Ναι, στον ΠΑΟΚ νιώθουμε πως κάθε χρόνο είμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Ναι, πρόκειται για την ομάδα των αιώνιων χαμένων ευκαιριών να ξεφύγει από τη μιζέρια. Εντάξει, τα ζούμε χρόνια πολλά όλα αυτά και τα ξέρουμε όλοι. Αυτό όμως που προκαλεί αλγεινή εντύπωση στα ευρωπαϊκά ματς είναι το εξής:
Κάποτε παίζαμε με τεράστιους αντιπάλους στην Ευρώπη, και -τουλάχιστον- μέσα στην Τούμπα οι παίκτες μας μάς φαίνονταν γίγαντες. Και δε μιλάμε για ανώτερους ποιοτικά παίκτες σε σχέση με τους τωρινούς. Έπαιζαν όμως τρελαμένοι, δε φοβούνταν τίποτα, πίστευαν στον εαυτό τους και ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ αυτή τη φανέλα, ΈΝΙΩΘΑΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟΙ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ. Εκείνα τα παιδιά, από την εποχή του Κούδα και του Τερζανίδη, αλλά μην πάμε τόσο μακριά, και πιο πρόσφατα, όταν ο Μαλιούφας έχασε το πέναλτυ στο Μόναχο και έκλαιγε με αναφιλητά απαρηγόρητος ή τις εποχές που κοιτούσαμε στα μάτια τον Μαραντόνα και αποκλείαμε την Άρσεναλ, ΣΤΕΝΑΧΩΡΟΥΝΤΑΝ όταν η ομάδα αποκλειόταν... Κάθε σύγκριση εκείνων των "γιγάντων" με τα "παιδάκια" (και τη νοοτροπία τους) που σήμερα στελεχώνουν τον ΠΑΟΚ είναι τουλάχιστον ατυχής...