Π.Α.Ο.Κ. ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 2018-19
Έχουν περάσει λίγες μόλις ώρες από χτες και όμως ο οργανισμός μου αρνείται να επανέλθει στην πραγματικότητα. Δεν μπορεί, δεν θέλει βρε αδελφέ. Θέλει να μείνει όσο το δυνατόν περισσότερο στη μέθη της χτεσινοβραδυνής παραζάλης. Στη δουλειά σήμερα δεν πήγα. Η κοπέλα μου με ένα της βλέμμα αντιλαμβάνεται τα όσα με συμβαίνουν, καταλαβαίνει. Οι φίλοι το ίδιο. Θέλω να γράψω κάτι, να βγάλω από μέσα μου όλα τα σώψυχά μου. Τα χέρια μου τρέμουν. Κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Βάζω να δω τα πλάνα από τη χτεσινή βραδιά. Κάθε λίγο και λιγάκι, σταματάω το βίντεο. Ένα δάκρυ κυλά. Και ξαναρχίζω. Πάνε ώρες αδελφέ. Μπορεί από το πρωί. Όλο το βράδυ έμεινα ξάγρυπνος. Είδα την Ανατολή. Ακόμα να το πιστέψω. Στο γήπεδο δεν ήμουν. Βλέπεις ακόμα δεν μπορώ. Εϊναι αυτό που με πληγώνει και την καρδιά μου έχει ματώσει. Χτες κόντεψα για μια στιγμή. Το ματς έληξε. Ακόμα και οι τελευταίοι εναπομείναντες του καφενέ της προσφυγομάνας Κ.Τούμπας έσπευσαν στην τελετή. Ξωπίσω τους και γω. Με δυο μπλουζάκια στο χέρι. Πρέπει να βρω τον Catala να τα στείλω στον αδελφό μας στην Αθήνα. Έφτασα έξω από το γήπεδο. Η Τούμπα κοχλάζει. Γεμάτη φώτα, φώτα γιορτινά. Όλοι χάνονται μέσα στο πλήθος του κόσμου που κατακλύζει τους δρόμους γύρω από το γήπεδο. Μέσα πρέπει να έχει περίπου 40.000, μπορεί και παραπάνω. Ανηφορίζω προς την 4Α. Κοντοστέκομαι. Η καρδιά μου χτυπά ολοένα και πιο γρήγορα, στο ρυθμό του τύμπανου του Μασκοφόρου. Αισθάνομαι δέος. Εδώ μέσα, έμαθα όσα δεν πρόκαμα να μάθω στο χαμηλοτάβανο και στα έδρανα του Πολυτεχνείου. Πραγματικά μαθήματα ζωής. Οι πλανόδιοι πωλητές που βρίσκονται έξω από τη θύρα ακριβώς έχουν ξεπουλήσει. Έχουν μείνει μόνο νεράκια. Αρπάζω ένα στο χέρι. Η πόρτα είναι ανοιχτή μα μέσα δεν προβαίνω. Θα κάτσω εδώ έξω σκέφτομαι να βλέπω τα αστέρια. Να νιώθω την αύρα της. Ακούω την τελετή μέσω των μεγαφώνων που έχω στηθεί. Μα δεν έχω εικόνα. Όπως τότε που ήμουν μικρός και άκουγα τα ματς στο ραδιοφωνάκι μέσω της ΕΡΑ ΣΠΟΡ. Και να σου, περνάν από το μυαλό μου όλες εκείνες οι εικόνες. Από τότε που πιτσιρικάς έτρεχα με λαχτάρα να μπω μέσα. Με το εκδοτηριακί δίπλα στο γήπεδο της Προοδευτικής Τούμπας. Γυρίζω πίσω και βλέπω την αλάνα. Τα πάντα έχουν αλλάξει πλέον. Κολυμβητήριο, γέφυρα, αναψυκτήριο, παρκάκια με παγκάκια και γκαζόν. Εκεί που κάποτε αράζαμε στο έδαφος καταγής πριν τα ματς πίνοντας ρετσίνες. Μόνο η Αγιά Βαρβάρα παραμένει στη θέση για να καταμαρτυρά πως ακόμα και σήμερα η επιρροή της Εκκλησίας σε τούτο τον τόπο είναι μεγάλη.
