ΠΑΟΚ και Πόλη(O ΠΑΟΚ είναι η ιστορική συνέχεια του Κωνσταντινουπολίτικου αθλητικού και πολιτιστικού Σωματείου «Ερμής», που δημιουργήθηκε από Ρωμιούς της Πόλης το έτος 1875, στην καρδιά της Κω

[dask4]

Πολυ ωραια τα πες Αλεξ

[kostas4]

ετσι ειναι Αλεξη.εκτος αυτων που ειπες να συμπληρωσω οτι δεν ειναι τιποτα για τον ΑΣ να μαζευει καθε χρονο 10-20.000 και ειτε να αποστελλει υλικο ειτε τα χρηματα.οι Ελληνες που εχουν απομεινει στην Κων/πολη το αξιζουν και πρεπει να τους βοηθησουμε να αναπτυχθουν και να διατηρησουν το ελληνικο στοιχειο.
πριν απο περιπου ενα μηνα που βρεθηκα στην Πολη για τελευταια φορα,ειχε ελληνικη βραδυα στο Περα αλλα δυστυχως δεν μπορεσα να παρευρεθω.τουλαχιστον υπαρχει καποια δραστηριοτηρα απο τους ελληνες εκει.το αξιοσημειωτο ειναι οτι στο προξενειο μας που πηγα και μιλησα για λιγο με 2 υπαλληλους,ο ενας δεν ηξερε καν τι ειναι το ΑΣ Περα!δεν ηξερε οτι υπηρχε κατι τετοιο 4 δρομους πανω απο το προξενειο!ελληνας υπαλληλος που πληρωνεται απο το ελληνικο δημοσιο και ζει μονιμα στην Πολη...ευτυχως ο 2ος ηταν πολυ καλα ενημερωμενος και οντως φανηκε οτι γνωριζε για τον ελληνισμο της Πολης.

[kofalalos4]

Δεν είναι μόνο μία κίνηση για να διατηρήσεις την ιστορία σου ως ΠΑΟΚ αλλά και ως έλληνας. Εδώ ευθύνη έχουν όλοι.

Στέκομαι σ' αυτό που έγραψε ο Αλέξης, γιατί είναι ό,τι πιο σημαντικό και γιατί μου δίνει την αφορμή να εκφράσω την ανησυχία που έχω για τα νεαρά σήμερα ΠΑΟΚτσάκια, βλέποντας την άγνοια που έχουν ΠΑΟΚτσάκια λυκειόπαιδα στην οικοδομή μου. Ο ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο μπάλα. Από πίσω του κουβαλάει έναν ολόκληρο πολιτισμό. Ο ΠΑΟΚ μας ιδρύθηκε στην πόλη μας πρεσβεύοντας βαθύτερες αξίες και έννοιες, το Βυζάντιο, την Κωνσταντινούπολη, και γενικότερα την προσφυγιά. Το προσφυγικό ρεύμα, κομίζοντας στους "ντόπιους" έναν ολόκληρο θαυμαστό πολιτισμό, είχε εκφραστή του τον ΠΑΟΚ, ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ με το σωματείο των "ντόπιων" που προϋπήρχε(σημερινός ηρακλάκος), από τα σπλάχνα του οποίου γεννήθηκε και το έτερο σωματείο των ντόπιων εβραίων και ταγματασφαλιτών, που εδρεύει σε μία γειτονιά της Θεσσαλονίκης. Προλάβαμε χρόνια που οι μεγαλύτεροι διηγούνταν και εμείς ακούγαμε, μαθαίναμε. Πολλά νέα παιδιά σήμερα δε χαμπαριάζουν τι εστί ΠΑΟΚ, και ίσως δε φταίνε αυτά για αυτό. Κάνουμε τα παιδιά μας ΠΑΟΚτσάκια, τα ανήψια μας, τα ντύνουμε ασπρόμαυρα, αλλά αυτό δεν αρκεί, μεγαλώνοντας πρέπει να τα μπολιάσουμε με τον "πολιτισμό" του ΠΑΟΚ... Σημεία των καιρών θα μου πεις κι οι ζωές μας άλλαξαν άρδην. Πρέπει όμως να αντισταθούμε.

[maria-mtb]

πολυ ωραιο το ποστ σου kofalalos4 σε μερικες γραμμες λεει πολλα κ σημαντικα πραγματα! το μπαλακι πεφτει σε μας η τελος παντων στους νεους γονεις, συγγενεις και φιλους και οπως λες παρολη την αλλαγη της στασης ζωης μας, επιβαλλεται σε αυτο να ειμαστε καθετοι. ΠΑΟΚ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΠΑΛΑ/ΜΠΑΣΚΕΤ.
μπραβο για το ποστ σου! μερικα ποστ εδω μεσα, ευτυχως αρκετα, αποτελουν ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ και μακαρι να σκεφτομαστε ολοι ετσι. και επισης τετοια ποστ αποτελουν βασεις για ωριμες και σοβαρες συζητησεις απο τις οποιες θετικα αποτελεσματα μπορουν να εξαχθουν.

[scouser4]

http://img541.imageshack.us/img541/1535/peraclub.jpg

[savage republic]

όχι ρε συ! 

[CLUB LARISA]

http://img541.imageshack.us/img541/1535/peraclub.jpg

Φωτογραφία και λεζάντα ΕΠΟΣ.

Καλό είναι να θυμόμαστε ΠΑΝΤΑ αυτούς τους παπούδες μας, ιερή η ατραπός τους.

BIZIM Π.Α.Ο.Κ.

[legones]

Μου προκαλεί τρελή εντύπωση η συγκεκριμένη φωτογραφία... Επειδή έγραφα σε ένα φόρουμ ποδοσφαίρου τότε στο ματς με την Φενερ και είχαμε κάποιες συζητήσεις με Τούρκους κατά πόσο έχει πάρει πρωτάθλημα Ελληνική ομάδα στην Τουρκία ή όχι...
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κανείς να μας πει με σιγουριά τι παίζει, γιατί στο παρακάτω link δεν φαίνεται κάτι τέτοιο... 

http://en.wikipedia.org/wiki/Istanbul_Football_League

[northeagle_4]

Μην παραξενευεσαι στην Τουρκια αν κοιταξεις τις ομαδες σπανια θα βρεις ιδρυμενες πριν το 1930 και αυτο οφειλεται οτι πολλες διαλυθηκαν,αλλες μετονομαστηκαν και αυτην την στιγμη ακομα και στα ερασιτεχνικα να ψαξεις τις λιστες ομαδων δεν θα βρεις πανω απο 20 με ετος ιδρυσης πριν το 1930.πραγμα προφανως παραλογο.Επισης υπηρχε πρωταθλημα κωσταντινουπολης ξεχωριστο,ξεχωριστο Αγκυρα κ.ο.κ παρομοιο με την Ελλαδα προπολεμικα δηλαδη.Αλλωστε στην φωτο γραφει πρωταθλητης τουρκιας και οχι κωστ/πολης 
  Ισως καποια στιγμη πρεπει να γινει σωστη ενημερωση για ολους τους τιτλους της ομαδας και τις διακρισεις απο τους ιδιους ανθρωπους της.

