Όσο καλά πνευμόνια και να έχουμε, μας είχανε στήσει πριν μπούμε μέσα. Πήγαμε σαν πρόβατα σε σφαγή. Κι αυτό το γράφω σήμερα, με λιγότερα νεύρα από χθες. Εξηγούμαι:
1. Παίζεις Πέμπτη βράδυ-ξημερώματα Παρασκευής ματς στο Ισραήλ. Την Κυριακή το βράδυ παίζεις σημαντικό ματς με τον μοναδικό σου ανταγωνιστή στον Πειραιά. Φεύγεις δηλαδή Τετάρτη από τη βάση σου και έχεις σε λιγότερο από τρεις μέρες δύο αγώνες όχι της πλάκας. Και στη βάση σου επιστρέφεις μετά. Δεν ξέρω εδώ μέσα αν έχει κανείς τη ρουτίνα των ταξιδιών λόγω δουλειάς, αλλά αυτή κουράζει, όπως και να 'χει. Δυστυχώς, μέτρησε, αν και όχι σε σωματικό επίπεδο, όπως θα γράψω και παρακάτω.
2. Μέχρι στιγμής εσύ ήσουν αυτός που γαμούσε κι έδερνε μετά το 60´, όχι ο αντίπαλος. Οπότε δεν έχει να κάνει τόσο με δυνάμεις, αλλά με ψυχολογία, γιατί - όπως γνωρίζουμε για την φετινή ομάδα - το μεγάλο της ατού είναι η φυσική της κατάσταση. Αυτή η ομάδα, ακόμα κι αν είναι σωματικά κουρασμένη και μπαϊλντισμένη, έχει φυσική κατάσταση ντούρασελ. Συνεχίζει και κερδίζει και την κούραση. Αποδείχθηκε όμως ότι θέλει βελτίωση και η πνευματική της κατάσταση. Εκεί της βγήκε η κούραση, στην έλλειψη καθαρής σκέψης. Φάνηκε στα αβίαστα λάθη και στο τελευταίο γκολ πραγματικά ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Δεν με νοιάζει πως θα συμβεί αυτή η βελτίωση στην ψυχολογία, αν θα είναι με στριπτίζ κάποιας πορνοστάρ από την Σλοβακία πριν τα ματς (πρέπει να υπάρχει κονέ μέσα στην ομάδα
) ή με σοβαρό ψυχολόγο (κι όχι το τσόλι την Κουτσοσταμάτη που μας βάζανε εκεί μπας και γαμήσουν τα λιγούρια των γραφείων και της τότε διοίκησης), αλλά κάτι πρέπει να γίνει στο κομμάτι αυτό.
3. Ο διαιτητής μέχρι να γίνει το 2-0, δεν σου έδωσε ούτε φάουλ. Σε κάποια φάση έδειξε ότι τα φάουλ ήταν 18-5 ή κάτι τέτοιο. Δεν έδωσε κίτρινες σ' αυτούς και έδινε ανύπαρκτα φάουλ, ενώ εσένα δεν σου έδωσε προφανή φάουλ, που σε κάνα-δυο περιπτώσεις σηκώνανε και κάρτα. Αποτέλεσμα: Ψυχική κούραση. Αν είχες παίκτες με ατσάλινη εσωτερική πειθαρχία, δεν θα υπήρχε θέμα. Αλλά έχεις ποδοσφαιριστές, που η αξία τους έχει ταβάνι και ξέρεις ότι αν είχαν τη δυνατότητα να παίξουν με αξιώσεις κάπου καλύτερα, θα είχανε ήδη φύγει. Όλοι. Άρα, το πρόβλημα στην ουσία του είναι πως εσύ θα μεγαλώσεις σαν οργανισμός ΠΑΟΚ και θα φέρεις τους κατάλληλους παίχτες. Κι αυτό θέλει μεθοδική δουλειά και χρήμα. Κάτι πάει να γίνει αναφορικά με το πρώτο στα γύρω γύρω και στα απ' έξω (εξωαγωνιστικά πάμε καλά - π.χ. μάρκετινγκ), αλλά τα τριτοκοσμικά μας, μας αφήνουν χαμηλά στο αγωνιστικό τμήμα. Για τα φράγκα, στον υπεύθυνο πολυλογά.
4. Πας και δέχεσαι να σε παίξει ματς με γαύρο για νιοστή φορά ο Ακρίβος. Αφού το δέχεσαι, είσαι συνυπεύθυνος. Τίποτ' άλλο.
Τα υπόλοιπα είναι υποθέσεις. Αναφέρομαι στην παθητικότητα των διεθνών και τις φήμες για επιστροφή Σάντος. Ο Χακόμπο νομίζω αυτό είπε στις δηλώσεις του. Σε κάθε περίπτωση, μακάρι να αποκλειστεί η εθνική, για να δούμε τι θα γίνει και να αποκτήσουμε ξανά την ψυχική μας ηρεμία σ' αυτό το κομμάτι. Γιατί αυτές οι σκέψεις σκοτώνουν την ομορφιά του μύθου της ομάδας. Γιατί η ομάδα ήταν κακή, άσχημη.
