Παπα-ΠΑΟΚ (Πατήρ Χρήστος Μήτσιος)

[banis]

Αύγουστος 2009

Aναδημοσίευση της καταπληκτικής συνέντευξης του παπα-ΠΑΟΚ στα ΝΕΑ. Μία συνέντευξη με πολύ βάθος τεράστιο νόημα και δείγμα της προσωπικότητας του παπα Χρήστου που αξίζει να διαβαστεί ξανά και ξανά.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΠΑΟΚ ΣΤΑ ΝΕΑ.
«Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΝΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΠΑΤΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ», ΛΕΕΙ Ο ΠΑΤΗΡ ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΙΟΣ, Ο «ΠΑΠΑ-ΠΑΟΚ»

ΜΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΤΗ ΘΥΡΑ 4
«Και τα παιδιά στην κερκίδα έχουν ψυχή» «Θα ήθελα όλοι αυτοί να μου απαντήσουν στο ερώτημα των Γραμματέων και των Φαρισαίων που έλεγαν κοροϊδευτικά για τον Ιησού "μα, δεν ντρέπεται ο δάσκαλος σας να τρώει και να πίνει μετά αμαρτωλών και τελώνων και πορνών», ήταν η απάντηση - ερώτηση του παπα-Χρήστου Μήτσιου σε όλους αυτούς που τις τελευταίες ημέρες θέτουν το ερώτημα πώς είναι δυνατόν ένας ιερέας να βρίσκεται στην ίδια θύρα με τους φανατικούς οπαδούς του ΠΑΟΚ και να συμμετέχει στις εκδηλώσεις τους. Η ιστορία ξεκίνησε μετά τη δημοσίευση της φωτογραφίας του παπα-Χρήστου και του παπα-Πέτρου στην πρώτη προπόνηση του «Δικεφάλου» στην Τούμπα. Η Μητρόπολη Εδέσσης, Πέλλας και Αλμωπίας έκανε συστάσεις στον παπα-Πέτρο να είναι «πιο ιεροπρεπής». Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος εξέδωσε δελτίο Τύπου με το οποίο προειδοποιούσε τους δύο ιερείς να είναι πιο προσεκτικοί στο μέλλον. Η ιστορία όμως του παπα-Χρήστου στη θύρα των φανατικών οπαδών του ΠΑΟΚ δεν ξεκίνησε τώρα. Κρατά εδώ και πολλά χρόνια και η σχέση του με τους φανατικούς οπαδούς της θύρας 4 δεν είναι ούτε τυχαία ούτε περιστασιακή. Δεν έχει να κάνει τόσο με την αγάπη του για τον ΠΑΟΚ όσο με την ανάγκη του να προσεγγίσει τους νέους μέσα στους χώρους που ζουν και εκφράζονται. Ακόμη και μέσα στους χώρους που εκφράζονται με φανατισμό. Ο παπα-ΠΑΟΚ, όπως τον αποκαλούν πολλοί, έχει εισιτήριο διαρκείας στην θύρα 4 του γηπέδου της Τούμπας, μαζί με τους δύο γιους του. Τον Κοσμά που θα πάει στην τρίτη λυκείου και τον Σεβαστιανό που θα πάει στην τρίτη γυμνασίου. «Νομίζω ότι θα μου έλειπε μεγάλο κομμάτι από την ιερωσύνη μου αν δεν είχα έρθει σε επαφή και επικοινωνία με αυτά τα παιδιά. Με αυτή την κοινωνία. Το κομμάτι που έχουμε πετάξει στα αζήτητα της κοινωνίας» λέει και η συζήτηση μαζί του αποκτά νέο ενδιαφέρον. Όπως μεγάλο ενδιαφέρον έχει και η ζωή του. Ο Παΐσιος Ήρθε από την Κόνιτσα το 1978 και σπούδασε στην θεολογική σχολή του ΑΠΘ. Για 27 χρόνια, ήταν καθηγητής Θεολογίας, ενώ τα τελευταία 11 χρόνια είναι ιερέας. «Παπάς έγινα με την τρέλα του πατέρα Παΐσιου. Ήταν ένας άνθρωπος που σημάδεψε τη ζωή μου. Γνωρίζω και την οικογένειά του, που είναι από την Κόνιτσα, ενώ έζησα όλη την διαδρομή του και στο Άγιο Όρος και μετά. Ιερέας έγινα σε μεγάλη ηλικία και μου βγήκε πραγματικά πολύ όμορφα» λέει για να έρθει και πάλι η συζήτηση στο αγαπημένο του θέμα. Τους νέους. «Στην κερκίδα των φανατικών έχει πολλά παιδιά πεταμένα για διάφορους λόγους από την κοινωνία. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι αγκαλιά αισθάνομαι από όλα αυτά τα παιδιά. Τι ομορφιά αισθάνομαι μέσα στην ψυχή μου και πόσες εκατοντάδες παιδιά από την κερκίδα έρχονται κάθε μήνα στην εκκλησία για εξομολόγηση. Έρχονται και με ψάχνουν αγωνιωδώς. Αν δεν το ζήσει κάποιος αυτό, δεν μπορεί να το καταλάβει. Είναι κρίμα που δεν τον κατανοούν εύκολα κάποιοι της Εκκλησίας μας. Αυτά τα παιδιά θέλουν πολλή αγάπη και αν τους δώσεις αγάπη, τρελαίνονται» λέει ο πατέρας Χρήστος και του λόγου το αληθές το διαπιστώνουμε και μόνοι μας στη βόλτα που κάναμε μαζί του στο χωριό του Τριλόφου όπου είναι η ενορία του. Ο φανατισμός «Και ο φανατισμός, πάτερ, στη θύρα 4 τι είναι;» γεννάται εύλογα το ερώτημα. «Δεν νομίζω ότι ο φανατισμός των οπαδών έχει να κάνει με τους αντιπάλους» λέει ο παπα-Χρήστος και συνεχίζει: «Είτε μιλάμε για τους χώρους των οπαδών, είτε μιλάμε για τον χώρο της αναρχίας, με όλα αυτά που συνέβησαν τον περασμένο Δεκέμβριο, πιστεύω ότι φανατισμός των νέων κατά βάθος εκφράζεται εναντίον της αδικίας της κοινωνίας. Απέναντι στην κοινωνία που βασανίζει τη νεολαία. Τα παιδιά αυτά έχουν ανάγκη από κάποιον να τα αγκαλιάσει. Έχουν τρελή ανάγκη, αρκεί να τα αγκαλιάσει κάποιος δίχως υποκρισίες. Να τα αγκαλιάσει όπως είναι. Για μένα τα παιδιά αυτά είναι κάτι μοναδικό. Έχουν επιλέξει έναν δρόμο λίγο απέναντι από την υπόλοιπη κοινωνία και την Εκκλησία, όμως η Εκκλησία πρέπει να σκύψει επάνω στα προβλήματα των νέων. Η Εκκλησία πρέπει να φτάσει μέχρι το τέρμα της κοινωνίας και να αγκαλιάσει όλους τους ανθρώπους. Πρέπει να φτάσει μέχρι τον πάτο της, και ο καινούργιος Αρχιεπίσκοπος μπορεί να το κάνει αυτό το πράγμα. Έχει και αγκαλιά μεγάλη και κατανόηση μεγάλη, μια αληθινή κατανόηση. Όχι μια δήθεν κατανόηση που είχε ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ο οποίος ήταν πολύ φίλος μου, όμως μετά δεν εξέφραζε τον δικό μου εσωτερικό κόσμο, τις δικές μου ανησυχίες και τον δικό μου τρόπο προσέγγισης. Πρέπει και εμείς ως Εκκλησία να κοιτάξουμε τη χούφτα μας και να δούμε τι έργο έχουμε μέσα για τους νέους. Κηρύγματα από άμβωνος δεν ακούει κανένας. Ο γερο-Παΐσιος έλεγε ότι αν θέλουμε τα παιδιά να μας ακούσουν πραγματικά, χρειάζονται ένα χάδι, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά και καθόλου κηρύγματα. Και εμείς τι έχουμε κάνει; Έχουμε απογοητεύσει τη νεολαία μας. Ειδικά με την υπόθεση του Βατοπεδίου απογοητεύθηκε και η νεολαία και η υπόλοιπη κοινωνία».

ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ
«Έρρευσε άφθονο χρήμα προς πολλές κατευθύνσεις» Ο πατήρ Χρήστος ανήκει στην ενορία του Τριλόφου. Μιας περιοχής, δηλαδή, όπου εξελίχθηκε ένα μέρος του σκανδάλου του Βατοπεδίου. «Ναι, σε αυτήν εδώ την περιοχή έγινε ένα μεγάλο κομμάτι των ανταλλαγών» λέει, και συνεχίζει: «Δύο χρόνια πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο η ομάδα αυτή που έκανε τα εγκλήματα, τα οικονομικά, κοινωνικά και εκκλησιαστικά, προσπάθησε να εξαγοράσει πολλές συνειδήσεις. Έρρευσε άφθονο χρήμα προς πολλές κατευθύνσεις. Είμαι από αυτούς που δεν δέχθηκα ούτε καν τη συνάντηση, με πρόσωπα πράγματα και καταστάσεις. Δεν δέχθηκα να πάρω ούτε μία δεκάρα, ούτε ως δωρεά για την εκκλησία. Ίσως αυτό προσπαθούν να με κάνουν να πληρώσω τώρα». Η εύλογη ερώτηση που τίθεται προς τον πατέρα Χρήστο είναι αν άλλες ενορίες δέχθηκαν χρήματα από την ομάδα που κίνησε τα νήματα στην υπόθεση Βατοπεδίου. «Και όχι μόνον ενορίες. Και σύλλογοι και φορείς και οι πάντες δέχθηκαν χρήματα, για να είναι φίλοι όταν σκάσει το θέμα. Ακόμη και τα σχολεία, μικρά και μεγάλα. Όλοι. Οι πάντες. Εγώ δεν δέχθηκα ούτε συνάντηση με τον Εφραίμ, ούτε με τους ανθρώπους του Εφραίμ. Δεν δέχθηκα να έρθει εδώ η Τίμια Ζώνη για προσκύνημα, ούτε με τον κύριο Πάπιστα δέχθηκα να συναντηθώ, ούτε με κανέναν. Είχα καταλάβει ότι όταν ένας μοναχός ασχολείται με μπίζνες, κάτι δεν πάει καλά και κάτι θα γίνει». «Οι μητροπόλεις γνωρίζανε;» τον ρωτάμε. «Εσείς τι λέτε;» είναι η απάντηση του, ενώ δεν δείχνει να φοβάται για τις επιπτώσεις των όσων καταγγέλλει. «Δεν με νοιάζει τι θα πληρώσω και πώς θα το πληρώσω. Εγώ κάνω τη δουλειά μου. Μετά το θέμα Βατοπεδίου, δεν είχα κανένα πρόβλημα με τους πιστούς της ενορίας μου, επειδή όλοι είχαν καταλάβει τον τρόπο που χειριστήκαμε την υπόθεση ως εκκλησία και ως ενορία. Μάλιστα ως ενορία, παραχωρήσαμε και ένα οικόπεδο που είχαμε στο κέντρο του Τριλόφου, στον Δήμο Μίκρας, ώστε να γίνουν δύο γήπεδα ποδοσφαίρου 5Χ5 και ένα μπάσκετ και να μεγαλώσει ο προαύλιος χώρος του σχολείου που βρίσκεται γειτονικά στο οικόπεδο».

«Η νεολαία έχει καταλάβει ότι υπάρχει σαπίλα»
Ο πατήρ Χρήστος μιλά με σκληρή γλώσσα για τους ανθρώπους της Εκκλησίας. «Έχουμε αγκυλωθεί με τους δήθεν και με τους πρέπει», λέει και συνεχίζει: «Αυτή όμως είναι η καταστροφή της κοινωνίας μας. Υπάρχει υποκρισία και στους ανθρώπους της Εκκλησίας. Είναι ανθρώπινο αυτό. Δεν αντέχουμε το διαφορετικό. Δεν το μπορούμε. Έχουμε φτιάξει καλούπια στα οποία δεν μπορούν να χωρέσουν όλοι οι άνθρωποι. Πολλοί νέοι μένουν απ' έξω. Φοβάμαι ότι εκείνο που μένει απ' έξω είναι καλύτερο απ' αυτό που μένει μέσα. Ότι έχει περισσότερες αρχές μέσα του εκείνο το κομμάτι των παιδιών ή των μεγαλυτέρων που μένει έξω από τα καλούπια και αυτό θα πρέπει να το δει πολύ σοβαρά η Εκκλησία στη σύγχρονη εποχή. Η Εκκλησία είναι η πρώτη που θα πρέπει να αγωνιστεί εναντίον του κατεστημένου. Του συστήματος της διαπλοκής και να δείξει την απλότητά της και την καθαρότητά της. Ο Χριστιανισμός είναι πολλά πράγματα πάνω από την αίσθηση θρησκείας και τον καταντήσαμε με καταστατικό χάρτη λειτουργίας. Ο νέος Αρχιεπίσκοπος προσπαθεί να κάνει πράγματα που δύσκολα θα περάσουν από τον σκληρό πυρήνα των "θρησκευόμενων". Την ιστορία του Χριστόδουλου θα την πληρώνει η Εκκλησία μας πολλά χρόνια. Αυτόν τον φανατισμό, με τον οποίον έφτιαξε τους δικούς μας και τους άλλους. Μέσα στην Εκκλησία δεν υπάρχουν οι δικοί μας και οι άλλοι. Δεν υπάρχουν απέναντι ούτε στις ιδεολογίες ούτε στη ζωή ούτε στα λάθη ούτε στις κακίες ούτε στις αμαρτίες. Απέναντι δεν είναι κανείς. Η Εκκλησία πρέπει να πολεμά το σάπιο. Σήμερα έχουν σαπίσει τα πάντα και κανένας πνευματικός άνθρωπος δεν μιλάει για τη σαπίλα αυτήν. Η νεολαία όμως την έχει καταλάβει».

