Αντί για εισαγωγή παραθέτω αυτούσιο τον επίλογο του βιβλίου του Σ.Φ. Π.Α.Ο.Κ. Θύρα 4
Στις 27 Αυγούστου 2016 μας άφησε ο Δημήτρης Αμβράσης σκορπίζοντας πόνο σε ολόκληρη την ασπρόμαυρη οικογένεια. Ένας ορκισμένος στρατιώτης του συλλόγου. Τέλη Ιουνίου του 2015 χάσαμε τον Γιώργο Στεφανίδη, γνωστό σε όλους μας σαν Ζοζέ. Γράφεις και την ίδια ώρα σου έρχονται στο μυαλό εικόνες από τα πρόσωπα που έφυγαν, οι ξεχωριστές ατάκες τους, οι εκδρομές που πήγες μαζί τους, τα λόγια που ανταλλάξατε, οι μπύρες που ήπιατε, τα τσιγάρα που καπνίσατε, οι χαρές και οι λύπες που ζήσατε. Ο Τζίμης με τον Γιώργο δεν είναι μόνοι τους, εκεί που είναι. Πήγαν να βρουν τον Μπέλλο, τον Camel, τον Πελέ (δηλαδή τον Γιώργο, τον Μάριο, το Μιχάλη). Ναι, υπάρχουν ονόματα πίσω από τα παρατσούκλια φίλε αναγνώστη, υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν ζωές. Να πετύχουν και τους Γιώργηδες από τα Δυτικά, τον Lemmy και τον Sabbath. Τον αείμνηστο Φόρη, την ακούραστη Όλγα και τον αξεπέραστο Όμηρο από τον Εύοσμο. Τον Δημήτρη τον Αρού από την Έδεσσα με την ξανθιά Μοϊκάνα. Τον Γρηγόρη τον Ρας, τον Αργύρη τον Αϊντάν, τον Χρήστο Σιέμπη, τον Σταύρο Ακριτίδη, τη Ντίνα και τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη από τον Πανελλήνιο Σϋνδεσμο Φίλων ΠΑΟΚ Αθηνών. Τα παιδιά που έχασαν τη ζωή τους στο διώροφο λεωφορείο του Κορδελιού στα Τέμπη στις 4/10/99 (Χριστίνα Τζιόβα, Γιώργο Γκανάτσιο, Δημήτρη Ανδρεαδάκη, Κυριάκο Λαζαρίδη, Αναστάσιο Θεμελή, Χαράλαμπο Ζαπουνίδη). Τον Ευθύμη Λιάκα και τον Κώστα Ντόλια που σαν σήμερα στις 10/4/91 δολοφονήθηκαν πάνω στην εθνική οδό ενώ επέστρεφαν μετά τον χαμένο τελικό κυπέλλου μπάσκετ με τον Πανιώνιο.
Πήγαν να βρουν την ασπρόμαυρη παρέα που χάθηκε στις 20 Νοεμβρίου του 1971. Την Αγάπη Αγγελίδου, την Παρασκευή Παπαδοπούλου, τον Ζαχαρία Διάφα και τον Γιώργο Χριστοδουλίδη, που έφυγαν από τη ζωή στο 23ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Λαρίσης και ενώ βρισκόντουσαν καθοδόν προς την ΑΘήνα. Την επόμενη μέρα θα παρακολουθούσαν τον Π.Α.Ο.Κ. να κερδίζει μέσα στην ΑΘήνα τον Πανιώνιο με 0-1 και θα γυρνούσαν χαρούμενοι στη Θεσσαλονίκη. Το αμάξι τους συγκρούστηκε με φορτηγό και δε γλύτωσε κανείς. Μαζί με τις σωρούς τους βρέθηκαν και τα τέσσερα εισιτήρια του αγώνα.
