Αρκετές φορές διαφωνώ με αυτόν, αλλά με το παρακάτω συμφωνώ.
Με μια προσθήκη στο σημείο που έχω κάνει μπολντ.
Όταν πλήρωνες για να τον αγοράσεις, προφανώς δεν είχες βγει στην αγορά να βρεις Ρεντόντο (ούτε καν Μαουρίτσιο δλδ). Είχες ξεμείνει από κόφτη και αποφάσισες να πάρεις έναν 24χονο κόφτη που δεν είχε κάνει ποτέ στην καριέρα του πρωταθλητισμό. Και μάλιστα από ομάδα μάλλον μικρότερη από αυτήν στην οποία είχες πουλήσει 1,5 χρόνο πριν τον τότε βασικό σου στην ίδια θέση Τσίμιροτ.
Τα υπόλοιπα όπως τα γράφει.
https://www.sdna.gr/podosfairo/892665_mono-agapi-gia-ton-esitiΜόνο αγάπη για τον Εσίτι
Ο τελευταίος που ευθύνεται για την ήττα του ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη είναι ο Νιγηριανός μέσος. Γράφει ο Κώστας Κεφαλογιάννης.
Το να ζητάς από τον Εσίτι να πάρει την πρώτη πάσα, να σπάσει την πίεση του αντιπάλου και να φτιάξει παιχνίδι , είναι σαν να ζητάς από εμένα να παίξω σέντερ στους Νιου Γιορκ Νικς. Απλώς δεν γίνεται. Κι ωστόσο, παρότι στην δική μου περίπτωση, πολύ λογικά μου ουδείς μου έχει ζητήσει να παίξω σέντερ για τους Νιου Γιορκ Νικς (και δεν ελπίζω να συμβεί κάτι τέτοιο στο μέλλον), ο Νιγηριανός στο «Καραϊσκάκης» κλήθηκε να κάνει ακριβώς αυτό: να πάρει την πρώτη πάσα, να ξεφύγει από την στοχευμένη πίεση του Ολυμπιακού, χωρίς βοήθειες και να ξεκινήσει στη συνέχεια την ανάπτυξη του ΠΑΟΚ. Ήταν μια εντελώς παράλογη απαίτηση όσο αναμενόμενη ήταν και η στόχευση των Ερυθρολεύκων. Όσο αναμενόμενο ήταν εντέλει και το αποτέλεσμα του πρώτου ημιχρόνου. Δυο λάθη του Εσίτι, δυο γκολ ο Ολυμπιακός, καληνύχτα, πάμε για άλλα.
Προφανώς δεν φταίει μόνο ο αμυντικός μέσος του «Δικεφάλου» για το συνολικό χάλι της ομάδας του στα πρώτα 45 λεπτά. Η τακτική και πνευματική προετοιμασία του ΠΑΟΚ αποδείχθηκε ελλιπής συνολικά. Οι «Ασπρόμαυροι» δεν είχαν ούτε την απαιτούμενη ένταση ενέργεια και προσήλωση για ένα τέτοιο παιχνίδι, ούτε τις ιδέες για να προβληματίσουν πραγματικά τον Ολυμπιακό ακόμα και μετά τη μείωση του σκορ. Απλώς στην περίπτωση του Εσίτι είναι πιο εύκολο να προσωποποιηθεί το πρόβλημα.
Μόνο που ο συμπαθής Νιγηριανός δεν ήρθε μόνος του στον ΠΑΟΚ. Η ομάδα έψαχνε για καιρό (χρόνια) έναν μέσο, προτού καταλήξει σε εκείνον, το καλοκαίρι του 2019
και πληρώσει για να τον αποκτήσει. Δηλαδή, κάποιοι τον είδαν, τον μελέτησαν και τον πλήρωσαν για βασικό.
Ούτε φυσικά μπήκε ο Εσίτι αυτοβούλως στην ενδεκάδα. Ο Ραζβάν Λουτσέσκου τον επέλεξε, επειδή δεν είχε τον Κούρτιτς, επειδή ο Ελ Καντουρί δεν ήταν έτοιμος για ενενηντάλεπτο και επειδή δεν εμπιστεύεται τον Τσιγγάρα.
Ούτε έμεινε μόνος του σε κρίσιμες φάσεις από δική του επιλογή: οι συμπαίκτες του τον άφησαν σε πολλές περιπτώσεις ξεκρέμαστο, χωρίς βοήθειες και με κακές αποστάσεις, να παλεύει με τα κύματα.
Υπό αυτήν την έννοια λοιπόν, ο Εσίτι είναι ο τελευταίος που μου φταίει. Η αλυσίδα των λαθών (ή και των ατυχιών) που τον έφερε βασικό στο Φάληρο ξεκινάει χρόνια πριν και συνεχίζεται και από τον Ρουμάνο (που έχει πάντως τα περισσότερα ελαφρυντικά).
Για τον παίκτη, ο οποίος από την Κυριακή βρίσκεται στο επίκεντρο αυστηρής κριτικής, έχω μόνο συμπάθεια.
Για τον ΠΑΟΚ και τον τρόπο που λειτουργεί σε μια σειρά πραγμάτων έχω προβληματισμό και συνεχιζόμενη ανησυχία.
Όταν ο Ολυμπιακός - με την απωθητική συμπεριφορά και νοοτροπία σε χιλιάδες πράγματα, όσον αφορά στην εξωαγωνιστική του πολιτική αλλά αγωνιστικά - μπορεί για κάθε Ονιεκούρου που δεν του βγαίνει, να παρουσιάζει έναν Αγκιμπού ή έναν Μαντί (λαβράκια δηλαδή, αποτέλεσμα σκάουτινγκ και διασυνδέσεων) και ο ΠΑΟΚ υποχρεώνεται να παίζει κρίσιμα ντέρμπι με τον Εσίτι να παίρνει την πρώτη πάσα για να φτιάξει παιχνίδι, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.
Και αυτό δεν είναι η -δεδομένα περιορισμένη - ποιότητα του Νιγηριανού.
