Χαχα θυμάμαι ένα περίπτερο στην Ομόνοια που πούλαγε ΠΑΟΚτσή και το μπουλντόγκ3. Τα τεύχη του ΠΑΟΚτσή εξαφανίζονταν και πηγαίναμε άμεσα να τον αγοράσουμε και ο σούπερ ξεκωλιάρης ήταν εκεί πάντα κρεμασμένος και αγέρωχος, περιμένοντας να κάνει σεφτέ.
Πάντα ονειρευόμουν τη στιγμή της συνάντησης με ένα σκουλίκι, θα έμενε για πάντα ζωγραφισμένη η μούρη του στο μυαλό μου, μια και τα κινητά δεν είχαν φωτογραφική. Ο περιπτεράς θα τον έκανε άγαλμα και θα τον έστηνε δίπλα στον Λόρδο Μπάιρον στην Κάνιγγος. Η περιέργια να δούμε την ράτσα Skulikius Athenius μας πήγε και στην οδό Ξούθου, αφού εκεί πυκνώναν οι κίτρινες μπογιές στον τοίχο. Μα ούτε ένα σημάδι ; Γιάτι άραγε ; Σοφές οι σκέψεις μας, λάθος τα βήματά μας. Η ράτσα ήταν πιο σπάνια και από τον Ιαγουάρο της Μαύρης Τούνδρας και μάλιστα σε μια εποχή που μας ζάλιζαν για τους χιλιάδες οπαδούς του άρεως, που είχε δημιουργήσει ο Γκάλης στην Αθήνα. Από τότε έχω δει στη ζωή μου αυτοκρατορικούς πιγκουίνους, καρέτα καρέτα, πάντα, αφρικάνικα σκυλιά, αλλά πάντα κάτι λείπει. Μόνη παρηγοριά οι στίχοι του ποιητού <<Μπορεί το μπουλντόγκ να μη ρθει, μα θα ρθουν άλλα ζώα>>.
ΥΓ : Οκ να μην είμαι ψεύτης. Ξέρω 2-3 σκουλίκια στην πόλη. Δε ξέρω αν αυτοί ξέρουν που είναι ο σούπα 3 άθενς, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες.