Παράθεση από: gianniwths4 στις Δεκέμβριος 22, 2014, 17:10:36
ξυπνωντας χθες αναρωτηθηκα.καλα ρε μαλακα εχεις τρεξει τοσο στην ζωη σου γι αυτο που αγαπησες περισσοτερο απο οτιδηποτε αλλο,ναι εχεις χαλαστει γιατι πολλα πραγματα εχουν αλλαξει και δεν σε γεμιζουν δεν ειναι ολα οπως πρωτα το ξερεις,αλλα ρε πουστη ακομα αγαπας.ετσι απλα χωρις να ζητας κατι να σου δωσουν πισω γιατι ναι εισαι μαλακας που αγαπας με τα οσα εχεις δωσει αλλα αγαπας πως να το κανουμε τωρα.
και εισαι πρωτη φορα απο οταν ξεκινησες να αγαπας στο σημειο να βλεπεις την αγαπη σου να προσπαθει να σου δωσει κατι πισω.οχι φραγκα δεν ειναι για μας αυτα,κατι που δεν συγκρινεται με τα φραγκα..και αναρωτιεμαι τι ειναι αυτο ρε πουστη που μπορεις να κανεις την δεδομενη χρονικη στιγμη;
δεν πα να γερασα και να λεω ειμαι εγω για τετοια;και ποιος ειναι δλδ;βλεπεις αυτον που ησουν κι εσυ στην θεση του και ψαχνει να βρει οχι ειδωλα αλλα εναν μεγαλυτερο απλα να τον παει εκει και να του πει μαγκα ζουμε μεγαλες στιγμες που εγω τις περιμενω χρονια εχοντας ξεχασει τον σκοπο μου..νιωσε τον κι εσυ αυτον τον σκοπο και κανε με να τον θυμηθω και να καυλωσω μαζι του,βγαλε τρελα,πουλα την, αντεδρασε,σπαστα και στο τελος ψιρισε τους ετσι ομορφα κι αγνα οπως στο ταξιδι που δεν παιζει φραγκο και ψαχνεις τροπο για να φας κατι να γεμισεις το στομαχι σου.κι αυτη την φορα δεν παμε για ψιρισμα φτηνιαρικο.παμε για το μεγαλο κολπο αυτο που θα μας χορτασει για καιρο ικανοποιωντας τις αναγκες μικρων μεγαλων που χουν δημιουργηθει απο τα χρονια.χρονια γεματα υποσχεσεις ψεμματα φρουδες ελπιδες απαισιοδοξια και μιρλα χωρις καμια περηφανεια για αυτο που ειμαστε πραγματικα.
να μπεις ασπιδα πλεον για την αγαπη σου.να καταλαβουν ολοι μα ολοι οτι ο σκοπος ειναι κοινος και δεν χωριζεται σε παραταξεις.ουτε καποιος γινεται να τον καρπωθει περισσοτερο.ειτε εισαι τυπος που βλεπει απο την τιβι και τσακωνεται το πρωι στα καφενεια της επικρατειας(κυριως της αλλοθρησκης) ειτε εισαι χιλιομετροφαγος ειτε εισαι μπαχαλακιας ειτε εισαι υπαλληλος ειτε προεδρος ειτε φροντιστης ειτε ειτε ειτε...κανεις δεν ειναι υπερανω αυτη την στιγμη.ολοι μα ολοι που αγαπανε αυτο που αγαπαω κι εγω απο το μετεριζι του ο καθενας πρεπει να κανουν αυτο που μπορουν να κανουν...γιατι μονο ετσι θα ερθει ο πολυποθητος σκοπος.οποιος αυτη την στιγμη δεν κανει αυτο που μπορει να κανει εστω και το ελαχιστο ειναι προδοτης του σκοπου.απλα δεν αγαπαει και δεν καταλαβαινει αυτο που για καποιους ειναι ενα απιαστο ονειρο δεκαετιων..ειτε να παει στην ακρη να γλυτωσει τωρα ειτε θα φυγει με την βια ετσι και κατσει και γαμησει το ονειρο...
