μια μέρα, καθώς κατά την προσφιλή μου συνήθεια είχα διώξει τους μαθητές μου και είχα αποσυρθεί για να απομονωθώ από τα εγκόσμια και να διαλογιστώ για το μέλλον του σύμπαντος και τι κάνουμε εμείς για αυτό, με έπιασε κατούρημα...επειδής στην έρημο (ξέχασα να το αναφέρω, κατάγομαι από το Σουρδάν, μια χώρα που καθώς συνορεύει με την Αίγρυπτο είναι τίγκα στις ερήμους) είναι δύσκολο να βρεις μια γωνιά να ανακουφιστείς μου πήρε αρκετή ώρα μέχρι τελικά να βρω έναν θάμνο...την έβγαλα το λοιπόν και άρχισα να πλημμυρίζω τον τόπο, δίχως να αντιληφθώ πως από την άλλη μεριά, στην σκιά του, βρισκόταν τύπος αραχτός που κατανάλωνε κάτι περίεργα τσιγάρα ενώ ταυτόχρονα μπαλαμούτιαζε ένα ουρί δίμετρο και εκπάγλου καλλονής που λένε, το οποίο εκτός των άλλων κάθε τόσο έβαζε το χέρι της ανάμεσα στα σκέλια και έβγαζε αυτομάτως ένα τρίφυλλο έτοιμο και κατάλληλο προς πιώση...
"εεε, δεν κοιτάς ρε άνθρωπε" μου φώναξε ο λεγάμενος και πήγε να σηκωθεί για να κάνει και φασαρία, αλλά ήταν τόσο κομμάτια που δεν κατάφερε ούτε να σταθεί στις πατούσες του πριν ξανά-γκρεμιστεί στην άμμο ο μισός και πάνω στο ουρί που έβγαζε μια πολύ χαριτωμένη κραυγή πόνου ο υπόλοιπος..."έχε χάρη που έχω δουλειά τώρα", συνέχισε και μετά ξεκίνησε να μουρμουράει "αει σιχτίρ, γεμίσαμε ερημίτες, κάθε τρεις και λίγο η ίδια ιστορία, στο τέλος θα βάλω πινακίδα γαμώ το φελέκι μου"...αυτό με συνετάραξε γιατί μέχρι τότε πίστευα πως στην εποχή μας το ερημιτηλίκι είχε χάσει την αίγλη του, και ήμουν πολύ περήφανος θεωρώντας πως κουβαλάω μια τέτοια κληρονομιά σχεδόν από μοναχός μου...έτσι, τον ρώτησα "τι εννοείς γεμίσατε, έχει κι άλλους;"..."ουουού, από ψώνια άλλο τίποτα, βλέπουνε μια ταινία και νομίζουν πως θα ξαμοληθούν στις ερημιές και θα πιάσουν τον παπά του σύμπαντος απ τα αρχίδια", μου αποκρίθηκε, "εσύ με ποια θρησκεία είσαι;"...δεν του απάντησα γιατί είχα ήδη γυρίσει την πλάτη και απομακρυνόμουν φαρμακωμένος που δεν ήμουν τελικά τόσο ψαγμένος όσο νόμιζα...δεν είχα προλάβει να κάνω 2-3 βήματα όταν ένιωσα κάτι να μου χαϊδεύει τον πούτσο ενώ ο άγνωστος μου φώναζε από εκεί που τον είχα αφήσει ξαπλωμένο "ει, δεν κάθεσαι να ξαποστάσεις 5 λεπτά;"...αμέσως κατάλαβα πως ήταν η ουρά απ το ουρί πάνω στα ρούχα μου, αλλά καθώς γυρνούσα το βλέμμα είδα με τεράστια έκπληξη πως ναι μεν ήταν αλλά όχι ακριβώς το ίδιο, αλλά ένα αντίγραφο του απολύτως κόπι-πέηστ, που είχε γεννηθεί απ το τίποτα και στεκόταν λίγα μέτρα δίπλα απ το "πρωτότυπο" γνέφοντας μου και προτάσσοντας μου ένα τσιγάρο...
έτσι, άραξα στην σκία του θάμνου και δεν σηκώθηκα πριν περάσουν 7 χρόνια 7 μήνες και 7 μέρες...και όταν τελικά το έκανα, ο τύπος (που ξέχασα να το αναφέρω, τον έλεγαν Ομάρ Καγιάμ) μου είπε "να πας στην πόλη, να φτιάξεις νικνέημ, και να το πείς Τεράτιο"...
