Βρίζουμε, βρίζουμε, βρίζουμε, λες και θα ιδρώσει ποτέ το αυτί κανενός. Ματς, για λόγους ψυχικής και όχι μόνο υγείας (πραγματικά με πειράζει πολύ πλέον), δεν είδα. Είδα όμως τις φάσεις - και έβγαλα κάποια συμπεράσματα.
1) Στο πρώτο δεκάλεπτο δεν σου δίνεται καθαρό πέναλντι.
2) Περνάει ο καιρός και δεν κάνεις σοβαρές επιθέσεις, μέχρι που μπαίνει ο Βούκιτς. Και ο Βούκιτς χάνει τα άχαστα. Δυο φορές. Και μία ο Αθανασιάδης.
3) Σε κάνουν δύο φάσεις, η μία είναι από φάουλ, η άλλη από κόρνερ. Και τρως γκολ στο 88 από κόρνερ και επειδή έχει «κολλήσει» για μια στιγμή ο Σίλντεφελντ. Για μένα αυτός ο παίκτης είναι κακός. Δεν πρέπει να μείνει. Είναι πολλοστή φορά που χάνει παίχτη του, επειδή «κάτι του συνέβη». Ασόβαρα πράγματα.
4) Η ομάδα έδειξε διάθεση. Δεν ξέρει όμως τον τρόπο και δεν έχει καθαρό μυαλό. Η δεύτερη θέση έχει χαθεί οριστικά για μένα. Δεν υπάρχει ούτε η ψυχολογία, ούτε το καθαρό μυαλό. Ούτε κάποιος που θα πάρει την ομάδα στην πλάτη του, εντός ή εκτός του αγωνιστικού τμήματος. Επειδή κυρίως αυτή η ομάδα ποτέ δεν πίστεψε στον εαυτό της και ποτέ δεν έκανε κάποιον να την πιστέψει.
5) Έχω ξενερώσει τη ζωή μου.
