Ποιο Αιγάλεω ρε; Αυτό πρέπει να λέει κάθε ΠΑΟΚτσής! Δεν είναι θέμα υπεραισιοδοξίας. ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ!
Ο ΠΑΟΚτσής αδέρφια από τη φύση του κυνηγάει ανεμόμυλους και τα βάζει με τους κατά καιρούς Γολιάθ. Είναι μείγμα Δον Κιχώτη και Δαυίδ. Παίζαμε με την Μπάγερν του Ρουμενίγκε, του Αουγκεντάουλερ κλπ και λέγαμε πάμε να προκριθούμε. Παίζαμε με τη Νάπολι του Μαραντόνα και μόνο που δεν κλαίγαμε που δεν προκριθήκαμε. Ήρθε η Άρσεναλ εδώ και κάναμε καζάνι την Τούμπα βέβαιοι για τη νίκη. Και χιλιάδες άλλα παραδείγματα. Εγώ είπα ποια Άρσεναλ, θα φοβηθώ να πω ποιο Αιγάλεω; Ασχέτως αν προκριθούμε ή όχι, σημασία έχει η νοοτροπία μας.
Πάντα ο ΠΑΟΚτσής νοιώθει ανώτερος, ασχέτως αντιπάλου. Αν είμασταν "ρεαλιστές" τότε κάθε χρονιά βάσει υλικού, θα λέγαμε πάμε να βγούμε UEFA. Γιατί λοιπόν όλοι έχουμε απαίτηση ο ΠΑΟΚ να κυνηγάει το πρωτάθλημα κάθε χρόνο με ό,τι ομάδα κι αν έχει; Γιατί είναι μία ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ. Έχει αυτή την αύρα και τη νοιώθουν και οι αντίπαλοι.
Γι' αυτό και το παιχνίδι με το βάζελο το αντιμετωπίζουν κι αυτοί ως ντέρμπι. Γι' αυτό και το Αιγαλεάκι πρέπει να το βλέπουμε σαν μύγα και να το λιώσουμε. Έτσι πρέπει να σκέφτονται και οι παίχτες μας.