...
να διαβασω ξανα για το μπασκετ οτι διαβαζα για την μπαλα τις εποχες που δεν θελω με τπτ να ξαναδω
αφου λοιπον σας εβαλα στο νοημα των μαλακιων που σκεφτομαι ωρες που κανονικα πρεπει να ξεκουραζομαι
σας ρωταω
αν αυριο μου πουν στηριξε βεζυρτζη τι να κανω;αυτο με τρελαινει περισσοτερο απο ολα
να στηριξω ενω θα φοβαμαι οτι ολο αυτο θα παει χαμενο η να μην στηριξω και μετα να εχω τυψεις οτι δεν τεντωσα
το χερι μου να πιασω τον πνιγμενο απο τα μαλλια;
εννοειται οτι ολο αυτο που γραφω δεν μου ρθε σημερα γιατι διαβασα κατι.εδω και καιρο το σκεφτομαι
αν πιασεις στο μυαλο σου το μπασκετ απο την στιγμη που τελειωσε ο αγωνας με το σκουληκι
βλεπεις διαρκως φαντασματα και copy paste τακτικες απο την μπαλα
νιωθω ανικανος και ανημπορος να σκεφτω,να δωσω λυση,να τα βαλω με αυτους που ονομαστηκαν πολυ ευστοχα ΠΑΟΚΑΡΧΕΣ
ρε αδερφια ειμαι στο τσακ να παραδωσω πνευμα.αρχιζω να σκεφτομαι το παλατακι αδειο(και δεν ειναι εφιαλτης αλλα πραγματικοτητα) και να παιζει ΠΑΟΚ-καοδ
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ;ΝΑ ΞΑΠΛΩΣΩ;
Για τα πρώτα που αφορούν ΣΚ στη Χαλκιδική τόσα χρόνια από τους ΠΑΟΚάρχες και τη διαφορά με το τι βλέπουν τα ματάκια μας από τη διοίκηση της ΠΑΕ σήμερα, δεν χρειάζεται φυσικά να γίνει άλλη κουβέντα, παρά να συμφωνήσω και να επαυξήσω. Στο λαιμό μου καθόταν μια ζωή. Ο ΠΑΟΚ καιγόταν και αυτοί κάνανε μακροβούτια. Κάτι τέτοιες "λεπτομέρειες", που δεν είναι λεπτομέρειες, δείχνουν πολλά.
Για τα υπόλοιπα:
Έχω κι εγώ τα ίδια έχω στο μυαλό μου, σε ότι αφορά το μπάσκετ. Με μία βασική διαφορά φίλε μου Γιαννιώτη. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μπαλαντζάρει μέσα μου η χαρά που νιώθω για τη μπάλα, με την πίκρα από το μπάσκετ. Ίσως γέρασα πολύ και δεν μπορώ να περάσω άλλη μιζέρια. Ίσως δεν έχω ψυχικές αντοχές. Ούτε διάθεση να κάτσω να ψάχνω και την παραμικρή κίνηση της διοίκησης Βεζυρτζή ή όποιων χωθούν. Δεν είναι πως δεν αγαπάω το μπάσκετ το ίδιο. Αλλά το βλέπω πάντα ως δευτερεύον άθλημα.
Έτσι λοιπόν το σκέφτομαι ως εξής:
Καλά θα ήταν να ξαναζούσαμε την εποχή που ο ΠΑΟΚ ήταν μακράν η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη, αλλά αυτό δεν γίνεται, προς το παρών. Εμένα θα μου αρκούσε μία υγιής ομάδα, που θα έπαιζε ένα ωραίο μπασκετάκι, να πηγαίνω να παιρνάω δύο καλές ωρίτσες. Κι αν στο μέλλον βρεθεί ένας τρελός να ανάψει ξανά τη φλόγα της διάκρισης, τότε να πετάξω το σποράκι και να γίνω πιτσιρικάς ξανά.
Επειδή όμως ούτε αυτό το λίγο έχω, λόγω παντελονάτων και θεματοφυλάκων, πρέπει να δουλέψω στο μυαλό μου ένα πράγμα. Ψάχνω και κοσκινίζω κάθε κίνηση, πολεμάω έναντι κάθε πράγματος που φαίνεται ύποπτο κτλ κτλ και καθαρίζω το μπάσκετ, αφού πρώτα το διαλύσω; Ή κάνω εν γνώση μου το μαλάκα, βάζοντας ένα όριο στη μαλακία που θα με δέρνει, όπως π.χ. μπείτε μέσα ρε ΠΑΟΚάρχες, αλλά το νου σας μη τυχόν και ρίξετε την ομάδα. Οπότε στηρίζω με εισιτήρια, παρουσία και φωνή, ως ένα βαθμό.
Είτε το θέλουμε είτε όχι, αυτές οι δύο στάσεις υπάρχουν απέναντι στο μπάσκετ. Γιατί δεν υπάρχει εφικτή λύση στον ορίζοντα. Εκτός αν έρθει κανένας επενδυτής. Αλλά και τότε θα μπούμε στο ίδιο δίλημμα. Τον ξεψαχνίζουμε τον όποιο Δρόσο ή κάνουμε τους χαζούς και του δίνουμε χωρίς πολλά πολλά τον ΠΑΟΚ;
Διαλυμένος ή κορόιδο γιατρέ μου; Γαμώ τα διλήμματα...
Εγώ πάντως όσο και να με τρώει ο Βεζυρτζής και ο Δρόσος έχω απόθεμα μέσα μου να κάνω τον μαλάκα. Αυτό που δεν έχω απόθεμα είναι να ξανακάνω το ντετέκτιβ. Όσες δυνάμεις έχει το πονεμένο μου μυαλό για να προσπαθεί να σκέφτεται τις κινήσεις των λαμόγιων, τις κρατάω ως κόρη οφθαλμού για όσα όμορφα έρχονται στον ΑΣ. Εκεί θα μου χρειαστούν περισσότερο.
υγ Σκύλε ευχαριστώ για την ωραία αφιέρωση