Με τους αναρχικούς
«Όταν έγιναν οι πρώτες διαδηλώσεις για το Ιράκ, κατέβηκα με τα παιδιά μου και τους μαθητές μου στη μεγάλη πορεία που είχε μαζέψει 500.000 κόσμο και έψαχνα να βρω ένα πανό που θα με εκφράζει. Έφυγα από όλα τα πολιτικοποιημένα πανό και συμπορεύτηκα με τους αναρχικούς. Στο τέλος της πορείας, εκατοντάδες από αυτά τα παιδιά ήρθαν, με αγκάλιασαν, μου φίλησαν το χέρι και από τότε μέχρι σήμερα έχουμε πολύ καλές σχέσεις. Μου αρέσει αυτό. Ας ασχοληθούν οι άλλοι με το "καλό κομμάτι" της κοινωνίας, με τους "ευπρεπείς" πολίτες και θα ασχοληθώ εγώ με το κομμάτι που βρίσκεται στο περιθώριο».

«Δεν φωνάζω ποτέ υβριστικά συνθήματα»
Σε ένα βίντεο που κυκλοφορεί στο Youtube o πατήρ Χρήστος βρίσκεται εν μέσω οπαδών του ΠΑΟΚ που φωνάζουν υβριστικά συνθήματα για τον Πειραιά. «Εγώ δεν φωνάζω ποτέ υβριστικά συνθήματα, όμως όσον αφορά τα παιδιά, ένας πατέρας, πρέπει να τα αγκαλιάζει ακόμη και τη στιγμή που παρεκτρέπονται», λέει, ενώ σχολιάζει και το πρόβλημα των ναρκωτικών στις κερκίδες των φανατικών και στην κοινωνία γενικότερα, λέγοντας: «Έχω κάνει εκατοντάδες ώρες σεμιναρίων για τα ναρκωτικά σε υψηλό επίπεδο στην ΙΘΑΚΗ τον ΟΚΑΝΑ και τον ΠΗΓΑΣΟ. Πιστεύω ότι, για να βρούμε λύση, πρέπει να κατεβούμε στο επίπεδο αυτών των παιδιών και να τα αγκαλιάσουμε. Να λύσουμε τα προβλήματά τους ένα προς ένα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, από την αγάπη και την αγκαλιά μας. Κανένα κήρυγμα και καμία ομιλία δεν πρόκειται να τα συγκινήσει. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που με πονάει πολύ και ως παπά και ως καθηγητή». Ο πατήρ Χρήστος δεν αρνείται να σχολιάσει και κάτι που υποστηρίζουν πολλοί νέοι, δηλαδή ότι ο Χριστός ήταν ο πρώτος αναρχικός. «Μα γι' αυτό τον σταύρωσαν», λέει και συνεχίζει: «Το σύστημα τον σταύρωσε. Το σύστημα της εξουσίας και το θρησκευτικό σύστημα της εποχής εκείνης και αυτό πρέπει κάτι να μας λέει. Δεν έκλεψε, δεν έκανε τίποτε κακό».

[banis]

Ç «åîïìïëüãçóç» ôïõ ðáðÜ-ÐÁÏÊ óôï SDNA




Ï ðÜôåñ ×ñÞóôïò ìáò ôá ëÝåé üëá êáé äåí áöÞíåé ôßðïôá áó÷ïëßáóôï, êáèþò áðïêáëýðôåôáé ãéá ôïí óõããåíÞ äéáéôçôÞ, ó÷ïëéÜæåé ôï óýíèçìá ìå ôïí ÐåéñáéÜ, ôïí ÉâÜí Óáââßäç, ôï èáýìá ôïõ ðñùôáèëÞìáôïò, åíþ ðñï÷ùñÜ óôçí åðüìåíç «ðñïöçôåßá» ôïõ óôÝëíåé ôç selfie ôïõ áðü ôçí Ôïýìðá.


Äåí åßíáé êáé ôï ðéï åýêïëï ðñÜãìá íá ðáßñíåéò óõíÝíôåõîç áðü Üíèñùðï ôïõ Èåïý, áëëÜ üôáí óôï Üëëï áêïõóôéêü âñßóêåôáé ï ðÜôåñ ×ñÞóôïò ÌÞôóéïò Þ ðéï ãíùóôüò ùò ðáðÜ-ÐÁÏÊ ôüôå üëá åßíáé áðëÜ.

¢íèñùðïò ôïõ Èåïý êáé áðëüò ìå ôïí êüóìï! ¸íáò óýã÷ñïíïò Üãéïò üðùò ôïí áðïêáëïýí, áöïý åßíáé ï åìðíåõóôÞò ôïõ ìç êåñäïóêïðéêïý óùìáôåßïõ ìå Ýäñá ôï Ôñßëïöï Èåóóáëïíßêçò: «Êïéíùíßá áãÜðçò êáé ðñïóöïñÜò ÃÝñïíôáò ÐáÀóéïò» ðïõ ðñïóöÝñåé ðåñéóóüôåñá áðü 10.000 óõóóßôéá ôïí ìÞíá... Åßíáé ìßá öéëáíèñùðéêÞ êßíçóç ìå ðñïóöïñÜ óå ôñåéò êëÜäïõò: êïéíùíéêü óõóóßôéï, êïéíùíéêü ðáíôïðùëåßï êáé êïéíùíéêü êáôÜóôçìá ñïý÷ùí.


