Αναδημοσιεύω κείμενο αδελφού...
Στη συντριπτική πλειοψηφία των καπιταλιστικών χωρών το κλειδί για την κατανόηση του τι συμβαίνει σε αυτές έγκειται στην απόσπαση πλεονάσματος από τη μισθωτή εργασία. Αυτή η παραγωγική σχέση είναι εκείνη που πρέπει να αποτελεί την αφετηρία της ανάλυσης. Αυτή η κατανόηση βέβαια δεν αρκεί από μόνη της γιατί αν ίσχυε κάτι τέτοιο τότε ο καθένας θα μπορούσε να απομνημονεύσει μερικές μαρξιστικές φόρμουλες και να μη χρειάζεται να κάνει οτιδήποτε άλλο. Όπως όμως αναφέρεται και στο Ευαγγέλιο που 'μετέφρασε' φιλμικά ο Παζολίνι:
"Ask, and it shall be given you; seek, and ye
shall find; knock, and it shall be opened unto you"
Αρκεί να ξέρεις που να ξεκινήσεις τις ερωτήσεις, τις έρευνες και τα θυροχτυπήματα.
Πέρα όμως από την παραπάνω ταξική σχέση, σε κάθε εθνικό καπιταλισμό υπάρχουν και άλλες σημαντικές σχέσεις που επικαθορίζουν την ταξική σχέση, δίνοντας της μια πιο αδρή μορφή. Δεν αποκτούν βέβαια μεγαλύτερη σημασία από την ταξική σχέση ούτε παύει η βασική φορά αιτιότητας να κατευθύνεται, σε τελική ανάλυση, από την ταξική σχέση και την απόσπαση πλεονάσματος (υπεραξίας) προς αυτές τις άλλες σημαντικές σχέσεις. Για παράδειγμα στις ΗΠΑ, μια τέτοια σημαντική σχέση που επικαθορίζει την ταξική δομή αυτής της χώρας είναι, εδώ και αιώνες, το φυλετικό ζήτημα (ιδίως εκείνο που αφορά τους μαύρους).
Στα καθ' ημάς μια τέτοια σχέση αφορά τους κατοίκους των 'νέων χωρών', ιδίως αυτών των περιοχών που προσάρτησε το ελληνικό κράτος με τους Βαλκανικούς Πολέμους πριν έναν αιώνα, και τη σχέση τους με την λεγόμενη Παλαιά Ελλάδα (δηλαδή τη Στερεά Ελλάδα και ΙΔΙΩΣ την Πελοπόννησο, καθώς και φυσικά αυτή τη συνάθροιση Παλαιοελλαδιτών στο σιχαμενοπέδιο της Αττικής). Στο ποδοσφαιρικό επίπεδο αυτή η σχέση εκφράζεται στον φαταουλισμό του ΠΟΚ και, μεταξύ άλλων, στη σισύφεια μοίρα του ΠΑΟΚ που πέραν από εδρεύων στις 'νέες χώρες' που προσάρτησε η Ελλάδα έχει και το ιστορικό χαρακτηριστικό του να είναι πρόσφυγας, με συνέπεια να υφίσταται διαχρονικά συμπυκνωμένη και στοχευόμενη καταπίεση από το ΠΟΚ (η διαφορά της μοίρας της ΑΕΚ έγκειται προφανώς στο ότι, καίτοι προσφυγικής καταγωγής, είχε κι έχει έδρα το άντρο των Παλαιοελλαδιτών, αυτό το κρατίδιο ανομίας που εκτείνεται μεταξύ Πειραιά και Κηφισιάς).