Πήγαν να βρουν τις μορφές του χαμηλοτάβανου, τον Κώστα Μπαζούλη, τον Χρήστο Οικονόμου, τον Ηράκλη, τον Λεώνη, τον Δημήτρη τον Ψαρρά με την απίστευτη φωνάρα του, τον Γιάννη Μάρκου, τον Θόδωρο Παρασίδη, τον Δρόσο Ζήση, τον Κώστα Κοσμίδη, τον Κώστα Τορούνογλου και το Νίκο το Δάσκαλο. Πήγαν επίσης να βρουν τον Χρήστο τον Τάκο από την Καλαμαριά και τον Γιώργο Αντωνιάδη (Πλούτο για τους άλλους, Γκούφυ για μας) τραγουδιστή των θρυλικών Mushrooms, της καλύτερης ροκ μπάντας που έχει βγάλει η πόλη της Θεσσαλονίκης. Άτομα με ξεχωριστό στυλ, προσωπικότητες μιας διαφορετικής και πιο γνήσιας εποχής. Ήταν μαζί σου στα γήπεδα, στις εκδρομές και στους δρόμους, μπορεί να τους γνώρισες κάνα βράδυ στο σύνδεσμο, να σε έδωσαν εισιτήριο για κάνα ντέρμπυ, ή να σε κέρασαν κάποιο ποτό. Μπορεί να ήταν στο ίδιο λεωφορείο με σένα σε κάποιο εκτός έδρας ματς, μπορεί να τους θυμάσαι να τριγυρνάνε κοντά στη Βερανζέρου, στη Ζήνωνος, στη Ξούθου, στη Χωματιανού και στην Ελευσινίων.
Γράφεις για κόσμο που χοροπηδούσε δίπλα σου και ήταν μαζί σου για χρόνια, στριμωγμένοι στο ίδιο μικρό κουπέ του βραδινού τρένου για Αθήνα. Κάποιους τους ήξερες προσωπικά, γνώρισες τις κοπέλες τους, είχατε πάει μαζί διακοπές, τους άκουγες στο ράδιο, τους έβλεπες σε συναυλίες, στα μπαράκια της Θεσσαλονίκης και στο Street Attack. Είναι τόσοι πολλοί ρε γμτ. Σίγουρα θα ξεχάσεις κάποιους.
Κάνεις άλλη μία προσπάθεια να θυμηθείς και άλλους. Ρωτάς γνωστούς και φίλους να σε βοηθήσουν αλλά βλέπεις ότι δυσκολεύουνται και αυτοί. Δεν είναι ευχάριστη η κουβέντα. Ο Ταφ, ο Πελεκάνος, ο Πρέκας, ο Ζατς, ο Φούτρε, ο Γλόμπος. Παιδιά από διαφορετικές περιοχές που γνωρίστηκαν μέσω Π.Α.Ο.Κ. και τον ακολούθησαν παντού, χωρίς να έχουν το παραμικρό κέρδος. Ο Παναγιώτης από το Βαρδάρη και ο Πανάγος από την Άνω Πόλη, ο Μανώλας από το σύνδεσμο της Σταυρούπολης. Ο Λευτέρης ο Αρβύλας από την ασπρόμαυρη Ηλιούπολη, μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και χαρακτηριστικές μορφές της ΠΑΟΚτσήδικης κερκίδας. Ο Ανδρέας Τσολερίδης από την Επτάλοφο. Ο Πέτρος ο Maiden και ο Μάκης Λαζαρίδης από τη Νεάπολη. Ο Φόρης, ο Οδυσσέας ο Ξυλένιος, ο Σμαφ, Ο Ηλίας ο Κόκα Κόλας και ο Μάκης ο drummer από την Ανάληψη. Τα παιδιά από την Τούμπα, ο Johan, ο Βασίλης ο Περμέκ, ο Αυγουστίνος, ο Λάκης και ο Λάζαρος Παπαδόπουλος.
Είναι ατελειώτη η λίστα πραγματικά φίλε αναγνώστη.
Για όλους τους παραπάνω που το περίμεναν καρτερικά τόσα χρόνια καθώς και για όσους έφυγαν πρόσφατα, τον Σάκη το Σπόρο, τον Στελάκη, τον Νάσο ...
34 χρόνια είναι πολλά.
http://www.youtube.com/watch?v=04854XqcfCY (Embedding disabled, limit reached)
ΥΓ. Και για τον Κυρ-Μανωλη (από την ορχήστρα του Μίκυ Θοδωράκη) που μέχρι πρόσφατα ερχόταν στο πέταλο της 4Α.
