..πηγαινουμε στο βολευ χρονια τωρα και συνηθως ειμαστε τα κλασικα 30 ατομα...εκει στις χαρες,εκει στις λυπες,στα παραπονα,τις απαιτησεις,στο κραξιμο,στην επιβραβευση.
εκει σε καθε ματς πιστοι..και σημερα την χαρα που πηρα δεν μπορω να τη περιγραψω...αξιζε καθε δευτερολεπτο απο τον χρονο μου,καθε σταλα λατρειας για τον ΠΑΟΚ μου,καθε στεναχωρια και καθε χαρα.
τι να πω?πιστευω οτι οποιος δεν ειναι ΠΑΟΚ δεν εχει λογο υπαρξης σε αυτη την ζωη....