Όλοι οι φίλοι μου είναι μέσα. Οι περισσότεροι είναι όρθιοι και λίγοι κάθονται στα καρεκλάκια. Μαζί μας όμως είναι και τα αδέλφια που μας κοιτάνε από εκεί ψηλά. Αγναντεύοντας τον ουρανό αντιστοιχίζω τη μορφή καθενός εκλιπόντα και σε μια φωτοβολίδα, σε έναν πυρσό. Είναι τόσο πολλές ώστε να μη λείπει κανείς. Να εκεί ψηλά, κοίτα αδελφέ, ο Μπέλλος, ο Ζοζέ, ο Ρας, ο Μάϊκ, ο Παππούς, ο Λέμμυ, ο Νάσος, ο Δημήτρης ο Ψαρράς, ο Σπόρος, τα παιδιά από το Κορδελιό. Είναι όλοι τους εκεί. Και ξάφνου έρχεται η αδελφή του σπόρου. Βγαίνει έξω να πάρει μπύρες, μα δεν έχει. Με κοιτάζει. Αγκαλιαζόμαστε. Είναι μεγάλος ο καημός της. Τον αγαπούσε μοναδικά τον Σπόρο. Προσπαθώ να γιάνω τις πληγές της. Να την παρηγορίσω. Της δείχνω τις φωτοβολίδες στον ουρανό και της λέω: Νάτος ωρέ ο Σπόρος, μας κοιτάζει από ψηλά και φωνάζει, λε-λε-λε. Μας παίρνουν τα ζουμιά αμφότερους. Τους γνώρισα από τα 15 τους στο χαμηλοτάβανο και τώρα σε δυο μήνες εγώ σβήνω τα 40. Είναι πολλά τα χρόνια και οι αναμνήσεις.
Όλως τυχαίως παίρνει το μάτι μου τον Catala να πηγαίνει στις τουαλέτες. Επιτέλους τον βρήκα. Ευκαιρία να σπάσει ο πάγος. Την αδράζω και κινούμαι ορμητικά προς αυτόν μα δεν τον προλαβαίνω. Δεν πειράζει. Θα τον περιμένω να βγει. Και όντως του τις παραδίδω. Είμαι στο κατώφλι του Ναού αλλά δεν θέλω να μπω. Βλέπω τον κόσμο στιβαγμένο και όρθιο κάτω από το τιμημένο. Μέθη. Κάπου εκεί με πετυχαίνει ο Γιαννιώτης. Αγκαλιαζόμαστε περιχαρείς. Επιτέλους banis θα μπεις με ρωτάει. Μπα όχι αδελφέ. Μέχρι εδώ έφτασα και είμαι καλά. Χόρτασα. Πως να στο πω. Θα κατέβω όμως μετά στον Λ.Πύργο. Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για εκεί και βγαίνω πίσω του ακολουθώντας τα βήματα του. Η τελετή οδεύει προς το τέλος της και ο κόσμος σιγά-σιγά αρχίζει να βγαίνει από το Ναό.