Óôç äýóêïëç åðï÷Þ ðïõ ðåñíÜìå åßíáé áíáãêáßá üóï ðïôÝ ç åöáñìïãÞ óôçí ðñÜîç ôçò åíôïëÞò ôïõ ×ñéóôïý «ἐðåßíáóá ãὰñ êáὶ ἐäþêáôÝ ìïé öáãåῖí ἐäßøçóá êáὶ ἐðïôßóáôÝ ìå, îÝíïò ἤìçí êáὶ óõíçãÜãåôÝ ìå, ãõìíὸò êáὶ ðåñéåâÜëåôÝ ìåἠóèÝíçóá êáὶ ἐðåóêÝøáóèÝ ìå ἐí öõëáêῇ ἤìçí êáὶ ἤëèåôå ðñüò ìå».  Ï ÃÝñïíôáò ÐáÀóéïò ï Áãéïñåßôçò áðïôåëåß ìÝãéóôï ðáñÜäåéãìá áãÜðçò, ðíåõìáôéêüôçôáò, ðñïóöïñÜò êáé áðëüôçôáò.

«ÖôÜóáìå óôçí êáôáóôñïöÞ ãéáôß Ýðáøå íá íïéÜæåôáé ï Ýíáò ãéá ôïí Üëëïí, üëïé íïéáæüìáóôáí ìüíï ãéá ôïí åáõôü ìáò…. ¢ëëùóôå áõôüò åéíáé êáé ï óôü÷ïò ôïõ Óùìáôåßïõ êáé ôïõ óõóóéôßïõ ìáò…….ÁãÜðç ÁãÜðç ÁãÜðç êáé ðñïóöïñÜ ï Ýíáò ãéá ôïí  Üëëïí», áíáöÝñåé ï ðáðÜ ×ñÞóôïò ãéá ôï Ýñãï ôïõ!

Ï ðáðÜ ÐÁÏÊ ðñéí áðü ôï íôÝñìðé ôçò ðåñáóìÝíçò ÊõñéáêÞò ìå ôïí Ðáíáèçíáúêü Ýêáíå on camera ôçí ðñüâëåøç ôïõ ãéá ôï ÐÁÏÊ - Ðáíáèçíáúêüò êáé Ýðåóå ìÝóá: «3-1 êáé Üíåôá» åßðå êáé ìüëéò ôïõ æçôÞóáìå óõíÝíôåõîç áðïêñßèçêå: «Ìéá ðñïöçôåßá ôé  ìðïñåß íá óïõ êÜíåé;»!


Ôï ôÝëïò ôïõ ðïäïóöáßñïõ, ï èÜíáôïò ôïõ êïëëçôïý êáé ï äéáéôçôÞò óõããåíÞò
Ï ðÜôåñ ×ñÞóôïò ÌÞôóéïò ãåííÞèçêå óôçí ¹ðåéñï êáé óõãêåêñéìÝíá óôçí Êüíéôóá. Áðü ìéêñüò áãáðïýóå ôï ðïäüóöáéñï ðáßæïíôáò ìðÜëá óôïí ÐÁÓ ÃéÜííéíá ìÝ÷ñé ôá 16 ôïõ, üôáí êáé ôñáõìáôßóôçêå êáé áðïöÜóéóå íá êñåìÜóåé ôá ðáðïýôóéá ôïõ. «Óôá  åöçâéêÜ ìïõ ÷ñüíéá áãùíßóôçêá ùò áêñáßïò áìõíôéêüò óôïí ÐÁÓ ÃéÜííéíá êáé åß÷á êáé äýï áãþíåò ìå ôçí ÅèíéêÞ Ðáßäùí», áðïêñßèçêå...

Ôï ôÝëïò óôï ðïäüóöáéñï ëüãù ôñáõìáôéóìïý äåí Þôáí ôï ìïíáäéêü ðïõ ôïí ðëÞãùóå! ¼ôáí Ýãéíå 17 åôþí Ýöõãå áðü ôç æùÞ ï êïëëçôüò ôïõ êáé ôüôå ëýãéóå! ÆÞôçóå áðáíôÞóåéò ãéá ôçí æùÞ êáé ôïí èÜíáôï êáé ôéò âñÞêå óôçí Èåïëïãßá. Åôóé îåêßíçóáí  üëá... «Ðïõ ôï âñÞêåò ôþñá áõôü; Åßíáé áîéïèáýìáóôï ðïõ ïé äçìïóéïãñÜöïé ôçò ÁèÞíáò âñßóêåôáé ôÝôïéåò ëåðôïìÝñåéåò ðñéí ðÜñåôå ìéá óõíÝíôåõîç. Íáé åßíáé áëÞèåéá. Ç áðþëåéá ôïõ êïëëçôïý ìïõ óå çëéêßá 17 åôþí Þôáí ç ðñþôç åìðåéñßá ôçò  óêëçñÞò æùÞò. Ìå ðñïåôïßìáóå ãéá áõôü ðïõ Ýãéíá áñãüôåñá. ÄçëáäÞ ðáðÜò», Þôáí ôá ëüãéá ôïõ ðáðÜ ÐÁÏÊ ãéá ôïí ößëï ôïõ êáé ôá ðñþôá âÞìáôá ðïõ Ýêáíå óôï äñüìï ôïõ Èåïý.


Öïßôçóå óôï ÁñéóôïôÝëåéï ÐáíåðéóôÞìéï Èåóóáëïíßêçò ôï 1978, ôåëåßùóå ôç ÈåïëïãéêÞ Ó÷ïëÞ êáé ôçí Ó÷ïëÞ Êùäéêïëïãßáò óôï ÐáíåðéóôÞìéï ôïõ Âåëéãñáäßïõ. ÁðïôÝëåóìá; ÂëÝðåé ÐÁÏÊ, ðñïóöÝñåé óôïí ðïëéôéóìü êáé äéäÜóêåé ó÷åäüí 30 ÷ñüíéá. Ôé óçìáßíåé ï ÐÁÏÊ ãéá áõôüí; «Ìéá æùÞ ïëüêëçñç. ¼ôáí Þìïõí öïéôçôÞò óå çëéêßá 18 åôþí óôç Èåóóáëïíßêç ðÞãá ãéá ðñþôç öïñÜ óôçí Ôïýìðá óå íôÝñìðé ìå ôïí Ïëõìðéáêü. Åêåß ôñåëáßíåóáé êáé êïëëÜò».