παρε και αυτο : http://en.wikipedia.org/wiki/Kostas_Negrepontis

Titles as player: Turkish Championship (1) : 1922

[babis36]

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΗ

«Είμαστε Πολίτες και θα μείνουμε»
Της ΕΡΣΗΣ ΒΑΤΟΥ
 Μόνο το γόνυ μπορείς να κλίνεις μπροστά στον διανοούμενο Παναγιώτη Αμπατζή, αθεράπευτο Κωνσταντινουπολίτη με πνεύμα διαυγές και λόγο καθαρό. Μουσικός, δεξιοτέχνης της βιόλας, εδώ και χρόνια πρόεδρος της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κωνσταντινούπολης, μεταφραστής 50 και πλέον βιβλίων από τουρκικά στα ελληνικά και αντίστροφα. Με κρατικό βραβείο μετάφρασης στην Τουρκία. Εδωσε στους Τούρκους την ευκαιρία να ταξιδέψουν στα έργα του Γρηγορίου Ξενόπουλου, της Διδώς Σωτηρίου, του Νικηφόρου Βρεττάκου, του Σαμαράκη, του Λουντέμη, του Ψαθά, του Θανάση Βαλτινού, του Πέτρου Μάρκαρη και του Νίκου Θέμελη.
 Και σε μας γνώρισε από νωρίς τον Αζίζ Νεσίν, τον Γιασάρ Κεμάλ, τον Σαμπαχατίν Αλί, τον Ορχάν Παμούκ, τον Κεμάλ Αναντόλ. Εργα του ανέβηκαν σε θεατρικές σκηνές, σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία. Την Κυριακή 30 Ιανουαρίου θα είναι στην Αθήνα. Ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών θα τον τιμήσει από κοινού με τον φωτογράφο-κινηματογραφιστή Γιώργο Μουτεβέλλη (7 μ.μ., Δημοσθένους 117, Καλλιθέα).

 Σαν παραμύθι

 Καθισμένος στο σαλόνι του σπιτιού του στο Αρναούτκιοϊ (Μέγα Ρεύμα), έχοντας πλάι του τη σύζυγό του εκπαιδευτικό Σουλτάνα, ο 89χρονος Π. Αμπατζής διηγήθηκε πολλά, δικά του και άλλα, για να ακουστεί. Καθαρά και ξάστερα.

Από την καταστροφή της Σμύρνης άρχισε να χτυπάει καμπανάκι για τον ελληνισμό της Πόλης. Ποιος ήταν τότε ο απόηχος εδώ;

 «Φύγαν οι Ρωμιοί της Μικρασίας και σιγά σιγά άρχισαν και οι δικοί μας να φεύγουν. Κάποιοι εδώ στην Πόλη τον Βενιζέλο τον βλέπουν σαν προδότη. Η λέξη προδότης είναι βαριά, αλλά το ότι έστειλε στρατό στη Σμύρνη... Τι το ήθελε; Η Σμύρνη είχε καλύτερη, ανθηρότερη κοινότητα από ό,τι η Ελλάδα αλλά ανήκε στην Τουρκία. Τι δουλειά είχε ο ελληνικός στρατός στη Σμύρνη; Ο Βενιζέλος έκανε δύο μεγάλα σφάλματα, έφερε τον στρατό και έκανε και εκλογές που τις έχασε από τη Δεξιά. Ο βασιλιάς ήρθε τότε να καταλάβει τη Μικρασία και προχώρησε μέχρι το Εσκί Σεχίρ. Εκεί βενιζελικοί και βασιλικοί τσακώθηκαν και τους κυνήγησε ο Μουσταφά Κεμάλ. Ο στρατός αποδεκατίστηκε. Ας υποθέσουμε ότι παίρνανε την Ερζερούμη και κατελάμβαναν τη Μικρασία. Να την κάνουν τι;».

Η ρωμιοσύνη της Πόλης δέχτηκε το μεγάλο χτύπημα με τις απελάσεις. Πώς το ζήσατε εσείς;

 «Εργαζόμουν στο γραφείο Τύπου της ελληνικής πρεσβείας στην Πόλη στα τέλη της δεκαετίας του '50 όταν ήρθε ο Καραμανλής με τον Γεώργιο Αβέρωφ. Με ρώτησε ο Αβέρωφ: "Τι σκέφτεστε ότι μπορεί να γίνει για να σταματήσει το κακό που περιμένουμε να γίνει;". Του είπα: "Αν απελάσουν απ' εδώ 50 Ρωμιούς, να απελάσετε και εσείς 2.000 Τούρκους. Και τότε 51ο Ελληνα δεν θα απελάσουν". "Εμείς, κ. Αμπατζή, δεν κάνουμε τέτοια πράγματα", μου είπε και σηκώθηκε κι έφυγε. Υστερα από λίγο άρχισαν οι απελάσεις».

Στην Ελλάδα πολλοί πιστεύουν ότι αν υπήρχε κλιμάκωση εκ μέρους μας, οι Τούρκοι θα αντιδρούσαν με τρόπο σαρωτικό. Μπορούσε αλήθεια η Αθήνα να αποτρέψει τις απελάσεις;

 «Ναι, μπορούσε. Επρεπε να απαντήσει. Και τελικά τι έγινε; Οι Τούρκοι αυξήθηκαν στην Ελλάδα και εμείς εδώ μείναμε όσοι μείναμε. Εγώ δεν είπα να διώξει όλους τους Τούρκους. Επρεπε όμως η Αθήνα να κάνει κάποια κίνηση. Να βρει έναν τρόπο αντίδρασης».