Το τηλέφωνο μου χτυπάει. Είναι ο Κώστας (φίλος από την Αθήνα). Βρισκόμαστε έξω από την 4. Έχει την κόρη του μαζί. Η Μαριαλένα, πηγαίνει έκτη δημοτικού. Έχει βάψει το προσωπάκι της μισό άσπρο-μισό μαύρο. Φοράει το καπέλο με το αστέρι της 4, που όπως με έχει εκμυστηρευτεί από τότε που της το έχω πάρει δώρο δεν το αποχωρίζεται ποτέ. Αυτό θα πει πίστη. Και τι ακριβώς είναι αυτό που σε αρέσει τόσο στο καπέλο, την ρωτάω για να πάρω την απάντηση, το ότι είναι μαύρο και έχει αυτό το πορτοκαλί αστέρι. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και κατευθυνόμαστε προς το κέντρο. Στο δρόμο επικρατεί πανδαιμόνιο. Κάνουμε σχεδόν μια ώρα να προσεγγίσουμε το κέντρο και να βρούμε πάρκινγκ. Η Μαριαλένα εντωμεταξύ αφού έχει στιβάξει όλα τα πρωταθλήματα που πήρε στο γήπεδο, με κάνει το ένα δώρο και τελικά θα αποκοιμηθεί στο πίσω κάθισμα, δείγμα της κούρασης της από όλη την ημέρα. Ο Κώστας ενημερώνει τη γυναίκα να έλθει να την παραλάβει από το αυτοκίνητο, προκειμένου να κατέβουμε οι δυο μας στον Λ.Πύργο και να βρούμε τους υπόλοιπους. Η μικρή ξυπνάει μόλις φτάνουμε και παρά τη νύστα της, εξακολουθεί να θέλει να έλθει μαζί μας, αλλά τελικά πείθεται να μείνει στο σπίτι. Βγάζω το κασκόλ από την τσάντα μου και κατεβαίνω από το αυτοκίνητο. Είχα στο ντουλάπι ένα κειμήλιο από το 85. Εκείνο με τα κουτάκια όπως τα λέγαμε (άσπρο, μαύρο εναλλάξ). Καθώς άνοιγα το συρτάρι να το πάρω παρατήρησα πως είχε ξεθωριάσει εντελώς. Πάνε 34 χρόνια βλέπεις. Ακόμα και αυτό δεν άντεξε στο πέρασμα του χρόνου. Σα να με έλεγε, πως χρειάζεται πλέον αντικατάσταση. Θα πάρω αυτό που με έστειλε ο Νίκος από τις Βρυξέλλες σκέφτηκα. Αυτό μάλιστα. Κασκολάρα. Οπότε το τύλιξα στο λαιμό μου κατεβαίνοντας.
Στην Αριστοτέλους στη στάση που είναι το τέρμα του 32 και 34 έχει πάνω από 200 άτομα. Περιμένουν τα παιδιάτα τελευταία βραδυνά δρομολόγια για να γυρίσουν πίσω. Τι κρίμα που δεν θα είναι στη φιέστα του Λ.Πύργου. Πολλά από αυτά ενδεχομένως να μην καταφεραν καν να μπουν στην Τούμπα. Βλέπεις ο ΟΑΣΘ δεν έχει πλάνο φιέστας και πως θα γυρίσουν σπίτι μετά. Οι εποχές δεν είναι για να παίρνεις και ταξί. Πιάνουμε Ερμού και κατεβαίνουμε την Π.Μελά. Κάτι να φάμε με λέει ο Κώστας. Από όποιο γυράδικο περνάμε είτε υπάρχει sold out σε απόθεμα, είτε οι ουρές είναι αποθαρρυντικές για να μπεις μέσα. Πάμε Μπουγάτσα-Γιάννης του λέω που είναι και δικό μας παιδί. Σουφλέ στο χέρι και μπύρες περιπτερίσιες και ξεπροβάλουμε στην Εθνικής Αμύνης, να βρούμε μπροστά στον Αλέξανδρο τον Praktorino, τον Άρη, τον Gordon, τον Federacion, τον Ascaso. Πιο δίπλα και ο Homo paokus. Αγκαλιαζόμαστε και φωνάζουμε ότι μας έλθει στο κεφάλι. Όλη η Ελλάδα ενωμένη, απ' τον Π.Α.Ο.Κ. γαμημένη. Μετά από κάνα δίωρο, έρχεται το λεωφορείο της ομάδας. Αρχίζουμε να φωνάζουμε τρολ συνθήματα. Από το o Π.Α.Ο.Κ. θέλει πρόεδρο με αρχίδια και όχι κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια, μέχρι το Κοπρόσκυλα-Κοπρόσκυλα. Γελάν άπαντες τριγύρω μας, ακόμα και αν δεν μας ξέρουν. Βλέπεις είναι η μέρα που συγχωρούνται τα πάντα. Κανείς δεν παρεξηγεί κανέναν και για τίποτα. Γιατί άραγε να μην είναι η καθημερινότητά μας έτσι;