ÐÜôåñ ×ñÞóôïò, ðáðÜ - ÐÁÏÊ, ðáðÜ ×ñÞóôïò. Ðþò üìùò öùíÜæïõí óôï äñüìï ôïí ðéï... ãíùóôü ïðáäü ôïõ ÐÁÏÊ; «ÐáðÜ ×ñÞóôï ìå öùíÜæïõí êáé ïé ðéï ôñåëïß ÐáðÜ ÐÁÏÊ. Ïé ðåñéóóüôåñïé ìå îÝñïõí ùò ðáðÜ ôïõ Ôñßëïöïõ, ëüãù ôçò ðåñéï÷Þò ðïõ ìÝíù óôç  Èåóóáëïíßêç. Ëßãïé îÝñïõí ðùò ëÝãïìáé ×ñÞóôïò ÌÞôóéïò».

ÕðÜñ÷åé êáé Ýíáò äéáéôçôÞò ìå ôï ßäéï üíïìá êáé ôï ßäéï åðþíõìï ìå åóÜò êáé ìÜëéóôá åßíáé áðü ôçí ¹ðåéñï üðùò êáé åóåßò. ¸÷åôå êÜðïéá óõããåíéêÞ ó÷Ýóç; «Ìðïñþ íá ìçí áðáíôÞóù óå áõôü; ÐÜíôùò, äåí åßíáé ïýôå áäåñöüò, ïýôå ðñùôïîÜäåñöïò.  ¸÷åé êÜíåé åãêëÞìáôá êáé áõôüò. ÂÝâáéá, õðÜñ÷ïõí êáé ôá áíèñþðéíá ëÜèç, áëëÜ íá äåé Ýíáò äéáéôçôÞò êÜôé êáé íá ìçí ôï óöõñßîåé åßíáé Ýãêëçìá», åßðå ï ×ñÞóôïò ÌÞôóéïò áöÞíïíôáò íá åííïçèåß ðùò ï ãíùóôüò ñÝöåñé åßíáé óõããåíÞò, áëëÜ ü÷é êïíôéíüò.


Ç êüíôñá ìå ôïí Ìçôñïðïëßôç ¢íèéìï êáé ïé «áëÞôåò»
Ôï 2010, ï Ìçôñïðïëßôçò Èåóóáëïíßêçò, ¢íèéìïò ôá Ýâáëå ìå ôïí ðáðÜ ×ñÞóôï åðåéäÞ ðÞãáéíå óôçí Ôïýìðá, áëëÜ õðïëüãéæå ÷ùñßò ôïõ ÐÁÏÊôóÞäåò: «Ìïõ Ýêáíå êáëü áõôÞ ç éóôïñßá. ÕðåñâïëéêÜ êáëü. ÄåèÞêáìå ðåñéóóüôåñï ìå ôïõò ïðáäïýò ôïõ ÐÁÏÊ  êáé ü÷é ìüíï. ×ñùóôÜù êáé ïéêïíïìéêÜ ðïëëÜ óôïí ìçôñïðïëßôç ¢íèéìï ãéá ôïí ðüëåìï ðïõ ìïõ Ýêáíå. ¹ôáí âÝâáéá Üäéêï üóá Ýãéíáí. Ôüôå ãéíüíôïõóáí óêÜíäáëá óôçí åêêëçóßá, êáé áêüìá ãßíïíôáé, êáé âñÞêáí åìÝíá ãéá íá îåìðåñäåýïõí. Äåí  õðïëüãéóáí üìùò êáëÜ. Óå ìéá çìÝñá âãÞêáí 48.000 áíáêïéíþóåéò õðÝñ ìïõ. Áò åßíáé êáëÜ ôá ðáéäéÜ. ÌÜëéóôá, Ý÷åé âãåé êáé öáíÝëá ðïõ ãñÜöåé: «ÐáðÜ ×ñÞóôï, ïé áëÞôåò åßíáé ìáæß óïõ. Äåí óôåíá÷ùñÞèçêá ôüôå. Ðßóôåõá ðùò êÜôé êáëü èá âãåé áðü  áõôü. Ùò ðáðÜò Ý÷ù óõíäåèåß ðåñéóóüôåñï ìå ôïõò Ýîù áðü ôçí åêêëçóßá, ðáñÜ ìå áõôïýò ðïõ åßíáé ìÝóá. ÈÝëçóáí íá ìïõ ðÜñïõí ôï êåöÜëé. Óå Ýíáí ÐÁÏÊôóÞ, üìùò, äåí ôï ðáßñíåéò åýêïëá, ãéáôß áãáðÜ ôïí ÄéêÝöáëï, ï ïðïßïò Ý÷åé äýï êåöÜëéá.  Êáé íá ôïõ ðÜñåéò ôï Ýíá, èá æÞóåé ôï Üëëï»», ðáñáôçñåß! 


Ôï óýíèçìá «ÐÜôåñ ×ñÞóôï, ïé áëÞôåò åßíáé ìáæß óïõ» åß÷å ôõðùèåß óå ìðëïõæÜêéá, ôá ïðïßá ìÝ÷ñé êáé óÞìåñá öïñïýí ößëáèëïé ôïõ ÐÁÏÊ. Ôüôå, ç áðüöáóç ôçò Ìçôñüðïëçò Êáóáíäñåßáò ãéá ôçí áíôéêáôÜóôáóç ôïõ ÐáðÜ ×ñÞóôïõ áðü ôçí ðñïåäñßá ôïõ åêêëçóéáóôéêïý óõìâïõëßïõ ôïõ Éåñïý Íáïý Áã. Áèáíáóßïõ Ôñéëüöïõ, Ýãéíå ãíùóôÞ ìÝóù åããñÜöïõ ðïõ áðÝóôåéëå ç Ìçôñüðïëç Êáóáíäñåßáò ü÷é óôïí ðáôÝñá ×ñÞóôï, áëëÜ óôïí ðáôÝñá ÁíáóôÜóéï Ãáëáíßäç, ï ïðïßïò ðÞñå ôç èÝóç ôïõ.


