Τι σύμπτωσις 1-1.
Καλό το αποτέλεσμα, χρειάζεται όμως και συνέχεια. Και αυτήν την φορά ελπίζουμε το έργο να μην επαναληφθεί στο ματς της Τούμπας, όπως έγινε σήμερα.
Αν μη τι άλλο πάντως σήμερα πήραμε μια μικρή γεύση, για το τι αναμένεται να δούμε φέτος, μιας και από τα φιλικά ασφαλή συμπεράσματα δεν μπορούν να βγουν, οπότε χρειαζόταν να περιμένουμε το πρώτο επίσημο.
Τι είδαμε σήμερα; Για ακόμη μία φορά, το ότι ο Π.Α.Ο.Κ. είναι γεννημένος για τέτοια ματς. Αυτά τα μεγάλα ευρωπαϊκά παιχνίδια, με ομάδες βεληνεκούς Άγιαξ μας πάνε, κάτι που αποδείχτηκε ουάνς αγκέιν.
Αυτό που απομένει να κάνουμε είναι να περάσουμε για μια φορά από έναν τέτοιο αντίπαλο. Έναν αντίπαλο που υπερτερεί σαφώς εναντίον μας, στο θέμα της οργάνωσης και εκτός αλλά και εντός αγωνιστικού χώρου. Ήταν οφθαλμοφανές και σήμερα πως παρουσίασαν ένα πιο δεμένο σύνολο και αυτό είναι ως ένα βαθμό λογικό μιας και εμείς έχουμε αρκετές νέες προσθήκες στην 11άδα, που όπως και να το κάνεις χρειάζονται το χρόνο τους για να αποκτήσει η ομάδα την απαραίτητη ομοιογένεια. Αυτός είναι και ο λόγος, που οι Ολλανδοί όποτε ήθελαν πατούσαν το κουμπί και ανέβαζαν ή κατέβαζαν το τέμπο του αγώνα, αφήνοντας μας σε πολλά σημεία αυτού, απλούς θεατές. Δεν ξέρω πόσο ακόμα χρόνο έχει ο Ίβιτς για να δουλέψει στο κομμάτι αυτό, αν και προσωπικά εκτιμώ πως αυτό είναι σχεδόν απίθανο να συμβεί μέσα σε μια βδομάδα. Οπότε αυτό που έχει να κάνει μάλλον ο Σέρβος, είναι να πάει να κλέψει το ματς και την πρόκριση μαζί στη ρεβάνς της Τούμπας. Νομίζω πως έξυπνος άνθρωπος είναι, θα το δει (αν δεν το έχει δει ήδη) και θα το επιχειρήσει. Φοβάμαι δλδ πως αν παρασυρθούμε σε ένα τέμπο του στυλ: εδώ είναι Τούμπα και θα ρθείτε να φάτε 3, θα ξαναζήσουμε έναν επαναληπτικό αποκλεισμό του 2010. Το ματς θέλει πολύ σκακιέρα και τακτική για να το πάρεις.
Από εκεί και μετά στα επιμέρους, νομίζω πως αρκετοί, αν όχι όλοι οι παίκτες μας, πήραν μια γεύση σήμερα, του τι σημαίνει κεντρο-ευρωπαϊκή σχολή ποδοσφαίρου. Ταχύτητα, δύναμη, προσωπικές μονομαχίες και ακόμα και ξύλο (εντός των ορίων πάντα). Ακόμα στα μάτια μου είναι σχηματισμένη η εικόνα του Χαρισάκου να τρώει απο δεξιά κλωτσιά και από αριστερά αγκωνιά. Ας το καταλάβουν λοιπόν, ότι την άλλη Τετάρτη θα πρέπει να πεθάνουν μέσα στο γήπεδο, αν θέλουν πραγματικά να πάρουν την πρόκριση.
Πράγματα που με άρεσαν σήμερα ήταν η τριάδα στο κέντρο (ειδικά το δίδυμο των Σάχοφ και Τσίμιροτ). Ήταν ασταμάτητα μηχανάκια πραγματικά με τον Βόσνιο να δίνει κάτι απίστευτα ανεβάσματα προς το φινάλε εκεί που οι υπόλοιποι είχαν κλατάρει. Επίσης το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, που χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, κατάφερε να μην εκτεθεί. Ο Ισπανός με εξαίρεση καναδυό φάσεις, φάνηκε να έχει καλές τοποθετήσεις. Ο Τζαβέλας επίσης με εξαίρεση καναδυο άτσαλες αποκρούσεις, ήταν μαχητικότατος και στο πνεύμα του αγώνα μιας και κέρδισε σχεδόν όλες τις προσωπικές μονομαχίες. Παρόλα αυτά, μοιραίος κατεμέ μιας και χάνεις εκείνη την ευκαρία-δώρο ρε Τζαβέλα στο 66', που μπορείς πολύ απλά και πλασάροντας έξυπνα κάτω από το σώμα του μπούφου που έχουν στο τέρμα να τους κλείσεις το σπίτι. Άλλοι που με άρεσαν ήταν τα 2 εξτρεμ μας και ειδκά η δεξιά πτέρυγα με Τζάλμα και (Γα)μάτος. Ο πρώτος βάζει γκολ ποίημα και γενικά ότι αξιόλογο είδαμε επιθετικά έγινε από την πλευρά τους μιας και ο Βραζιλιάνος ξέρει να ανεβαίνει πολύ καλά και να σεντράρει εκεί που πρέπει.
Ο Λέοβατς ήταν σταθερός στην θέση του, με αξιοπρεπή ανεβάσματα. Ο Κλάους έτρεξε αρκετά, έδωσε μονομαχίες, αλλά μπροστά δεν απείλησε, ούτε έκανε γενικά αισθητή την παρουσία του. Και φτάνουμε στον Γλύκο που ήταν ο αδύναμος κρίκος μιας και όχι μόνον σε κάθε φάση εγκυμονούσε κινδύνους, αλλά το κυριότερο και χειρότερο έκανε αυτές τις βλαχοκαθυστερήσεις που παραπέμπουν σε νοοτροπία ΕΠΣΜ. Και αυτό ακριβώς εκμεταλλεύτηκαν οι Ολλανδοί. Μια, δυο, τρεις στραβές και στο τέλος την πληρώσαμε.
ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΤΣ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ. ΒΡΕΙΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΠΑΡΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΤΗΝ ΠΡΟΚΡΙΣΗ!
Υ.Γ. Ας φέρουμε επιτέλους ένα γαμημένο 0-0 στην Τούμπα μια φορά.