Το Λεωφορείο περνά από μπροστά μας. Να και οι παίκτες που πανηγυρίζουν σαν παιδιά. Στο βλέμμα μου πέφτει ο Μάτος. Leo, Leo we want the cup now. Fuck them, του λέω. Με ακούει και χαμογελώντας με κλείνει το μάτι. Είναι ιδανική η χρονιά για να κάνουμε το νταμπλ. Συμπληρώνουμε και 10 τίτλους έτσι (3 πρωταθλήματα + 7 κύπελλα). Πιο κάτω να και ο Γιάννης από το Κονάκι. Κράτάει στους ώμους του την κόρη του Μπομπ. Σκληρό καρύδι η μικρή για να την πάρει ο ύπνος τόσο νωρίς. Ακολουθούμε την αποστολή μέχρι το Μακεδονία Παλάς. Πάμε να φύγουμε αλλά δεν θέλει κανείς. Ραντεβού στην 4 λοιπόν για να συνεχίσουμε. Παίρνω το αυτοκίνητο μου αφού χαιρετώ τους Αθηναίους αδελφούς, και παρκάρω στην Π.Π.Γερμανού. Έχει στηθεί πανηγύρι κάτω από το Σϋνδεσμο. Το Fiera δίπλα έχει ανοίξει τις πόρτες και το αλκοόλ ρέει άφθονο. Στις απέναντι πολυκατοικίες ο κόσμος έχει βγει στα μπαλκόνια και φωνάζουμε συνθήματα εκατέρωθεν. Ξανά πυρσοί. Είναι ατελείωτοι τελικά. Αποκλείεται να πήραμε μόνο 6.000, κάπου χάθηκαν μηδενικά δεν μπορεί (60.000 μπορεί ή και 600.000). Μιλάω με τους πιτσιρικάδες στο σύνδεσμο. Προσπαθώ να τους περάσω ένα μήνυμα. Αυτό να μην είναι ένα πυροτέχνημα. Να είναι μόνο η αρχή. Πρέπει να τον μεγαλώσουμε και άλλο τον Π.Α.Ο.Κ. Οι παππούδες μας τον ίδρυσαν, οι πατεράδες μας τον μεγάλωσαν και εμείς οφείλουμε να τον γιγαντώσουμε σε όλο τον ντουνιά. Καλό το πρωτάθλημα, καλό και το κύπελλο αν ορίσει, αλλά πρέπει να υπάρχει και συνέχεια. The show must go on.
Πήγε 5 η ώρα μα σπίτι δεν θέλω να γυρίσω. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, κρεμάω το κασκόλ στο παράθυρο και ξεκινάω να βολτάρω μέσα στη πόλη. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη κατεύθυνση. Όπου με βγάλει ο δρόμος. Βλέπω πολύ κόσμο να επιστρέφει σπίτι, είτε με τα πόδια. είτε με ποδήλατα, είτε με πατίνι (τι μόδα και αυτή), είτε με ταξί. Κάποιοι περιμένουν στις στάσεις τα πρώτα πρωϊνά λεωφορεία. Οι εικόνες που αντλώ γίνονται τροφή για σκέψη και οι συνάψεις στον εγκέφαλο μου, γίνονται αυτομάτως ολοένα και περισσότερες. Γιορτάζει η Θεσσαλονίκη σήμερα. Όχι αδελφέ, δεν είναι έτσι ακριβώς. Σήμερα γιορτάζει η Φλώρινα, η Καστοριά, η Κοζάνη, η Πτολεμαϊδα. Γιορτάζουν οι Σέρρες, το Κιλκίς, ακόμα και οι ούγκανοι εκεί στη Δράμα. Η Καβάλα, η Βέροια, η Νάουσα, η Έδεσσα, τα Γιαννιτσά, η Κατερίνη. Η Ξάνθη μαζί με όλη τη Θράκη. Η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Κρήτη, η Πόλη, ακόμα και η πουτάνα η Αθήνα. Γενικά γιορτάζει οποιαδήποτε ασπρόμαυρη ψυχή υπάρχει σε οποιοδήποτε μέρος ετούτου του πλανήτη. Και μάλιστα, όσο πιο μακρυά βρίσκεται από την Θεσσαλονίκη, τόσο περισσότερο γιορτάζει.
Και όλα αυτά αδελφέ μου, ειπώθηκαν μέσα από τον ύμνο που τραγούδησε ο αείμνηστος Δ.Παρίδης, που επίσης χτες ήταν μαζί μας, εκεί ψηλά. Εκεί που ανήκεις αετέ.