Να έδειχναν δηλαδή οι Ελληνες πιο αποφασισμένοι;

 «Οχι αποφασισμένοι, πιο σωστοί, πιο λογικοί».

Και οι Ρωμιοί που έφυγαν τις τελευταίες δεκαετίες;

 «Αναγκαστικά έφυγαν, αφού δεν έχουν δουλειές. Η κατάσταση στην οικονομία δεν είναι τόσο καλή όσο περιγράφεται».

Παλεύουν όμως κάποια νέα παιδιά να μείνουν;

 «Οταν δεν υπάρχει δουλειά, δεν μπορεί να υπάρξει πάλη. Τα παιδιά μας που τελειώνουν γυμνάσιο φεύγουν, μαζί με τις οικογένειές τους. Κι όμως υπάρχουν πάνω από 100 επιχειρήσεις Ελλήνων που ήρθαν στην Πόλη. Γιατί δεν παίρνουν έναν Ρωμιό να δουλέψει εκεί αλλά παίρνουν Κούρδους; Να πάρουν κάποιον δικό μας. Να σώσουν μια οικογένεια. Είναι κρίμα, είναι λυπηρό ότι Ελληνες έρχονται και δεν θέλουν να πάρουν Ελληνες. Βρε, ύστερα από δέκα χρόνια όσοι μείναμε θα τελειώσουμε. Αυτά η Ελλάδα τα σκέφτηκε;».

Ποιο είναι το κυρίαρχο συναίσθημα τώρα που βλέπετε συρρικνωμένη την κοινότητα;

 «Απελπισία. Δεν υπάρχει υποστήριξη. Ποιος θα ασχοληθεί μαζί μας;».

Δεν σκεφτήκατε ποτέ να εγκαταλείψετε την Πόλη;

 «Οχι και ούτε πρόκειται να έρθουμε μόνιμα στην Ελλάδα. Αγαπούμε την Πόλη και στις καλές και στις κακές στιγμές. Δεν μπορούμε να την εγκαταλείψουμε όταν περνάει άσχημα. Πολλοί Ρωμιοί σκέφτονται όπως εγώ. Είμαστε Πολίτες και θα μείνουμε Πολίτες. Μέχρι να τελειώσουμε».

Σε σχέση με την ελληνική παιδεία, το γεγονός ότι τα δικά μας παιδιά μαθαίνουν μια ιστορία που σταματά πριν από ενενήντα χρόνια και περιορίζεται στον «συνωστισμό» στο λιμάνι της Σμύρνης και πολλοί από εμάς, ως απόγονοι προσφύγων, δεν μαθαίνουμε τίποτα για τη ζωή των προγόνων μας, για τη Μικρασία, την Πόλη, τις απελάσεις... πώς τα βλέπετε;

 «Απίστευτο, απίθανο, ντροπή για τους Ελληνες. Και να σας πω και κάτι άλλο: οι Τούρκοι στέλνουν τουρκικά βιβλία στην Κύπρο, τη Θράκη. Ξέρετε ότι ελληνικά βιβλία δεν υπάρχουν στην Πόλη; Πόσο καιρό λέμε να βρεθεί ένας τρόπος να έρχονται περιοδικά και βιβλία και να μοιράζονται στα παιδιά μας στα σχολειά. Ε, δεν βρέθηκε! Πώς θα νιώθουν την Ελλάδα τα παιδιά; Μέσα από τα αναγνωστικά; Μέσα από τον "Θησαυρό"; Είναι απίστευτο. Η Ελλάδα δεν το σκέφτηκε αυτό;

 »Εσείς ως Ελληνίδα, ως δημοσιογράφος ασχοληθήκατε ποτέ αν τα παιδιά μας εδώ παίρνουν την ελληνική παιδεία;

«Φιλολογικά μόνο. Κατά καιρούς βέβαια συζητάμε και αποδίδουμε εύσημα, λέμε «μπράβο» στη ρωμιοσύνη της Πόλης που φυλάει Θερμοπύλες.

 «Ε, λοιπόν εμείς το μπράβο σας το θεωρούμε ντροπή».

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ

 Ο Παναγιώτης Αμπατζής γεννήθηκε στην Πόλη την ώρα της αντάρας στη Μικρασία. Το 1922. Αποφοίτησε από το Ζωγράφειο εκπαιδευτήριο και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κωνσταντινούπολης. Δημοσιογράφος για χρόνια, μεταφραστής και μουσικός, εξακολουθεί να εκδίδει το περιοδικό Orkestra, που μετρά πενήντα χρόνια ζωής, το αρχαιότερο ειδικό έντυπο για κλασική μουσική στην Τουρκία. Το πιο πρόσφατο βιβλίο που μετέφρασε είναι του Κεμάλ Αναντόλ «Ο μεγάλος χωρισμός» (Εκδόσεις Θεμέλιο).

Στο γραφείο του Π. Αμπατζή βρίσκεται μεταφρασμένο και αναζητεί εκδότη στην Ελλάδα, το βιβλίο της δημοσιογράφου Ιπέκ Τσαλισλάρ «Latife Hanim». Η Λατιφέ χανούμ ήταν η σύζυγος του Κεμάλ Ατατούρκ. Στο βιβλίο αποκαλύπτονται άγνωστες πτυχές της ζωής της αλλά και των πρώτων χρόνων της νεαρής τότε Τουρκικής Δημοκρατίας.

[Capricorn]

http://www2.paok24.com/newsitem.asp?s=39&id=7510

Αφιερώματα / 85 ΧΡΟΝΙΑ Π.Α.Ο.Κ.
Η ίδρυση, το γήπεδο και οι νταήδες

16 Απρ 2011 09:19, Από PAOK24

Το PAOK24 αναδημοσιεύει τις μνήμες του Νίκου Ζουμπουλίδη, ενός εκ των ιδρυτών του ΠΑΟΚ. Λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, το 2001, είχε ξετυλίξει το κουβάρι των αναμνήσεών του αναφορικά με τη δημιουργία του Δικέφαλου και μίλησε για άγνωστες λεπτομέρειες.
Το παρακάτω κείμενο είχε δημοσιευτεί σε λεύκωμα που κυκλοφόρησε το 2006 επ ευκαιρία της συμπλήρωσης 80 ετών από την ίδρυση του ΠΑΟΚ:
 
«Δεν είχαμε ούτε ένα γρόσι στο ταμείο μας, όταν ιδρύθηκε ο ΠΑΟΚ», είχε πει λίγες μέρες πριν πεθάνει ο Νίκος Ζουμπουλίδης. Ένας από τους ιδρυτές του συλλόγου, που έμελλε να αποκτήσει εκατομμύρια φίλαθλους στην Ελλάδα. Ξετυλίγοντας το κουβάρι των αναμνήσεων ο Νίκος Ζουμπουλίδης θυμήθηκε τότε πως συνέλαβε την ιδέα της δημιουργίας του «Μπιζίμ ΠΑΟΚ», που σημαίνει «ο δικός μας ΠΑΟΚ».