ο μπανις παραπανω τα λεει ολα.τερμα η διχονοια πανστρατια να νιωσουν την φωτια μας
δεν γουσταρω τους στρατους υπαρχουν μονο για τον πολεμο.αυτη την στιγμη ομως νιωθω στρατιωτης ετοιμος να πολεμησω για αυτον τον σκοπο.μακαρι να νιωσουν ολοι οσοι αγαπανε ετσι.δεν χρειαζεται στρατηγος δεν εχουμε εξαλλου.το μονο που χρειαζεται ειναι να γινουμε μια γροθια.και αυτον τον πολεμο θα τον κερδισουμε
JOKER-4: Ήταν 1986 θυμάμαι.Ήμουν κοντά στα 7.Τότε που άρχισα να καταλαβαίνω και ο πατέρας μου άρχισε τη γαλούχηση. Απο το πρωτάθλημα του 1985 δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα.Αυτός ήταν τρελαμένος.Εγώ στα χαμένα λόγω ηλικίας...Άρχισε να μου εξηγεί τι είναι ο ΠΑΟΚ... Εγώ τον άκουγα με προσοχή. Ήθελα να δω που θα καταλήξει...Μου έλεγε για ιδεολογία,για το οτι ο ΠΑΟΚ δεν είνα απλά μια ομάδα και άλλα τέτοια που εμένα μου φαινόντουσαν κινέζικα τότε...Τον άκουγα συνέχεια να γκρινιάζει για κατεστημένα και διαιτησίες..Δεν καταλάβαινα τίποτα...Τα χρόνια πέρασαν...Ο πατέρας μου τα παράτησε γιατι έσκασε...Εγώ μεγάλωνα και ο κώλος μου έλιωνε σε τσιμεντα και πέταλα...Κι έφτασα πλεον στα 36...Ακόμη εκεί...Γιατί είναι αυτό που δίνει νόημα σε μια κατα τ'αλλα δύσκολη και περίεργη ζωη...Ίσως να μην μεγάλωσα φυσιολογικά...Όταν τα υπόλοιπα παιδάκια έπαιζαν στα παρκα εγω ήμουν σ'ενα πέταλο και χοροπηδούσα...Όλοι με κοιτούσαν παράξενα και μου έλεγαν διάφορα...Θα μεγαλώσει και θα στρώσει έλεγαν..Αλλα τίποτα...Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ μάλλον έγινα χειρότερος...Μάλωνα στο σπίτι με τους δικούς μου,μάλωνα με τις γκόμενες,μάλωνα με τους φίλους...Και όλα αυτά για τα 4 ΙΕΡΑ γράμματα...Γι'αυτό που αν δεν το ζήσεις απο μέσα δεν θα το καταλάβεις ποτε...Ποτέ όμως...
Πολλά χρόνια που τρέχουμε για την κάβλα μας και μόνο...Ούτε για τίτλους,ουτε για διακρίσεις,ούτε τίποτα...Η ομάδα μια ζωή δεν μας εκανε το χατήρι...Κουράστηκα δεν το κρύβω...Πολλές φορές σκέφτηκα να τα παρατήσω...Κατέστρεψα τη ζωή μου με όλα αυτά...Αλλά το γούσταρα και το γουστάρω...Και θα το γουστάρω μέχρι να πεθάνω...Χωρίς ανταμοιβή...Και δεν μιλάω για οικονομική...Αυτό ούτε καν πέρασε απο το μυαλό μου...Μιλάω για ηθική ανταμοιβή...Μια γαμημέμη κούπα ας πουμε...Μια κούπα που θα μας αποτρελάνει όλους...οσο περνούσαν τα χρόνια το έσβηνα να σας πω την αλήθεια τελείως απο το μυαλό μου...Έλεγα πάει και φέτος το όνειρο...Αλλά φέτος κάτι άλλαξε μέσα μου...Μάλλον μάγκες ήρθε η ώρα..Δεν έιμαι απο αυτούς που γκρινιάζουν για διαιτησία.Ήμουν πάντα της άποψης ''κάνε ομάδα και κέρδισε και αυτούς''...Το χθεσινό όμως ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι...Όλα και όλοι εναντίον μας και τρελάθηκα...Και πλέον το πιστεύω πιο πολύ...Πιστέψτε το κι εσείς...Κι ας το μεταδώσουμε και στους παίκτες μας...
