Όποιος καεί απ' το χυλό, φυσάει και το γιαούρτι.
17 χρονών ήμουνα τότε, και για τα άλλα 4-5 χρόνια της καλύτερης ηλικίας μου, ΔΕΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΘΗΚΑ την ομάδα, εξαιτίας αυτής της μαύρης νύχτας!
Στο ματς ήμουνα (κοπανα απο φροντιστήριο) και αυτό που αναρωτιόμουν ήταν "Αφού ρε φούστη μου, η PSG είναι κλάσεις ανώτερη απο μάς, ΓΙΑΤΙ τα πήραν στο κρανίο και τα σπάνε??".
Βλέπεις, δεν την έψαχνα και πολύ τότε με Βουλινό κλπ. Ούτε συνδεσμίτης ήμουνα, ούτε Σπόρια διάβαζα.΄
Γούσταρα να μπάινω στην Τούμπα και καθώς ανέβαινα στην Θύρα να βλέπω το χορτάρι, αυτό το πράσινο, που σε λιγο θα γέμιζε παίκτες που θα παίζαν μπάλα για να ευχαριστηθώ. Τίποτα άλλο δε με ένοιαζε.
Ε, αυτο μου το στέρησε εκείνη η βραδιά για χρόνια.
Και όπως είπες και εσυ, στην τελική ο Βουλινός έμεινε για άλλα 4 χρόνια και βγήκε κι απο πάνω!