«Το Μάρτιο του 1925, οι Τούρκοι χωρίς λόγο έβαλαν στο τρένο στο Σιρκέτζι τον Πατριάρχη Κωνσταντίνο και τον έδιωξαν από τη χώρα τους. Τότε, ο πατέρας μου με έστειλε στη Θεσσαλονίκη, ώστε να έχουμε ένα πόδι στην Ελλάδα. Πήρα λοιπόν το Λόιδ Τριεστίνο (σ.σ. μόνο διά θαλάσσης υπήρχε συγκοινωνία) και πήγα στη Θεσσαλονίκη. Η δουλεία ήταν έτοιμη. Τα αδέλφια μου πολιτάκηδες, κι αυτοί, άνοιξαν γραφείο στην οδό Αιγύπτου όπου όλα ήταν καμένα. Ως νέος γεμάτος ζωή και εργένης έκανα την σκέψη να δημιουργήσουμε ένα σύλλογο, αφού η ΑΕΚ ήταν μακριά για να μας εκπροσωπεί. Μου συμπαραστάθηκαν οι αδελφοί Δημητριάδη από το Κουρτουλού, Ταυταλιανοί, σωστοί και ηλικιωμένοι. Ο Καλπάτσογλου, δυναμικός χρηματιστής από το Αρναούτ Κιόι, ένας Αλεξανδρίτης, και οι αδελφοί Κοεμτζόπουλοι, απόφοιτοι της Σχολής Γλωσσών και Εμπορίου, την οποία έκλεισαν οι Τούρκοι διά νόμου, επειδή ήταν ξένοι και δεν μπορούσαν να έχουν σχολεία ειδικότητος».

Στο καφενείο του Λευκού Πύργου

«Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ στο καφενείο του Λευκού Πύργου. Η ιδρυτική συνέλευση ήταν ιστορική. Δεν μπορούσαμε να μαζέψουμε τον κόσμο μας και μας βοήθησε ο Πέτρος Λεβαντής, ο οποίος ήταν Κωνσταντινουπολίτης και δημοσίευσε στην εφημερίδα του την επιθυμία μας. Έτσι έγινε γνωστό στο ευρύτερο κοινό. Η συνέλευση διήρκεσε 24 ώρες χωρίς διακοπή. Για την εποχή ήταν κάτι το πρωτοφανές. Συμφωνήσαμε ότι με την ΑΕΚ δεν γίνεται τίποτε, πρέπει να ιδρύσουμε ένα δικό μας σύλλογο. Του δώσαμε την ονομασία Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών (ΠΑΟΚ), με έμβλημα το τετράφυλλο. Όσο για το χρώμα, αποφασίσαμε το ασπρόμαυρο, αφού η ΑΕΚ είχε ήδη το κιτρινόμαυρο που ήταν χρώματα της αυτοκρατορίας. Το μαύρο συμβολίζει το πένθος για την άλωση της Πόλης και το άσπρο την ελπίδα. Την επόμενη μέρα ζητήσαμε την επικύρωση του καταστατικού στο Πρωτοδικείο και άμεσος πιάσαμε δουλειά. Πρώτος πρόεδρος ήταν ένας εκ των Δημητριάδηδων, ο οποίος εκλέχτηκε εκείνη την ώρα. Εγώ ήμουν ειδικός γραμματέας. Δουλειά να δείτε τότε. Όλοι δουλεύαμε σαν μια γροθιά. Γρήγορα αποκτήσαμε μεγάλη δύναμη. Βγάλαμε βουλευτή των Φιλελευθέρων τον Καλπάτσογλου. Εκλέξαμε δήμαρχο Θεσσαλονίκης έναν έμπορα καπνών. Το βράδυ της εκλογής ο κόσμος φώναζε "Ζήτω ο ΠΑΟΚ" και όχι "ζήτω ο δήμαρχος"».


Η ιστορία του γηπέδου
«Έπρεπε λοιπόν αυτός ο σύλλογος να αποκτήσει δικό του γήπεδο. Μας έδωσαν ένα οικόπεδο πιο κάτω από το γήπεδο του Ηρακλή (σ.σ. περιοχή Σιντριβανίου) για προπονητήριο. Ο Άρης, που είχε μεγάλη δύναμη όπως και ο Ηρακλής, δεν μας άφηναν να κάνουμε γήπεδο. Αποφασίσαμε να το χτίσουμε μόνοι μας. Μαζέψαμε από τα καφενεία όλους τους νταήδες της Βλάνγκας και του Κοντοσκαλιού. Παλικάρια Κωνσταντινουπολίτες, όλοι κουντουράδες και φαλτσετάδες. Εμείς χτίζαμε αυτοί μας προστάτευαν. Ο χώρος δεν έφτανε. Δίπλα υπήρχε ένα ποτάμι. Το χειμώνα είχε νερό. Το καλοκαίρι ήταν ξερό. Έπρεπε να το μπαζώσουμε. Όμως τα νερά τι θα γίνονταν. Πήγαμε στο σωματάρχη του Γ Σ.Σ. Συγκινήθηκε με το μεράκι μας. Μας έδωσε σωλήνες χαλύβδινους που είχαν μείνει στην αποθήκη του Μηχανικού από τον πρώτο πόλεμο. Μπαζώσαμε το ποτάμι αλλά και πάλι το γήπεδο ήταν μικρό. Μας έπιασαν τα κλάματα. Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι ο ΠΑΟΚ δεν θα είχε γήπεδο. Δίπλα ήταν τα εβραϊκά μνήματα. Πήραμε με το ζόρι ένα κομμάτι. Αρχίσαμε τη δουλειά. Το πρωί ο κόσμος μας έβλεπε στην τράπεζα με κουστούμι και το βράδυ δουλεύαμε κασμά».

