Τι πρεπει να υπομείνει κανείς, για την υποψία μιας ελπίδας,
το τζοκερ μιας ζωής, το ανεισπρακτο γραμμάτιο του 82 και παλι του '85,
το μπλακουτ του 2001, τι θελετε ρε καταραμένοι να θυσιασω για τ'ονειρο που κλειδωσα στο τερμα του μυαλού,
λιγα λεπτα νακουσω το τραγουδι ναντηχεί,
ναμαι μαζι με την ασπρομαυρη πλημμυρα που σπαει υπερηχητική,
στο ημισκεπαστο το ξεπλυμενο ασπρο του ΟΑΚΑ
