Σε πίστεψα, είδα καταπληκτικά πράγματα το πρώτο εξάμηνο της παρουσίας σου, μετά είδα αμφισβήτηση, δεν είχες δυστυχώς πλάτες στον μηχανισμό, μιας και όλοι εκεί μέσα ζούνε με την πίεση της εξουσίας από παντού (αφεντικό και κόσμος, αλλά κυρίως μεταξύ τους), βόλεψες σαν θύμα, το είδες και αποδεχόμενος τον ρόλο σου, είχες τραγική αντίδραση. Δεν μπορώ να σε κατηγορήσω για τις κινήσεις πανικού, μιας και η πίεση που έφαγες ήταν τεράστια. Αυτές τις κινήσεις πανικού, που ξεκινάνε από το αδιανόητο της επιλογής σου (λόγω συστήματος που είχε διαμορφώσει ρόστερ επί σειρά ετών), ήταν η στιγμή που κατάλαβα ότι δεν θα άντεχες. Κι αν εσύ δεν μπορείς να αντέξεις, δεν μπορείς να κάτσεις στον πάγκο μιας ομάδας με τέτοια πίεση σε τόσο διαφορετικό περιβάλλον, κι αν έριχνες την ευθύνη σαν άλλο αφεντικό σε άλλους εκτός από το τέλειο πλάνο που είχες στο μυαλό σου, ακόμα κι έτσι, με τις κινήσεις σου στο τέλος, έδειξες το πόσο σοβαρός επαγγελματίας είσαι. Θα σε θυμάμαι με ελαφρύ μειδίαμα για το πείραμα που υπήρξες, για το πώς οι άνθρωποι καταδέχονται να γίνουν αποδιοπομπαίοι τράγοι και πώς οι αποδιοπομπαίοι τράγοι δεν είναι από ένα σημείο και μετά άμοιροι των ευθυνών σου. Θα σου είμαι υπόχρεος για τα φετινά ματς με Μπεσίκτας και Μπενφίκα και για το σπάσιμο του αήττητου του γαύρου πέρσι.
