Προκαλεί εμετό και αηδία η διεξαγωγή ενός ακόμα τελικού στην πρωτεύουσα της χώρας της πουστιάς. Ο Βόθρος της χαβούζας βρωμοκοπάει απ'άκρη σ'άκρη σε ολόκληρο τον ντουνιά και μόνο οι χαζοχαρούμενοι και απαίδευτοι μπορούν να καυχιόνται για το γαλανόλευκο αίμα που ρέει στις φλέβες τους και τις πίπες περί Ιχώρ.
Με νωπές ακόμα τις μνήμες από τα περσινά όργια και την απόλυτη κλοπή ενός πρωταθλήματος που όμοια της δεν έχει υπάρξει στα παγκόσμια χρονικά, οι ινστρούκτορες της χαβούζας προσπαθούν να ληστέψουν ακόμα έναν τίτλο. Στην 20η συμμετοχή της σε τελικό της διοργάνωσης η ομάδα καλείται να φέρει την 7η κούπα πίσω στο Λ.Πύργο, ποσοστό της τάξης του 30%. Στα μάτια ενός εξωτερικού παρατηρητή αυτό μπορεί να μοιάζει πολύ μικρό σαν ποσοστό και όμως αν αναλογιστεί κανείς πως οι 14 μέχρι στιγμής + 1 ο Σαββατιάτικος = 15 συνολικά τελικοί, έχουν διεξαχθεί στη χαβούζα εναντίον ομάδων του ΠΟΚ, τότε σαφώς και μετριάζονται οι επιτυχίες μας. Αν δε αντιστρέψει κανείς τους όρους, δηλαδή να φανταστεί τους συγκεκριμένους τελικούς στη Θεσσαλονίκη, θα διαπιστώσει πως οι ομάδες του ΠΟΚ παίζει να μην είχαν καν κατακτήσει τρόπαιο.
Αν ήμουν στη θέση του Λουτσέσκου, μπορεί να προέβαλα κάθε βράδυ μετά την προπόνηση τα περσινά ματς με γαύρο και χανούμι στην Τούμπα. Μεγαλύτερη ντόπα για τους ποδοσφαιριστές μας από αυτήν, ώστε να βγουν το Σαββάτο στο γήπεδο και να γυαλίζει το μάτι τους, δε νομίζω να υπάρχει.
