ξυπνωντας χθες αναρωτηθηκα.καλα ρε μαλακα εχεις τρεξει τοσο στην ζωη σου γι αυτο που αγαπησες περισσοτερο απο οτιδηποτε αλλο,ναι εχεις χαλαστει γιατι πολλα πραγματα εχουν αλλαξει και δεν σε γεμιζουν δεν ειναι ολα οπως πρωτα το ξερεις,αλλα ρε πουστη ακομα αγαπας.ετσι απλα χωρις να ζητας κατι να σου δωσουν πισω γιατι ναι εισαι μαλακας που αγαπας με τα οσα εχεις δωσει αλλα αγαπας πως να το κανουμε τωρα.
και εισαι πρωτη φορα απο οταν ξεκινησες να αγαπας στο σημειο να βλεπεις την αγαπη σου να προσπαθει να σου δωσει κατι πισω.οχι φραγκα δεν ειναι για μας αυτα,κατι που δεν συγκρινεται με τα φραγκα..και αναρωτιεμαι τι ειναι αυτο ρε πουστη που μπορεις να κανεις την δεδομενη χρονικη στιγμη;
δεν πα να γερασα και να λεω ειμαι εγω για τετοια;και ποιος ειναι δλδ;βλεπεις αυτον που ησουν κι εσυ στην θεση του και ψαχνει να βρει οχι ειδωλα αλλα εναν μεγαλυτερο απλα να τον παει εκει και να του πει μαγκα ζουμε μεγαλες στιγμες που εγω τις περιμενω χρονια εχοντας ξεχασει τον σκοπο μου..νιωσε τον κι εσυ αυτον τον σκοπο και κανε με να τον θυμηθω και να καυλωσω μαζι του,βγαλε τρελα,πουλα την, αντεδρασε,σπαστα και στο τελος ψιρισε τους ετσι ομορφα κι αγνα οπως στο ταξιδι που δεν παιζει φραγκο και ψαχνεις τροπο για να φας κατι να γεμισεις το στομαχι σου.κι αυτη την φορα δεν παμε για ψιρισμα φτηνιαρικο.παμε για το μεγαλο κολπο αυτο που θα μας χορτασει για καιρο ικανοποιωντας τις αναγκες μικρων μεγαλων που χουν δημιουργηθει απο τα χρονια.χρονια γεματα υποσχεσεις ψεμματα φρουδες ελπιδες απαισιοδοξια και μιρλα χωρις καμια περηφανεια για αυτο που ειμαστε πραγματικα.
να μπεις ασπιδα πλεον για την αγαπη σου.να καταλαβουν ολοι μα ολοι οτι ο σκοπος ειναι κοινος και δεν χωριζεται σε παραταξεις.ουτε καποιος γινεται να τον καρπωθει περισσοτερο.ειτε εισαι τυπος που βλεπει απο την τιβι και τσακωνεται το πρωι στα καφενεια της επικρατειας(κυριως της αλλοθρησκης) ειτε εισαι χιλιομετροφαγος ειτε εισαι μπαχαλακιας ειτε εισαι υπαλληλος ειτε προεδρος ειτε φροντιστης ειτε ειτε ειτε...κανεις δεν ειναι υπερανω αυτη την στιγμη.ολοι μα ολοι που αγαπανε αυτο που αγαπαω κι εγω απο το μετεριζι του ο καθενας πρεπει να κανουν αυτο που μπορουν να κανουν...γιατι μονο ετσι θα ερθει ο πολυποθητος σκοπος.οποιος αυτη την στιγμη δεν κανει αυτο που μπορει να κανει εστω και το ελαχιστο ειναι προδοτης του σκοπου.απλα δεν αγαπαει και δεν καταλαβαινει αυτο που για καποιους ειναι ενα απιαστο ονειρο δεκαετιων..ειτε να παει στην ακρη να γλυτωσει τωρα ειτε θα φυγει με την βια ετσι και κατσει και γαμησει το ονειρο...
ο μπανις παραπανω τα λεει ολα.τερμα η διχονοια πανστρατια να νιωσουν την φωτια μας
δεν γουσταρω τους στρατους υπαρχουν μονο για τον πολεμο.αυτη την στιγμη ομως νιωθω στρατιωτης ετοιμος να πολεμησω για αυτον τον σκοπο.μακαρι να νιωσουν ολοι οσοι αγαπανε ετσι.δεν χρειαζεται στρατηγος δεν εχουμε εξαλλου.το μονο που χρειαζεται ειναι να γινουμε μια γροθια.και αυτον τον πολεμο θα τον κερδισουμε
