Παιδιά, ξέρω τι θα πείτε (και σωστά) οτι μενουν άλλα 10 παιχνίδια και οτι δεν τέλειωσε τίποτα, κλπ., κλπ.
ΑΛΛΑ σήμερα θέλω να κλάψω απο χαρά. ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ μετά απο 34 χρόνια! Ημουν 5 χρονών στο πρώτο και δεν καταλάβαινα τίποτα, 14 στο δεύτερο και ισα/ισα που πρόλαβα κατι να χαρώ και ειλικρινα δεν ηξερα αν θα ξαναένιωθα ποτέ τέτοια χαρά. Να τρέχω στις 6 το πρωι να βλεπω την ΠΑΟΚΑΡΑ στην Αμερική, να εχω συνδρομή απο τη ...Γιούτα στον ΠΑΟΚΤΣΗ, τι να πω. Και να που γίνεται πραγματικότητα. Ειλικρινά δεν θέλω να σχολιάσω τιποτα για το αγωνιστικό και για παικτες ενα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ σε όλη την ΟΜΑΔΑ, στον ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ και τη ΔΙΟΙΚΗΣΗ.
Κάτι τελευταίο. Ειμαι ακομα πιο χαρούμενος γιατι το ματς σήμερα δεν το πήρε ουτε η καυτή Τόυμπα, ούτε "η δίψα για τη νίκη" αλλά, πολύ απλά, Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ.