Θα μιλήσω μόνο για την περίοδο 2006-2007. Εάν λοιπόν δεν έρχονταν οι: Κάραλιτς, Στογιάκοβιτς, Ρεμπόσιο, Ζεγκάρα, Γκονζάλες, Ίντιο, Πια, καθώς και τα τελευταία παλτά από την χώρα του καφέ, θα μπορούσαμε να κρατήσουμε Μίετσελ και Μπαρκαουάν άνετα; Και να μας μείνουν και κάποια φράγκα (ή τουλάχιστον να μη χρεωθούμε παραπάνω). Α, και κάτι ακόμα. Χθες στο παιχνίδι με την Ελπίδων, σε κάποια φάση που ήμουνα πάνω στα κάγκελα, κατεβαίνει ένας χοντρός, μεσήλικας, μουστακαλής και λέει του Ιωσηφίδη:
-Κώστα, τι λέει;
-Καλά μωρέ τι να πει;
-Θα πας το Σαββατοκύριακο στο χωριό;
-Δεν ξέρω, θα δούμε.
-Ρε συ, πως θα γίνει να δοκιμαστεί ο γιος μου, να τον πάρετε πουθενά; Είναι καλό ταλέντο.
-Πάντον στις ακαδημίες του Αλεξανδρίδη ή του (μου διαφεύγει το όνομα)
-Εκεί να τον παώ.
-Ναι, ρε.
-Θα κανονίσουμε τίποτα, ε;
-Ναι ρε, μην ανησυχείς.
-Όταν τον πάω θα σε πάρω τηλέφωνο να κανονίσεις, έτσι;
-Ναι ρε, πάρε με.
Φυσικά για κάποιον που δεν ήταν μπροστά να ακούει τον τόνο στον οποίο γινόταν ο διάλογος και να βλέπει τις εκφράσεις, ίσως να περάσει στο ντούκου. Για τους υπόλοιπους, τα συμπεράσματα δικά σας.
