Είχαμε πρόεδρο τον άνθρωπο που μας κουβάλησε τον γκαγκάτση στον ΠΑΟΚ, τον άνθρωπο που χαριεντιζόταν στις σουίτες και είχε κολλητιλήκια με τύπους σαν τον αγαπούλα, κι εμείς, τυφλωμένοι από το πάθος μας και διψασμένοι να βλέπουμε την ομάδα να προοδεύει αγωνιστικά (αν και παρέμεινε άτιτλη), παρόλο που ακούγαμε τόσα καμπανάκια να χτυπάνε, κλείναμε τα αυτιά.
Τώρα, έχουμε πρόεδρο αυτή τη μποέμικη σιγανοπαπαδιά, τον κουμπάρο ενός προφυλακισμένου απατεώνα και προβεβλημένου ΠΑΟΚτσή με τον οποίο ο πρόεδρος κάνει μπίζνες, και παρόλα αυτά, αρκετοί -δυστυχώς- κλείνουμε και πάλι τα αυτιά και ασχολούμαστε με το αγωνιστικό.
Έχεις δίκιο αδερφέ club. Δεν είναι δεκαετίες πίσω η άμεση συγκέντρωση του λαού στην Τούμπα μεσημεριάτικα στο κατακαλόκαιρο, όταν ανακοινώθηκε ότι ο σπανός θα μας πάρει τη θέση στην Ευρώπη, ούτε είναι αιώνες πίσω οι αγώνες κατά του γου και η μεγαλειώδης κατάληψη της Τούμπας. Ωστόσο, μοιάζουν όλα τόσο μακρινά. Μα πού πήγε όλη η καύλα μας σαν λαός, που είπε και ο μαλάκας; Και δυστυχώς η κατακρύλα δεν ανακόπτεται με τίποτε.
Πρώτη χρονιά φέτος χωρίς διαρκείας στο ναό. Και μου τη δίνει περισσότερο που δε χαλιέμαι καθόλου γι' αυτό. Λεφτά μόνο στο χάντμπολ, στο κρίκετ, στο μπάντιμιντον και στις γυναίκες. Τέλος.