«Ôçí êïéíùíßá äåí ôçí êáôÝóôñåøáí ïé ''áëÞôåò''. Ôçí êáôÝóôñåøáí áõôïß ìå ôéò ãñáâÜôåò»
Ôé èá ðñïôéìïýóå ï ðáðÜ ÐÁÏÊ; Ìéá ÊõñéáêÞ óôçí åêêëçóßá Þ ìéá ÊõñéáêÞ óôçí Ôïýìðá; «Áõôü ðïõ èá ðù èá ðñïêáëÝóåé, áëëÜ êáé ôá äýï åßíáé óçìáíôéêÜ ãéá ìÝíá. Ç åêêëçóßá åßíáé ßäéá ìå ôçí Ôïýìðá êáé ç Ôïýìðá ßäéá ìå ôçí åêêëçóßá. Ïðùò ï  Éçóïýò üôáí åß÷å 99 ðñüâáôá êáé Ý÷áóå ôï 1, Ýøáîå íá ôï âñåé. Êáé áõôü ôï Ýíá åß÷å áîßá ãéá ôïí ×ñéóôü. Åßíáé ôï ßäéï ðñÜãìá! Ç êïéíùíßá äåí ðñÝðåé íá åîïíôþóåé áõôü ôï Ýíá. Ðïéïò Ýöåñå ôçí êáôáóôñïöÞ; Ç èýñá 4 ôïõ ÐÁÏÊ Þ ïé èýñåò 1,2,3; Ç Èýñá 7 ôïõ Ïëõìðéáêïý Þ ïé èýñåò 1,2,3; Ôï ßäéï éó÷ýåé ãéá üëåò ôéò ïìÜäåò. Åßíáé ùñáßá íá êÜèåóáé óôá äåñìÜôéíá. Áí ãßíåé ðüëåìïò ôá ðáéäéÜ ôùí ðëïõóßùí äåí èá åßíáé óôçí ðñþôç ãñáììÞ. Èá êÜôóïõí íá âïëåõôïýí. Ïé õðüëïéðïé èá åßíáé ïé ìðñïóôÜñçäåò. Ðéóôåýù êáôáëáâáßíåôáé ôé åííïþ. Ôçí êïéíùíßá äåí ôçí êáôÝóôñåøáí ïé ''áëÞôåò''. Ôçí êáôÝóôñåøáí áõôïß ìå ôéò ãñáâÜôåò», áíÝöåñå ÷áñáêôçñéóôéêÜ.


Ï ðÜôåñ ×ñÞóôïò æåé ôá ìáôò ôïõ ÐÁÏÊ áðü ôç Èýñá 4 êáé ü÷é áðü ôá åðßóçìá. Ôé ãßíåôáé óôçí ðéï óêëçñïðõñçíéêÞ åîÝäñá ôçò Èåóóáëïíßêçò; «Ç áôìüóöáéñá óôçí Ôïýìðá åßíáé ÕÐÅÑÏ×Ç. Áðü ôï 1978 ðçãáßíù ìüíï óôç Èýñá 4. Å÷ù ðÜåé êáé óå Üëëåò èýñåò áëëÜ äåí åßíáé ôï ßäéï. Óôçí 4 ìå óÝâïíôáé, êáíåßò ðïõ åßíáé äßðëá ìïõ äåí âñßæåé ôá Èåßá. Ìïõ Ý÷ïõí ðåé áñêåôÝò öïñÝò íá ðÜù êáé óôá åðßóçìá. Ôï Ý÷ù êÜíåé, áëëÜ äåí åßíáé ãéá óõíÝ÷åéá. Èá Ý÷ïõìå åóùôåñéêü ðñüâëçìá. Óôç Èýñá 4 ìå  îÝñïõí, ìå áãêáëéÜæïõí, ìå öéëÜíå, ôñáãïõäÜìå êáé êëåßíïõìå ñáíôåâïý ãéá åîïìïëüãçóç. ÌéëÜìå ãéá 200Üäåò åîïìïëïãÞóåùí», ëÝåé ìå êáìÜñé.


«Ùùùù ÐÁÏÊÜñá. ¸÷ù ôñÝëá ìåò óôï ìõáëü. ¼ðïõ êáé íá ðáßæåéò ðÜíôá èá ó’ áêïëïõèþ. Ãéá óÝíá èá ðåèÜíù êáé ãéá óÝíá ìüíï æù», åßíáé áðü ôá ðéï ãíùóôÜ óõíèÞìáôá ôùí ïðáäþí ôïõ ÐÁÏÊ, áëëÜ êáé ôï «Ãåéá óïõ ðáðÜ, ðáðÜ, ã@ì... ôïí ÐåéñáéÜ» Ý÷åé ôç äéêÞ ôïõ éóôïñßá. «ÐÞãáéíá óå Ýíá íôÝñìðé ÐÁÏÊ – Ïëõìðéáêïý ôá ðáéäéÜ ìïõ ìå êÜôé ößëïõò ôïõò óôï ãÞðåäï. Ôüôå, êÜíáìå ôçí êáèéåñùìÝíç óôÜóç ãéá... ðñïèÝñìáíóç. Ãéá óÜíôïõéôò êáé êüêá êüëá. Ïé ãéïé ìïõ Ýëåãáí êÜôé óõíèÞìáôá êáé  áðÜíôçóáí ïé õðüëïéðïé ößëáèëïé ôïõ ÐÁÏÊ ðïõ Þôáí ìáæåìÝíïè óôï ßäéï óçìåßï. Ìå âëÝðåé Ýíáò óôï áìÜîé êáé ìüëéò êáôáëáâáßíåé ðùò åßìáé ðáðÜò êüìðëáñå ëßãï êáé Üñ÷éóå íá öùíÜæåé: «Ãåéá óïõ ðáðÜ êáé ôá ëïéðÜ...». ÁìÝóùò ìåôÜ ìðÞêá óôç  Èýñá 4 êáé Üñ÷éóáí üëïé ëåò êáé Þôáí óõíåííïçìÝíïé íá öùíÜæïõí ôï ßäéï óýíèçìÜ. Êáèéåñþèçêå! Äåí ìðïñþ íá ðù üôé äåí ìïõ áñÝóåé. Äåí ôï ôñáãïõäþ ãéáôß Ýíáò ðáðÜò äåí âñßæåé. Äåí åßíáé ïðáäéêü óýíèçìá êáé äåí Ý÷åé êáíÝíá èÝìá ìå ôïí  ÐåéñáéÜ, ðáñüôé ôïí áíáöÝñåé», áðÜíôçóå ï ðáðÜ ÐÁÏÊ ãéá ôï óýíèçìá ôïõ! 


