίσαμε με το σπασμένο πούλμαν. Ο οδηγός μπόρεσε να το επιστρέψει πίσω, επειδή δεν είχε σπάσει το παμπριζ που ήταν εμπρός του, αλλά μόνο το παμπριζ του συνοδηγού και τα άλλα παράθυρα. Όταν γύρισα σπίτι μου το πρόσωπο μου ήταν γεμάτο από μικρά κομμάτια γυαλιού από τα σπασμένα παράθυρα.
14) Όταν φθάσαμε Θεσσαλονίκη πήγαμε στα γραφεία της Μακεδονίας που ήταν απέναντι από το σταθμό, κρύψαμε τα λάφυρα που πήραμε από τους γάβρους και κάναμε καταγγελία για τα επεισόδια που έγιναν εις βάρος μας με σκοπό να αποζημιωθεί ο οδηγός για την ζημιά που υπέστη από τον Νταιφά.
Στην Αλαμάνα έλαβε χώρα αυτό που πάντα παρακαλούσαμε να γίνει. Μια συνάντηση με γάβρους σε ουδέτερο έδαφος με ισοδύναμες δυνάμεις και τα αποτελέσματα ήταν αυτά που περιμέναμε.
Αυτά και ελπίζω να μην επανέλθω, καθώς πάντα θεωρούσα και θεωρώ τα επεισόδια ως ηλιθιότητα, άσχετα αν αρκετές φορές τη δεκαετία του 80 πήρα μέρος σε αυτά, υπερασπιζόμενος πάντα τον εαυτό μου και αδέλφια μου ΠΑΟΚτσήδες σε επιθέσεις που δεχόμασταν. Από την άλλη όμως δεν είναι δυνατόν να ακούω από αδέλφια μου ΠΑΟΚτσήδες να λένε ότι δεν είναι περήφανοι για εκείνο το βράδυ.