Ο Νίκος Ζουμπουλίδης έφυγε από τη ζωή στις 30 Νοεμβρίου 2001, σε ηλικία 96 ετών.

[PRAKTORINOS]

   

Χωρίς λόγια.

http://img201.imageshack.us/img201/6549/xsxo.jpg

[corrupt]

Εδώ λένε να μπουνε φυλακή ΠΑΟΚτσήδες, εκεί θα κολλούσαν;

[scouser4]

"Είμαστε της Πόλης τα παιδιά τα παινεμένα"



Toν πρώτο ύμνο της ομάδας του ΠΑΟΚ ελάχιστοι τον γνωρίζουν. Τα πιτσιρίκια όμως της Ακαδημίας του ΠΑΟΚ φροντίζουν στο video που ακολουθεί να μάς τον θυμίσουν...




Ο ύμνος γράφτηκε και τραγουδήθηκε λίγους μήνες  μετά την ίδρυση της ομάδας (1927), με αφορμή τις πρώτες επιτυχίες του Δικεφάλου στα παιχνίδια που έδωσε με τους συμπολίτες. Τραγουδιόταν κυριολεκτικά παντού: στα καφενεία, στους δρόμους, στις ταβέρνες και φυσικά στα γήπεδα όπου αγωνιζόταν η λατρεμένη ομάδα των προσφύγων...

Θυμηθείτε τους στίχους του:

Είμαστε εμείς της Πόλης τα παιδιά τα παινεμένα

που παίζουμε την μπάλα ξακουσμένα.

Έχουμε περίσσεια χάρη

που καμία ομάς δεν έχει άλλη.

Το σύστημά μας είναι πάσα - πάσα - πάσα

στο τέλος της σεζόν θα κάνουμε την κάσσα

να δούμε πόσα γκολ μας έχουν δώσει

και πόσα εμείς τους έχουμε φορτώσει...

 

Τα έχουμε όλα - όλα - όλα

σκάρες, παπούτσια, παντελόνια

μαύρη φανέλα και επιγονατίδες

για να τρελαίνονται οι δεσποινίδες.

 

Δε φοβόμαστε κανέναν

Αρη ούτε Ηρακλή,

γιατί έχουμε αρχηγό μας

Βεντουρέλλη ... μερακλή!

 

Όπως αναφέρεται σε πηγές της εποχής, ο πρώτος ύμνος του ΠΑΟΚ λίγα χρόνια αργότερα διασκευάστηκε και προσαρμόστηκε στα ονόματα των παικτών εκείνης της μακρινής εποχής...

Είμαστε εμείς της Πόλης τα παιδιά τα παινεμένα

που παίζουμε την μπάλα ξακουσμένα.

Έχουμε περίσσεια χάρη

που καμία ομάς δεν έχει άλλη.

 

To τέρμα μας είναι από μπετόν φτιαγμένο

γιατί είναι από το Χαρχάλα φυλαγμένο.

Τα δυο μπακ μας είναι ίδια λιοντάρια,

πατούνε πάντα σε γερά αχνάρια.

 

Κι αν το Μικέ μας λάθρα τον περάσουν

στο γέρο τον Μπιζού θε να τα χάσουν.

 

Τα τρία χαφ μας είναι ολόρθα κάστρα

που κάμουν τους εχθρούς να βλέπουν άστρα.

Ρωμύλο, Κωτσαρά και το Γιωργάκη

που είναι πυρ, μανία και μεράκι..

 

Τα δυο αφάν γκατέ είναι τιμή μας

το καύχημα στη μπροστινή γραμμή μας.

Ο Αράπης μ' όλους μόνος του τα βάζει

και ο Ετιέν στο πι και φι τα γκολ τα βάζει....

 

Τα δυο εξτρέμ μας είναι πάντα αγριεμένα

σουτάρουν πάσες που δεν πάνε στα χαμένα.

Ο Φώτης μας ολοταχώς

σαν τη χελώνα ... τρέχει

κι ο Μακαρονάς που ευκαιρίες πάντα έχει...


http://www.paokmania.gr/%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BB%CE%B5%CF%82/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF/%CE%B1%CF%83%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%B5%CF%82-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/item/37771-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1

[g4limassol]

Η Κωνσταντινούπολη είναι... ΠΑΟΚ!

ΠΑΟΚ παντού και φυσικά στην Πόλη! Πριν από λίγες μέρες στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη «Πρωταγωνιστές» στο MEGA, η εκπομπή είχε αφιέρωμα στους Έλληνες που εξακολουθούν να ζούνε και να κρατάνε ψηλά την Ελληνική σημαία στην Πόλη. Μεταξύ τους, ήταν και ένας 16χρονος, που όταν ρωτήθηκε για τις ομάδες που υποστηρίζει, είπε ΠΑΟΚ και Μπεσικτάς! ΠΑΟΚ, έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει στην Κωνσταντινούπολη, χωρίς να έχει έρθει ποτέ στη Θεσσαλονίκη. Αυτή μπορεί να είναι και η καλύτερη απάντηση για την αγνότητα που έχει ένας φίλαθλος

http://sport103.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=52433

Την σημαια του ΠΑΟΚ κραταει ψηλα ρε μπουφο

[northeagle_4]

ετσι .

[Nikolis_4]

[g4limassol]

¸íáò ïðáäüò ôçò Ìðåóßêôáò åñåýíçóå ôçí éóôïñßá ôçò áãáðçìÝíçò ôïõ ïìÜäáò êáé âñÞêå ôçí ÁÅÊ êáé ôïí ÐÁÏÊ! Ìéá Ðïëßôéêç éóôïñßá ðïäïóöáßñïõ êáé ç ìåãÜëç ðåñéðÝôåéá ôùí Ñùìéþí ôïõ ÐÝñá ...