Ïé ôñåëÝò êáôáóôÜóåéò óôéò åîïìïëïãÞóåéò êáé ï Ìðáêáãéüêï
Ìéá ìÝñá, ï ðÜôåñ ×ñÞóôïò Þôáí óôçí åêêëçóßá ðïõ ëåéôïõñãåß êáé áêïýåé áðÝîù Ýíôïíç öáóáñßá. Âãáßíåé Ýîù êáé ôé íá äåé; ÄåêÜäåò ìç÷áíÜêéá ìå ïðáäïýò ôïõ ÐÁÏÊ óôï Ôñßëïöï ãéá íá ôïí âñïõí óôïí ïßêï ôïõ Èåïý. «¸ñ÷ïíôáé ãéá âáöôßóåéò, ãéá ãÜìïõò êáé åéäéêÜ ãéá åîïìïëïãÞóåéò. ÔñåëÝò êáôáóôÜóåéò. ¸ñ÷ïíôáé åêáôïíôÜäåò ìå ìç÷áíÜêéá. Ìéá öïñÜ åîïìïëïãïýóá 5 þñåò, áëëÜ áõôü äåí Þôáí ôßðïôá. Ôï êáëü åßíáé ðùò Ýñ÷ïíôáé óôçí åêêëçóßá ìå ÷áñÜ, ìå ôñÝëá, ìå åãêáñäéüôçôá. Ãßíåóáé êïëëçôüò ìáæß ôïõò. ÌÝ÷ñé êáé ðáßêôåò ôïõ ÐÁÏÊ ðïõ äåí Þôáí ×ñéóôéáíïß Ïñèüäïîïé åñ÷üíôïõóáí. Ï Ìðáêáãéüêï, ï ÐÜìðëï Ãêáñóßá êáé ï ÆëÜôáí Ìïõóëßìïâéôò. ¹ôáí ìïõóïõëìÜíïé áëëÜ åß÷áìå êáëÞ ó÷Ýóç. Åßíáé ÷áñáêôçñéóôéêü ðùò ï Ìðáêáãéüêï Ýëåãå óôïõò óõìðáßêôåò ôïõ ìå ôá ãíùóôÜ åëëçíéêÜ ôïõ: “Åãþ ðÜù ÐáðÜ ×ñÞóôï åîïìïëïãÞóåé” êáé áõôïß ãÝëáãáí êáé ôïõ Ýëåãáí ðùò äåí åßíáé ×ñéóôéáíüò. Ôüôå, ï Ìðáêáãéüêï áðáíôïýóå: “Áò ëÝôå üôé èÝëåôå. ÅìÝíá ìå äÝ÷åôáé êáé  êïõâåíôéÜæïõì娻.


Ï ðáðÜ ÐÁÏÊ óôçí ÁèÞíá êáé ïé äéá÷ùñéóôéêÝò ãñáììÝò
Ìå ôïõò ïðáäïýò ôïõ ÐÁÏÊ åßíáé üëá êáëÜ. Ôé ãßíåôáé üìùò ìå ôïõò Áñåéáíïýò êáé ôïõò Çñáêëåéäåßò, áëëÜ êáé öéëÜèëïõò ôùí õðüëïéðùí ïìÜäùí; «Äåí åß÷á ðïôÝ ðñüâëçìá. Ìðïñåß Ýíáò íïíüò íá åßíáé ¢ñçò Þ ï ãáìðñüò ÇñáêëÞò. Ðåéñáæüìáóôå ìüíï.  Óôï äñüìï óôáìáôÜìå êáé ãßíåôáé ôï ßäéï. Åß÷á Ýñèåé ðñüóöáôá óôçí ÁèÞíá, êáèþò áíïßãïõìå ôï êïéíùíéêü éáôñåßï óôá ÐåôñÜëùíá êáé üðùò ðÝñíáãá áðü ôç ÂïõëÞ, óôáìáôÜ ìå ÷åéñüöñåíï  áìÜîé âãáßíåé ïäçãüò ìå ÷áéñåôÜ êáé ìå ðáßñíåé áãêáëéÜ. Ï Üíèñùðïò  Þôáí ÁÅÊ êáé ìïõ åßðå: “Åßìáé ÁÅÊ, áëëÜ ìïõ Üñåóå ðïõ óå åßäá”. ¢ëëç ìéá öïñÜ ðÜëé óôçí ÁèÞíá, åßìáé óå Ýíá åóôéáôüñéï êáé ôñþù êáé áêïýù áðü íá ðáßæåé áðü ôï ç÷ïóýóôçìá ôï óýíèçìá: «Ù ÐÁÏÊÁÑÁ...» êáé óôçí ðïñåßá ï Þ÷ïò Ýãéíå ðéï  äõíáôüò.  Ìüëéò ôåëåßùóå ôï ôñáãïýäé öþíáîáí: “Ãåéá óïõ ðáðÜ...”!. Çñèáí êáé ìå áãêÜëéáóáí ïé óåñâéôüñïé æçôþíôáò ìÜëéóôá óõãíþìç áðü ôïí êüóìï ãéá ôï ôñáãïýäé ðïõ Þôáí üðùò áíÝöåñáí ðñïò ôéìÞí ìïõ. Çñèáí êáé Ïëõìðéáêïß, ìéëÞóáìå êáé äéáóêåäÜóáìå. Ãéá Ýíá öáãçôü ðÞãá êáé Ýêáôóá ðÜíù áðü ôñåéò þñåò. Åßíáé ùñáßï üëï áõôü. Ï ÉâÜí Óáââßäçò ðñïóðáèåß ðëÝïí íá äéþîåé ôïõò ôáñáîßåò áðü ôá ãÞðåäá. Äåí ÷ñåéÜæåôáé ôï áßìá áíÜìåóá óôïõò ïðáäïýò äéáöïñåôéêþí ïìÜäùí. ÂëÝðåôå ôé ôñáãéêÜ ðñÜãìáôá óõìâáßíïõí óôç Óõñßá. Ðüóï ôñáãéêÜ æïõí ïé Óýñéïé, åíþ ðñéí ìåñéêÜ  ÷ñüíéá Þôáí ïé ðéï ìïñöùìÝíïé êáé óöÜæïíôáé ôüóï Üãñéï ðïõ öåýãïõí áðü ôïí ôüðï ôïõò. Äåí ÷ñåéÜæåôáé íá âÜæïõìå äéá÷ùñéóôéêÝò ãñáììÝò óå ðïëéôéêÜ, áèëçôéêÜ êáé èñçóêåõôéêÜ èÝìáôá. ÐñÝðåé üëïé íá åßìáóôå ìéá áãêáëéÜ».