Τα παραπάνω έχουν μοιραίες συνέπειες στην αντίληψη του ΠΑΟΚτσή για το ποδόσφαιρο. Και αυτό γιατί, στο ελληνικό ειδικά ποδόσφαιρο, έχει απαγορευτεί ΘΕΣΜΙΚΑ η δυνατότητα επιτυχίας του ΠΑΟΚ στο ανώτατο επίπεδο, δηλαδή η κατάκτηση του πρωταθλήματος. Απλά είναι φερμπότεν το να συμβεί αυτό (ιδίως μετά τις κεφαλαιώδεις αλλαγές δεδομένων που επέφερε παγκοσμίως, άρα και στην Ελλάδα, η πτώση της ΕΣΣΔ κατά το διάστημα 1989/1991). Είναι ένα δεδομένο για τον ΠΑΟΚτσή λοιπόν, τον πρόσφυγα κάτοικο των 'νέων χωρών', ότι πρωτάθλημα δεν πρόκειται να πάρει.
Με την πάροδο των δεκαετιών όμως, αυτό το δεδομένο, το οποίο είναι όπως είδαμε ένα ΤΕΧΝΗΤΟ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ δεδομένο, που αντλεί την προέλευσή του από τις, ας τις ονομάσουμε ατυχώς ίσως, 'γεωγραφικές' σχέσεις που επικαθορίζουν τη βασική ταξική σχέση του ελληνικού καπιταλισμού, άλλαξε μορφή και φύση στον ΠΑΟΚτσήδικο εγκέφαλο. Έπαψε να γίνεται αντιληπτό ως κάτι κατασκευασμένο και το εγκολπώθηκε συνειδησιακά ο εγκέφαλός του ως ένα ΦΥΣΙΚΟ δεδομένο. Το πλέον κλασικό, και τραγικό, παράδειγμα φυσικού δεδομένου είναι, βεβαίως, ο θάνατος, που είναι αναπόφευκτος για όλους. Αποτελεί ωστόσο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης ότι ο κάθε άνθρωπος προσπαθεί να κάνει το καλύτερο και περισσότερο που μπορεί (για αυτόν), συμπεριφερόμενος ωσάν να μην υπήρχε θάνατος.
Κατ' αναλογία, η δυνατότητα κατάκτησης πρωταθλήματος από μεριάς του ΠΑΟΚ βρίσκεται εδώ και χρόνια όχι επί τη προσμονή του θανάτου, αλλά φυλάσσεται ήδη σε οστεοφυλάκιο (οι 'σάρκες' έχουν φαγωθεί πια, όχι από τις δυνάμεις της Φύσης, αλλά από τις δυνάμεις της Πελοποννησιακής Αττικής). Το λεγόμενο 'σύστημα' με τις ποικίλες θεσμικές εκφράσεις του έχει εξασφαλίσει αυτό το αποτέλεσμα. Ενώ όμως ο θάνατος της προσδοκίας του πρωταθλήματος είναι δεδομένος εκ των προτέρων, ο ΠΑΟΚτσής συμπεριφέρεται και δρα σαν να είναι όλα ανοικτά και πραγματοποιήσιμα: "The game is afoot" που λένε και στην Κορνουάλλη. Και όταν στο τέλος της σεζόν ο στόχος, όπως είναι αναμενόμενο, δεν έχει πραγματοποιηθεί τότε ασφαλώς θα πρέπει να υπάρχει κάποιο πρόβλημα εντός του ίδιου του ΠΑΟΚ, μια και ο θάνατος είναι μεν δεδομένος ωστόσο αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορείς να 'πετύχεις' στη ζωή. Πιο απλά, είναι δεδομένο ότι δεν θα πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ, ωστόσο πρέπει να το πάρει και αν δεν το πάρει φταίει αυτός.
Αυτή η παρανοϊκή ψυχοσύνθεση έχει ως αποτέλεσμα να έχουμε καταστεί ΑΜΠΑΛΟΙ. Ενώ αυτό το πράγμα που παίζεται στην Ελλάδα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ποδόσφαιρο, όχι από πλευράς ποιότητας αλλά από την άποψη της σημαδεμένης τράπουλας, εμείς επιμένουμε να κρίνουμε με ποδοσφαιρικά κριτήρια την 'αποτυχία' του ΠΑΟΚ να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Μια έκφανση αυτής της κατάστασης είναι ο τραγέλαφος της υπόθεσης 'προπονητής ΠΑΟΚ'. Δεν θα κάνω ιστορική αναδρομή επί του θέματος αλλά θα εστιάσω στον τελευταίο προπονητή που κάθισε στον πάγκο του συλλόγου.
