Χάσαμε (επιτέλους!) αλλά το κακό διορθώνεται.
Ακόμα και στην πιο ριζική ανακύκλωση αφήνεις μέσα τουλάχιστον έναν αξιόπιστο κεντρικό αμυντικό. Το δίδυμο καδρόνι - Ποζατζίδης ήταν ακατάλληλο. Στο γκολ πάντως φταίει ο Σπυρόπουλος που δεν κλείνει το σουτ του αντιπάλου. Τρομερή κουτοπονηριά που βαφτίζεται εμπειρία: δεν πάω γιατί εννιά στις δέκα φορές το σουτ από εκεί πάει έξω. Τι γίνεται τη δέκατη όμως; Αυτός που έκλεψε την παράσταση ήταν ο Μάρτενς. Δύναμη μηδέν, ακρίβεια μηδέν, συνεισφορά μηδέν, όλα μηδέν. Γενικά η ομάδα δεν έκανε τα στοιχειώδη πχ να δώσει μια γερή κλωτσιά από το πρώτο ημίχρονο στο σκόρερ της Καλαμαριάς που έκανε παιχνίδι και μπούκες ή να ΜΗΝ τηρεί το φερπλέι στο θέατρο των παιχτών της Καλαμαριάς (δυο φορές έβγαλε έξω την μπάλα ο Τζιώλης, αυτή η ποδοσφαιρική διάνοια). Αντίθετα, έκανε μπόλικα άχρηστα χέρια πχ Ποζατζίδης, Σκόνδρας, κι έτσι σε ματς με 64% κατοχή μπάλας μάζεψε έξι κάρτες και ο αμυνόμενος αντίπαλος τέσσερις. Όσο και αν υπάρχει δεδομένη προκατάληψη κατά του ΠΑΟΚ στις αμφισβητούμενες φάσεις, αυτό το κατόρθωμα είναι κυρίως δικό μας φταίξιμο.
Η κερκίδα μας, και μιλάμε πια για το σκληρό πυρήνα, λίγοι ήταν στο γήπεδο, πάει με το αποτέλεσμα. Νικάμε; Φωνή. Χάνουμε; Μουγκοί. Η αιτία είναι γνωστή αλλά μην ξαναλέμε τα ίδια...
Την Κυριακή νικάμε τον ΟΦΗ και συνεχίζουμε.
