Η Εκδίκηση της γυφτιάς ...
Ζαλισμένος ακόμα από το μεθύσι της χτεσινής νίκης ... είναι από τις ημέρες που περιμένεις πως και πως να ξημερώσει και που δεν θες να τελειώσει με τίποτε ... από εκείνες τις ελάχιστες νίκες που έρχονται να σβήσουν μονομιάς όλες τις πίκρες που μπορεί να τρως εδώ και χρόνια και που προσπαθείς είτε μόνος σου ... είτε γαντζωμένος στον ώμο κάποιου αδελφού σου να ξεπεράσεις ...
Ξανάνιωσες Π.Α.Ο.Κ. χτες ... η καρδιά σου χτύπησε ξανά σε εκείνον τον γνώριμο ρυθμό του ασπρόμαυρου τέμπο μέχρι που τελικά φτερούγισε ... στα μάτια σου προς στιγμήν σχηματίστηκαν τα είδωλα του Κούδα, του Σαράφη, του Τερζανίδη ... του Αλαβάντα, του Δαμανάκη, του Κωστίκου, του Δημόπουλου. Το έργο ήταν ξαναπαιγμένο μα από αυτά που όσες φορές και αν το ξαναδείς είναι σαν την πρώτη ... ίσως και ακόμα πιο γλυκό ...
Στο άκουσμα του ονόματος του Αρετόπουλου λίγες μέρες πριν ... όλοι μέσα μας δαγκωθήκαμε... οι πρώτες μας σκέψεις μας οδηγούσαν στο γνωστό τελετουργικό της αιματοχυσίας του θυσιαζόμενου ζώου ... στo βωμό της στέψης ενός ακόμη κάλπικου πρωταθλήματος του παραδοσιακού ψευδοπρωταθλητή της χώρας της πουστιάς ...
Το ματς ξεκίνησε και ο Αρετόπουλος μαζί με το συνάφι του σε κάθε του σφύριγμα δικαίωνε τις αρχικές μας σκέψεις ... μεγαλώνοντας ταυτόχρονα ολοένα και περισσότερο τον φόβο της επαλήθευσης του σεναρίου που όλοι είχαμε κάνει στο μυαλό μας πριν την έναρξη του αγώνα ... και όμως η ασπρόμαυρη ορχήστρα χτες ήταν σε πλήρη αρμονία ... αν εξαιρέσει κανείς κάποιες μικρές παραφωνίες ... σταδιακά βλέποντας την ομάδα να πατάει πολύ γερά μέσα στο γήπεδο άρχισα να το πιστεύω ... Π.Α.Ο.Κ. μπορείς... είπα μέσα μου και χάθηκα μέσα στους αναστεμαγμούς των πρώτων " αχ " στο ακυρωθέν γκολ του Περέϊρα και στο σούτ του Τζανδάρη ... μέχρι που ήλθε η στιγμή του 0-1 ... ήταν η ώρα της εκδίκησης της γυφτιάς ... ΓΚΟΛΛΛΛΛΛΛΛΛΛ οι ιαχές εξακολουθούν και ηχούν μέσα μου ακόμα ...
Μετά τον ολιγόλεπτο πανζουρλισμό ήλθε η φάση του λάθους διωξίματος του Ρατ ... και του κόρνερ ... σφίχτηκα ... θυμήθηκα από την πρόσφατη Φιορεντίνα μέχρι και πολλά άλλα ματς που έχουμε δεχθεί γκολ στο τελευταίο πραγματικά λεπτό ... μετά την εκτέλεση του κόρνερ επήλθε το μοιραίο ... νευρίασα αναλογιζόμενος για ακόμα μία φορά το πόσο άδικη μπορεί να είναι η ρημάδα ετούτη ζωή ... γιατί ρε Π.Α.Ο.Κ. να πληρώνεις πάντα με τόσο μεγάλο κόστος το μοναδικό σου ενδεχομένως μεγάλο λάθος μέχρι εκείνη τη στιγμή στο παιχνίδι ... πως μπορούν να συμβαίνουν μια ζωή όλα αυτά σε εμάς ... γιατί να έχεις δηλαδή απέναντι σου και την αντίπαλη ομάδα ... και τη διαιτησία ... και την πουτάνα την τύχη ;;;
Μπήκαμε αποδυτήρια ... αυτοί πλέον έχουν την ψυχολογία με το μέρος τους ... όλα κρέμονται σε μια λεπτή κλωστή ...
οι οπαδοί τους έχουν αρχίσει και το πιστεύουν ... και εγώ το αντίθετο ... λογαριάζουμε όμως χωρίς τον σεναριογράφο ...καθώς το σενάριο που τους άρμοζε χτες ήταν Χιτσκοκικό ... ήταν τέτοιος ο κρότος από τη βολίδα του Φανούρη ώστε να έχουν να τον θυμούνται μέχρι την επόμενη φορά που εμείς οι ίδιοι θα πάμε να αλώσουμε για ακόμα μία φορά το σπίτι τους ... το ματς τελείωσε με τον πιο εξευτελιστικό για αυτούς τρόπο ... με σκορ μόλις 1-2 ενώ στην πραγματικότητα η έκταση του σκορ θα μπορούσε να ήταν τέτοια που θα θύμιζε τις Σέρρες του '88 με ανεστραμμένους τους αριθμούς ...
Όπως είπε και ένας αδελφός... Δεν ξέρω αν ο Π.Α.Ο.Κ. καταφέρει να πάρει το πρωτάθλημα φέτος ... δεδομένου ότι έχει να αγωνιστεί σε ένα σικέ πρωτάθλημα που είναι στημένα τα πάντα ... από τα κοράκια ... τις αντίπαλες ομάδες ... τους δημοσιογράφους ... έως και την ίδια την Πολιτεία που είναι η γενεσιουργός αιτία όλων των παραπάνω ...
Στη δική μου καρδιά χτες στέφθηκε πρωταθλητής ... και έτσi θέλω να παραμείνει να είναι και τα υπόλοιπα χρόνια ...
Ξυπνώντας σήμερα και βλέποντας τα αθλητικά πρωτοσέλιδα να κάνουν αναφορά για άριστη διαιτησία Αρετόπουλου με ήλθε μια μπόχα... από την άλλη σκέφτηκα τον Δημητράκη ... τον γιο ενός πολύ καλού φίλου που ζει στην Αθήνα ... και που θα ήθελα να μπορούσα να βρίσκομαι σε μια γωνιά να τον βλέπω την ώρα που θα πηγαίνει καμαρωτός - καμαρωτός στο Δημοτικό του και να φτύνει στη μάπα όλα τα γαβράκια της τάξης του ...
Αυτήν είναι Δημητράκη η εκδίκηση της Γυφτιάς ...