Ï Ahmet Tansel åßíáé ôïðïãñÜöïò. Æåé êáé åñãÜæåôáé óôçí ¢ãêõñá. Êáé áãáðÜ ôçí Ìðåóßêôáò. Ï 36÷ñïíïò åðéóôÞìïíáò üìùò áãáðÜ êáé ôçí éóôïñßá. Êáé ôçí Ýñåõíá. Ðñéí áðü ëßãï êáéñü ïëïêëÞñùóå ôçí ìåëÝôç ôçò éóôïñßáò ðïõ áöïñÜ ïõóéáóôéêÜ ôçí áñ÷Þ ôïõ ðïäïóöáßñïõ óôçí Ôïõñêßá. Ç  éóôïñßá ðïõ ìáò  äéçãåßôáé åíôõðùóéÜæåé êáé óõãêéíåß, ãéáôß ðßóù áðü ôçí éóôïñßá ôçò ïìÜäáò ôïõ áíáêÜëõøå ôçí ÁÅÊ êáé ôïí ÐÁÏÊ. Ï Á÷ìÝô ÔáíóÝë  äçìïóßåõóå ôçí ÝñåõíÜ ôïõ óôçí éóôïóåëßäá ôïõ êáé èÝëçóå íá ôç ìïéñáóôåß ìå üëï ôïí êüóìï. ×Üñç óôçí âïÞèåéá ôçò Áííáò Ðáíáãéùôßäïõ, ìéáò Åëëçíßäáò äçìïóéïãñÜöïõ ðïõ ãíùñßæåé ðïëý êáëÜ ôçí ôïõñêéêÞ ãëþóóá, õðÜñ÷åé êáé ç åëëçíéêÞ áðüäïóç ôïõ êåéìÝíïõ:  Bir İstanbul Hikayesi: Ìéá Ðïëßôéêç Éóôïñßá, ôïõ Á÷ìÝô ÔáíóÝë

Ôï ðïäüóöáéñï ðïõ Þôáí îåíüöåñôï óôá ÏèùìáíéêÜ åäÜöç áãáðÞèçêå ðÜñá ðïëý êáé ðáñáêïëïõèÞèçêå ìå åíäéáöÝñïí áðü ôïõò ÌïõóïõëìÜíïõò Ôïýñêïõò íÝïõò. Ãéáôß üìùò äåí Ýðáéæáí ðïäüóöáéñï ïé ÌïõóïõëìÜíïé Ïèùìáíïß ðáñüëï ðïõ ôï áãáðïýóáí ôüóï ðïëý; Ï ëüãïò ãéáôß óôçí ÏèùìáíéêÞ Áõôïêñáôïñßá õðü ôçí åðßäñáóç ôïõ äåóðïôéóìïý, ôï ðïäüóöáéñï ùò îåíüöåñôç-Üðéóôç (ãêéáïýñ) åöåýñåóç áðáãïñåõüôáí áõóôçñÜ óôïõò ÌïõóïõëìÜíïõò Ôïýñêïõò íÝïõò êáé üðïéïò ôïëìïýóå êáôáäéêáæüôáí óå öÜëáããá, äçëáäÞ óå âáóáíéóôéêü ÷ôýðçìá ìå ñáâäß óôéò ðáôïýóåò. ¼ìùò ïé Ïèùìáíïß íÝïé åß÷áí Þäç åìâïëéáóôåß ìÝ÷ñé ôï êüêáëï ìå ôï ãëõêü áõôü ìéêñüâéï. Ìå ðëáóôÝò ôáõôüôçôåò áëëïäáðþí åìöáíßæïíôáí óôéò ïìÜäåò ôùí ìç ìïõóïõëìÜíùí. Ïé äéêïß ìáò Á÷ìÝô, Ìå÷ìÝô, ìå ðëáóôÝò ôáõôüôçôåò êáé öïñþíôáò óôáõñü óôïí ëáéìü ìåôïíïìÜæïíôáí óå Ãéþñãï êáé Áãêüð. Ç êùìéêïôñáãéêÞ ðëåõñÜ ôçò õðüèåóçò Þôáí üôé ìåôÜ ôïí áãþíá áöáéñïýóáí ôïí óôáõñü áðü ôï ëáéìü, ðÞãáéíáí ãéá íôïõò êáé áìÝóùò óôï äñüìï ãéá ôï ôæáìß.

Ïé ïìÜäåò ôùí Ñùìéþí, ïé Êïõñôïõëïýóðïñ êáé ÅñìÞò, ôùí Áñìåíßùí ç Ôáîßìóðïñ êáé ôùí Åâñáßùí ôï ÌáôæÜìðé, Þôáí ïé ðéï éó÷õñÝò ôçò åðï÷Þò. Óôéò áñ÷Ýò ôïõ 1900 Üñåôáé ç áðáãüñåõóç êáé ïé óýíôñïöïé ôïõ Áôáôïýñê éäñýïõí ôïí ðñþôï åðßóçìï áèëçôéêü óýëëïãï, ôïí Ïèùìáíéêü Áèëçôéêü Óýëëïãï Ìðåóßêôáò. Ôï ðïäüóöáéñï åéóÞëèå óôï óþìá ôïõ Óõëëüãïõ ôï 1910. Åêåßíç ôçí åðï÷Þ ïé ìç ìïõóïõëìáíéêÝò ïìÜäåò äéåîÞãáãáí ôéò ÊõñéáêÝò áãþíåò ìåôáîý ôïõò êé Ýôóé äçìéïýñãçóáí ôï ÐñùôÜèëçìá ôçò ÊõñéáêÞò. Ùóôüóï, áñãüôåñá ïé ôïõñêéêÝò ïìÜäåò ðïõ éäñýèçêáí, üðùò ç ÃáëáôáóáñÜé êáé ç ÖåíÝñìðá÷ôóå, êáèéÝñùóáí ôï ÐñùôÜèëçìá ôçò ÐáñáóêåõÞò ìå ôïõò áãþíåò ðïõ ãßíïíôáí ìåôáîý ôïõò. Áõôü ðñïêÜëåóå ôçí áíôßäñáóç ôùí ìç ìïõóïõëìáíéêþí ïìÜäùí ðïõ óõììåôåß÷áí óôï ÐñùôÜèëçìá ôçò ÊõñéáêÞò. Ôï 1910 ç Ìðåóßêôáò èÝëçóå íá óõììåôÜó÷åé óôï ÐñùôÜèëçìá ôçò ÐáñáóêåõÞò ìáæß ìå ôéò Üëëåò ôïõñêéêÝò ïìÜäåò, áëëÜ ãéá Üãíùóôï ëüãï áíôéôÜ÷èçêáí ç ÃáëáôÜóáñÜé êáé ç ÖåíÝñìðá÷ôóå. ¸ôóé áíáãêáóôéêÜ ç Ìðåóßêôáò ðÞñå ìÝñïò óôï ðñùôÜèëçìá ôùí ìç ìïõóïõëìáíéêþí ïìÜäùí, óôï ÐñùôÜèëçìá ôçò ÊõñéáêÞò êáé ôç äåýôåñç ÷ñïíéÜ Ýãéíå ï áÞôôçôïò ðñùôáèëçôÞò. Ôþñá êáôáëÜâáôå ãéáôß åß÷áí áíôßññçóç ç ÃáëáôáóáñÜé êáé ç ÖåíÝñìðá÷ôóå; Äåí ðåéñÜæåé, êáíÝíá ðñüâëçìá.