Δεν μπορεί να είμαστε πρώτοι 4 μήνες και να φωνάζουμε ''πρωτάθλημα δεν παίρνουμε''...Θέλω την κυριακή να δω μια γεμάτη ΤΟΥΜΠΑ που θα δονείται επι 90 λεπτα με ενα και μόνο σύνθημα...Μ'ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΘΑ ΖΩ...Και όλα θα γίνουν...Αλλα πρέπει πρώτα απ'ολα να το πιστέψουμε εμείς οι ίδιοι...Και να σταματήσουμε να μιρλιάζουμε για τα πάντα...Είναι ευκαιρία να γράψουμε με χρυσά γράμματα την ιστορία...Για τα παιδιά που δεν είναι εδώ μαζί μας...Για τα ΑΔΕΡΦΙΑ μας που εδω και τόσα χρόνια τραβιούνται στα τμήματα...Για τα παλικάρια που πήγαν στη μυτιλήνη μέσω τουρκίας...Για εμάς τους ίδιους που αν γίνει το θαύμα θα χάσουμε και όσο μυαλό μας έχει μείνει...
Είναι ευκαιρία να ενωθούμε και να δείξουμε σε όλους ότι όταν είμαστε ενωμένοι κανείς δεν μπορεί να μας πειράξει και να μας φτάσει...Όπως τότε...Αυτό να σας πω την αμαρτία μου είναι και το μεγάλο μου στοίχημα...Η ενωση του κόσμου μας κάτω απο τα φτερά του ΔΙΚΕΦΑΛΟΥ ΑΕΤΟΥ...Εμείς οι λιγο μεγαλύτεροι ας είμαστε αυτοί που θα μπούμε μπροστά και θα αρχίσουμε να γράφουμε την ιστορία...Ας μαζευτούμε ξανά στα σπίτια μας...Στους συνδέσμους μας εννοώ...Εκεί που θα δείξουμε και στους μικρότερους πως ξεκινάνε ολα...Ας ξανακάνουμε την πόλη να ζει και να αναπνέει για τα δύωρα που παίζει ο ΠΑΟΚ...Όπως τοτε...Τότε που παρέλυαν τα πάντα...Τοτε που οι συνδεσμοι ήταν μόνιμα γεμάτοι και κάναμε τους γείτονες να μας κοιτάνε σαν χαζούς...Είναι ευκαιρία μάγκες...Κι ας έχουμε όλοι ένα σωρό προβλήματα στη ζωή μας...Ας προσπαθήσουμε να τα βάλουμε όλα στην άκρη για λίγο και ας αφοσιωθούμε σε αυτό που μας φτιάχνει τα πάντα...Και η αρχή ας γίνει απο την κυριακή...Μ` ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΘΑ ΖΩ ΚΙ ΟΣΟ ΖΩ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ..Κι αν τελικά τα καταφέρουμε οι τρελόγιατροι θα κάνουν χρυσες δουλειές... ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΙΛΑΝΕ ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΜΑΣ. ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΜΑΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΕΔ,ΕΠΟ,ΠΑΡΑΓΚΑ,ΒΑΖΕΛΟΥΣ,ΓΑΥΡΟΥΣ ΚΤΛ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΑΙ Η παε ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΛΕΟΝ.(ασχετα με τις βεβιασμενες κινησεις που κανει τελευταια στιγμη).ΤΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΦΟΒΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ,ΟΧΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ.