Ο ΠΑΟΚ του Ίβιτς πήρε Κύπελλο. Σημειολογικά, και σε ότι αφορά την ιστορία του ΠΑΟΚ, ήταν ο πρώτος τελικός του ΠΑΟΚ με το ΠΟΚ σε ουδέτερο γήπεδο και απέναντι στη μοναδική ομάδα του ΠΟΚ που δεν είχε κερδίσει στο παρελθόν σε τελικό κυπέλλου.
Στο δε Κύπελλο "Πάρ' τε το Πρέφα" ισοφάρισε το ρεκόρ του συλλόγου στη διοργάνωση φτάνοντας στους 32.
Περισσότερη σημασία όμως έχει σε ότι αφορά τη δουλειά ενός προπονητικού τιμ το τι συνέβη στη διοργάνωση με τους πολλούς αγώνες όπου όλοι παίζουν εναντίον όλων μέσα-έξω, ήτοι το πρωτάθλημα. Δεν θα επεκταθώ σε πλευρές που άπτονται προσωπικού γούστου και ποδοσφαιρικής ανάλυσης, όπως το πόσο καλά ή άσχημα παίξαμε κτλ, αλλά θα μείνω στα απλά facts. Ο ΠΑΟΚ του Ίβιτς τελείωσε 2ος, σε τρεις βαθμούς απόσταση από τον πρώτο, με τον βασικό του φορ να έχει ΜΗΔΕΝ γκολ. Αφήνω στην άκρη τον τρόπο επίτευξης της διαφοράς αυτών των τριών βαθμών από την πλευρά της πρωταθλήτριας ομάδας. Δηλώνω όμως το εξής:
Προκαλώ τον οποιοδήποτε, να μου βρει στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου δευτεραθλήτρια ομάδα που να έχει μια ήττα διαφορά στην τελική κατάταξη από τον πρωταθλητή και ο φορ της με τις περισσότερες συμμετοχές να έχει σκοράρει μηδέν φορές.
Ακόμα και στο θέμα των λεγόμενων 'ντέρμπι', για το οποίο τόσος λόγος έγινε, ο ΠΑΟΚ του Ίβιτς έκανε το τρία στα τρία εντός έδρας εναντίον του ΠΟΚ για πρώτη φορά μετά από κοντά τέσσερις δεκαετίες.
Τα παραπάνω τα πέτυχε ο άπειρος προπονητής Ίβιτς στην 1η του χρονιά σε πάγκο επαγγελματικής ομάδας. Δεν πήρε ωστόσο το πρωτάθλημα, το οποίο εξαρχής του είχε απαγορευτεί να πάρει, πράγμα που ισοδυναμεί με αποτυχία. Ως εκ τούτου, η είδηση της παραίτησής του (αν ισχύσει τελικά, που όλα αυτό δείχνουν) αντιμετωπίστηκε, ως επί το πλείστον, από τον κόσμο του ΠΑΟΚ και τις (ήμαρτον) δημοσιογραφικές 'πένες' του συλλόγου με μια εσάνς 'σικιμέ καντάρ' συνοδευόμενη από τη βαθιά λομπανοφσκική αιτιολόγηση "η ομάδα ήταν κακή στα πλέι οφ".
Ολοκληρώνοντας λοιπόν, είμαστε, εμείς ο λαός του ΠΑΟΚ, ΑΜΠΑΛΟΙ. Όχι από τη φύση μας ή λόγω έλλειψης αντιληπτικής ικανότητας. Στα πλαίσια λειτουργίας του ελληνικού καπιταλισμού, η αμπαλοσύνη μας είναι κοινωνικά δημιουργημένη και κατασκευασμένη. Χρειάζονται επαναστατικές αλλαγές για να μπορέσουμε κάποτε να θεραπευτούμε.
http://www.youtube.com/watch?v=__G4RrlGmVk (Embedding disabled, limit reached)