Ç Ìðåóßêôáò åêäéêÞèçêå êáé ôéò äõï ïìÜäåò óôï ÐñùôÜèëçìá ôçò Éóôáíìðïýë ðïõ äçìéïõñãÞèçêå áñãüôåñá. Áèëçôéêüò Óýëëïãïò ÐÝñáí Êùíóôáíôéíïõðüëåùò. Ç ôïõñêéêÞ åêäï÷Þ ôçò «öõãÞò» ôçò ïìÜäáò óôï åîùôåñéêü êñýâåé ôçí áëÞèåéá, ðïõ åßíáé ïé êåìáëéêÝò äéþîåéò ôïõ ’22. Áðü ôçò 13 Íïåìâñßïõ 1918 ìÝ÷ñé ôçò 6 Ïêôùâñßïõ 1923, ç Êùíóôáíôéíïýðïëç Þôáí õðü êáôï÷Þ. (Óçì.Ìô×:  ôï äéÜóôçìá ôïõ Á” Ðáãêïóìßïõ ÐïëÝìïõ âñéóêüôáí óå áðïêëåéóìü êáé ìå ôï ðÝñáò ôïõ ðïëÝìïõ åôÝèç õðü âñåôáíéêÞ, ãáëëéêÞ êáé éôáëéêÞ êáôï÷Þ ìÝ÷ñé ôï 1923). Óôïõò áãþíåò ðïõ äéåîÞ÷èçóáí êáôÜ ôçí ðåñßïäï áõôÞ ïé äéáéôçôÝò óõìðåñéöåñüôáí êáëýôåñá óôéò ìç ìïõóïõëìáíéêÝò ïìÜäåò. Ï ôïõñêéêüò ëáüò ðïõ äåí Þôáí óõíçèéóìÝíïò óôç óêëáâéÜ, åíï÷ëÞèçêå ðïëý áðü ôçí êáôÜóôáóç áõôÞ. ÓéãÜ óéãÜ óôá ïèùìáíéêÜ åäÜöç äõíÜìùíå ôï åèíéêéóôéêü êßíçìá. Áðü ôçí êáôÜóôáóç áõôÞ åðçñåÜóôçêå ï ìç ìïõóïõëìáíéêüò ëáüò êáé ïé ìç ìïõóïõëìáíéêÝò ïìÜäåò.

Ç ïìÜäá ôùí Ñùìéþí, ï ÅñìÞò éäñýèçêå ôï 1886. Ôï 1914 ìåôïíïìÜóôçêå óå ÐÝñá Óôçò 6 Ïêôùâñßïõ 1923 ìåôÜ ôçí êáôï÷Þ ôçò Êùíóôáíôéíïýðïëçò ôï ÐÝñá áéóèáíüôáí Üâïëá. ¸ôóé ìå ôï ðñüó÷çìá åíüò ôïõñíïõÜ ðïäïóöáßñïõ óôç Ãáëëßá åãêáôÝëåéøå ôç ÷þñá. ÌåôÜ ôç ÓõíèÞêç ôçò ËùæÜíçò Üñ÷éóå ç áíôáëëáãÞ ðëçèõóìþí ìåôáîý ÅëëÜäïò êáé Ôïõñêßáò. Ïé Ñùìéïß ôçò Ôïõñêßáò ìåôáöÝñïíôáí óôçí ÅëëÜäá êáé ïé Ôïýñêïé ôçò ÅëëÜäáò ìåôáöÝñïíôáí óôçí Ôïõñêßá. Ìüíï óôïõò Ñùìéïýò ôçò Êùíóôáíôéíïýðïëçò äüèçêáí ðñïíüìéá äéüôé ç êáñäéÜ ôïõ åìðïñßïõ ôçò Êùíóôáíôéíïýðïëçò Þôáí ïé ìç ìïõóïõëìÜíïé. Ç ïìÜäá ÐÝñá ðïõ åãêáôÝëåéøå ôç ÷þñá ìå ðñüó÷çìá ôï ôïõñíïõÜ ðïäïóöáßñïõ óôç Ãáëëßá, äåí èá åðÝóôñåöå îáíÜ óôç ÷þñá ìáò. ÌåôÜ ôï ôïõñíïõÜ ðÞãå ìüíéìá óôçí ÅëëÜäá. ÐÝñá, åßíáé ç ïíïìáóßá ôçò óçìåñéíÞò ðåñéï÷Þò ÌðÝçïãëïõ êáé ðÞñå ôçí ïíïìáóßá áõôÞ ìåôÜ ôçí ßäñõóç ôçò ÔïõñêéêÞò Äçìïêñáôßáò.

Ïé Ñùìéïß ôïõ ÐÝñá ðïõ Ýìåéíáí ðßóù, ðñïò áíÜìíçóç ôçò ïìÜäáò ôïõò ðïõ Ýöõãå óôçí ÅëëÜäá, ôï 1923 ßäñõóáí ôïí ÌðÝçïãëïõóðïñ (Áèëçôéêüò Óýëëïãïò ôïõ ÐÝñá)  Ôçí ïìÜäá ÔÜîéìóðïñ ôçò áñìÝíéêçò êïéíüôçôáò, ôç èåùñïýóáí áíôßðáëï ôïõò. Ï Êáíôßñ ÁúôÜôò êáé êÜðïéï äéÜóôçìá ï ËåõôÝñçò ÁíôùíéÜäçò (Lefter Küçükandonyadis óôá ôïõñêéêÜ) öüñåóáí ôç öáíÝëá ôïõ ÌðÝçïãëïõóðïñ. Ôï ÌðÝçïãëïõóðïñ Þôáí ôï êáìÜñé ôçò Ñùìáßéêçò êïéíüôçôáò. (Óçìåßùóç Ìô÷: Ç «öõãÞ» ôçò ïìÜäáò óôï åîùôåñéêü åßíáé ç ôïõñêéêÞ åêäï÷Þ. Åßíáé ãíùóôü üôé ï óýëëïãïò ÐÝñáí áíáãêÜóèçêå íá äéáêüøåé ôç ëåéôïõñãßá ôïõ áðü ôéò ôïõñêéêÝò áñ÷Ýò.

