Ευχαριστω ρε παιδια. Αν κ ειναι πολυ νωρις ακομα, δεν μπορουσα να μην το αναφερω στην 2η μου οικογενεια, γιατι ετσι νιωθω εδω. Το πως μπηκε για μενα αυτη τη χρονια να περιμενεις τη βασιλοπιτα να ψηθει κ να ρχεται ο γιατρος σπιτι κ να σου λεει, παρε τη μανα σου κ φυγε νοσοκομειο κ να κανεις πρωτοχρονια κ αλλους 4 μηνες απανωτα μεσα στα νοσοκομειο, να γυρνας στο σπιτι κατακοπος με ματωμενα ρουχα κ σκατωμενα χερια κ να κλαις κ να λες γιατι με τιμωρει ετσι η πουτανα η ζωη...σε κανεναν δε τα ευχομαι.
Αλλα μεσα μου πιστευα οτι κατι καλο ειχε αυτη η χρονια για μενα. Κ τελικα ειχε κατι που το θελαμε πολυ.
Τωρα πως θα την παλεψουμε 2 ανεργοι με ενα παιδι, μη ρωτατε, να ναι καλα οι γονεις μας.
Κ οι ζεστες κ αληθινες ευχες σας.