Ç óõíÜíôçóç ìå ôïí ÉâÜí êáé ç selfie
Ï ìåãáëïìÝôï÷ïò ôïõ ÐÁÏÊ êÜíåé ü,ôé êáëýôåñï ìðïñåß ãéá ôïí äéêÝöáëï êáé ü÷é ìüíï. ÂïçèÜåé üóï ìðïñåß êáé åêôüò ðïäïóöáßñïõ ìå ôïí ðáðÜ ×ñÞóôï íá ôïõ æçôÜ âïÞèåéá ãéá ôï óùìáôåßï, åíþ ðáñáêïëïýèçóå êáé áðü ôç óïõßôá ôïõ ÉâÜí Óáââßäç ôï  ìáôò ìå ôçí Íôüñôìïõíô ãíùñßæïíôáò ôïí áêüìá ðåñéóóüôåñï. «Ôçí ðñþôç öïñÜ ðïõ åß÷á äåé ôïí ÉâÜí Óáââßäç êáé ôïõ åß÷á ìéëÞóåé ãéá ôï óùìáôåßï êáé ôïõ åßðá ðùò äåí èÝëïõìå ÷ñÞìáôá. Ìå êïßôáîå óôá ìÜôéá, ìå áãêÜëéáóå êáé ìïõ åßðå: “Åßóáé ï ìïíáäéêüò ðïõ Ýñ÷åôáé êáé äåí ìïõ æçôÜåé ëåöôÜ”. Ï ÉâÜí åßíáé Ýîõðíïò  êáé Ý÷åé êáëÞ êáñäéÜ. Åõáßóèçôç êáñäéÜ», õðïãñÜììéóå êáé ðñüóèåóå ãéá ôçí selfie: «Ãéá ôçí selfie ìå ñùôÜíå üëïé. Ôçí êñÜôçóá. Äåí ôçí Ý÷ù ÷ñçóéìïðïéÞóåé ðïõèåíÜ. Áí èåò óôç óôÝëíù...»! Êáé ôçí Ýóôåéëå!



Ï ×ñÞóôïò ÌÞôóéïò åßäå ôï åõñùðáúêü ìáôò ôùí áóðñüìáõñùí ìå ôïí éó÷õñü Üíäñáò ôçò áãáðçìÝíçò ôïõ ïìÜäáò. Ôé ãßíåôáé, üìùò, üôáí ðáßæïõí ïé Üëëïé åëëçíéêïß óýëëïãïé óôçí Åõñþðç; «Åßìáé ìå üëåò ôéò åëëçíéêÝò ïìÜäåò üôáí áãùíßæïíôáé óôï  åîùôåñéêü. Óôçí ÅëëÜäá åßìáé ìüíï ÐÁÏÊ. Áðü åêåß êáé ðÝñá ôßðïôá. Ï ÐÁÏÊ åßíáé êïììÜôé ôçò æùÞò ìïõ. ÌÝ÷ñé íá ãßíù ðáðÜò ðÞãáéíá óå üëá ôá åêôüò Ýäñáò åõñùðáúêÜ ìáôò. ÐÜù êáé óôá Üëëá áèëÞìáôá üôáí ðáßæåé ï ÐÁÏÊ. Äåí åßíáé ìüíï ôï  ðïäüóöáéñï», áðïêñßèçêå ìå åéëéêñßíåéá.


Ï ÐÜìðëï, ôï èáýìá êáé ç «ðñïöçôåßá»



¼ðùò êÜèå ößëáèëïò ðïõ Ý÷åé ìéá áäõíáìßá óå êÜðïéïí ðáßêôç, Ýôóé êáé ï ðÜôåñ ×ñÞóôïò äåí èá ìðïñïýóå íá ìçí îå÷ùñßóåé ôïí äéêü ôïõ: «Ï ÐÜìðëï Ãêáñóßá. Áðü ôïõò ôùñéíïýò, ï ÄçìçôñÜêçò ï ÐÝëêáò. Ôïõ åßðá ìÜëéóôá ðñüóöáôá ðùò áí äïõëÝøåé èá ãßíåé Ýíáò ðïëý êáëüò ðáßêôçò. Åß÷á ðÜåé ðáëáéüôåñá óå ìéá ðñïðüíçóç ôïõ ÐÁÏÊ óôá ôåëåéþìáôá ôïõ ÐÜìðëï Ãêáñóßá êáé áõôüò Ýôñå÷å ðåñéóóüôåñï áðü ôïõò íåáñïýò ðáßêôåò. Ç äïõëåéÜ Ý÷åé óçìáóßá». Ïóïí áöïñÜ ôïí áãáðçìÝíï ôïõ ðñïðïíçôÞ ìçí êÜíåôå ôï ëÜèïò íá ðñïâëÝøåôå ðùò åßíáé ï ¢ããåëïò ÁíáóôáóéÜäçò: «Ï ÖåñíÜíôï ÓÜíôïò», áðÜíôçóå ÷ùñßò ðåñáéôÝñù åîçãÞóåéò.

Óå Ýíáí Üíèñùðï ôïõ Èåïý äåí ìðïñåßò íá ìçí êÜíåéò êáé ìéá èñçóêåõôéêÞ åñþôçóç. Èáýìáôá ãßíïíôáé óÞìåñá; «ÌéêñÜ èáýìáôá ãßíïíôáé ðïëëÜ. Ìåãáëýôåñá óå ëéãüôåñï âáèìü. Ôï ìåãáëýôåñï èáýìá åßíáé ç áãÜðç óôçí øõ÷Þ. Ç èõóßá ãéá ôïí äéðëáíü. Ìéêñüôåñï èáýìá åßíáé íá äáêñýóåé ìéá åéêüíá, üìùò, åßíáé Ýãêëçìá íá ôï åêìåôáëëåõôïýìå. Áò ôçí áöÞóïõìå íá äáêñýóåé êáé íá óéùðÞóïõìå», Þôáí ôá ëåãüìåíá ôïõ ðáðÜ ×ñÞóôïõ.

Ìéáò êáé ìéëÜìå ãéá... èáýìáôá! Ðüôå èá ðÜñåé ðñùôÜèëçìá ï ÐÁÏÊ; «Ìáò ðïíÜò ôþñá. ÈÝëåé äïõëåéÜ ãéá íá ðÜñåéò ðñùôÜèëçìá, áëëÜ íá åßíáé êáé ôßìéï. Áí ãßíåé ôßìéï ôï ðñùôÜèëçìá ìåôÜ èÝëåéò ôçí äïõëåéÜ ãéá íá ôï êáôáêôÞóåéò», ôüíéóå.

Ãéá öéíÜëå, ï ðáðÜ ÐÁÏÊ Ýêáíå êáé ôçí «ðñïöçôåßá» ôïõ ãéá ôï åðüìåíï ìáôò ðñùôáèëÞìáôïò ôïõ ÐÁÏÊ ìå ôïí ÁóôÝñá óôçí Ôñßðïëç: «1-2, áëëÜ ü÷é ôüóï Üíåôá...»!



http://www.sdna.gr/podosfairo/superleague/article/129458/i-eksomologisi-toy-papa-paok-sto-sdna-pics

[banis]

Åßíáé ÷áñáêôçñéóôéêü ðùò ï Ìðáêáãéüêï Ýëåãå óôïõò óõìðáßêôåò ôïõ ìå ôá ãíùóôÜ åëëçíéêÜ ôïõ: “Åãþ ðÜù ÐáðÜ ×ñÞóôï åîïìïëïãÞóåé”

 

[lik4]