Éäñýèçêå ôï 1914 ìå ôï üíïìá «ÅëëçíéêÞ ÏìÜäá Ðïäïóöáßñïõ» êáé ìå ôçí åãêáèßäñõóç ôçò êåìáëéêÞò Ôïõñêßáò ôï 1922, áíáãêÜóèçêå íá áëëÜîåé ôçí åðßóçìç ïíïìáóßá ôïõ, óå ÐÝñá Êëïõìð êáé áñãüôåñá óå Ìðåãéüãëïõóðïñ). Ìåñéêïß áðü ôïõò Ðåñáëçäåò ðïõ ìåôáíÜóôåõóáí óôçí ÅëëÜäá ßäñõóáí ôï 1924 ôçí ÁÅÊ êáé ìåñéêïß, ôï 1926 ôï ÐÁÏÊ. Ç ÁÅÊ Ôá áñ÷éêÜ ôçò ÁÅÊ óçìáßíïõí ÁèëçôéêÞ ¸íùóç Êùíóôáíôéíïõðüëåùò. Ôá ÷ñþìáôá ôçò åßíáé êßôñéíï-ìáýñï êáé ôï óýìâïëï ôçò åßíáé ï âõæáíôéíüò áåôüò. Íïìßæåôå üôé ç ÁÅÊ çóý÷áóå áö’ üôïõ «ìåôáíÜóôåõóå» áðü ôçí Ðüëç; ¼÷é âÝâáéá. Ïé ïðáäïß ôïõ Ðáíáèçíáúêïý ôïõò áðïêáëïýóáí «Ôïõñêüóðïñïõò» åðåéäÞ Þñèáí áðü ôçí Ðüëç. ¼ðùò áêñéâþò êáé ìå ôïõò ïðáäïýò ôçò Celta Vigo ðïõ áðïêáëïýóáí «Ôïýñêïõò» ôïõò ïðáäïýò ôçò Deportivo La Coruna. Ï ËåõôÝñçò Êéïõôóïýêáíôùíéáäçò åß÷å êåñäßóåé ôçí áãÜðç ôùí ïðáäþí ôçò ÁÅÊ, ðáñ’ üëï ðïõ óõììåôåß÷å ìüíï óå 5 áãþíåò ôçò ÁÅÊ.

Ï ÐÁÏÊ Ç ïìÜäá ôïõ ÐÁÏÊ éäñýèçêå äõï ÷ñüíéá ìåôÜ ôçí ÁÅÊ , äçëáäÞ óôéò 26 Áðñéëßïõ 1926. Ï Ðáíèåóóáëïíßêåéïò Áèëçôéêüò ¼ìéëïò Êùíóôáíôéíïõðïëéôþí. Ôá ÷ñþìáôá ôçò åßíáé ìáýñï-Üóðñï, üðïõ ôï ìáýñï óõìâïëßæåé ôç ìåôáíÜóôåõóÞ ôïõò áðü ôçí Ðüëç, ôï Üóðñï äå ôçí åëðßäá. ÐáñÜ ôï ãåãïíüò üôé ôá ÷ñþìáôá êáé ôï óýìâïëï ôçò ïìÜäáò ìïéÜæïõí ìå ôçò Ìðåóßêôáò, äåí åßíáé åêáôü ôïéò åêáôü óßãïõñï üôé ôïí ÐÁÏÊ ßäñõóáí ïé ìåôáíÜóôåò áðü ôï ÐÝñá ðïõ óõìðáèïýóáí ðïëý ôçí Ìðåóßêôáò. Ç ïìïéüôçôá áõôÞ ìå ôïí ÐÁÏÊ, áëëÜ êáé ôï üôé åßíáé ç ôñßôç ìåãáëýôåñç ðïäïóöáéñéêÞ ïìÜäá óôçí ÅëëÜäá, Ýöåñå ðïëý êïíôÜ ôïõò ïðáäïýò ôïõ ÐÁÏÊ êáé ôçò Ìðåóßêôáò. ¸ôóé –óå ìéá åðï÷Þ ðïõ õðÞñ÷å Ýíôáóç óôéò åëëçíïôïõñêéêÝò ó÷Ýóåéò- üôáí ç áíôñéêÞ ïìÜäá ìðÜóêåô ôçò Ìðåóßêôáò Þñèå óôçí ÅëëÜäá ãéá ôïí áãþíá ìå ôïí ¢ñç, ïé ïðáäïß ôïõ ÐÁÏÊ öýëáîáí óêïðéÜ, ìÝ÷ñé ôï ðñùß, Ýîù áðü ôï îåíïäï÷åßï üðïõ Ýìåíå ç áðïóôïëÞ ôçò Ìðåóßêôáò ãéá íá ìçí ôïõò åðéôåèïýí ïé ïðáäïß ôïõ ¢ñç. Óôçí ðñáãìáôéêüôçôá, ôá èåìÝëéá ôçò öéëßáò ìåôáîý Ìðåóßêôáò-ÐÁÏÊ ôÝèçêáí ìåôÜ áðü áõôü ôï ðåñéóôáôéêü. Áí äåí õðÞñîå ç ðåñßïäïò ôïõ ðïëÝìïõ, ôçò êáôï÷Þò êáé ôçò áíôáëëáãÞò, ðéèáíüôáôá ôï ÌðÝçïãëïõóðïñ èá ãéíüôáí ç ôÝôáñôç ìåãáëýôåñç ïìÜäá ôçò Êùíóôáíôéíïýðïëçò. Ðïéïò îÝñåé…

ÌåôÜöñáóç: ¢ííá Ðáíáãéùôßäïõ, áðü gazetta.gr...

http://www.mixanitouxronou.gr/enas-opados-tis-besiktas-erevnise-tin-istoria-tis-agapimenis-tou-omadas-ke-vrike-tin-aek-ke-ton-paok-mia-politiki-istoria-podosferou-ke-i-megali-peripetia-ton-romion-tou-pera/