Σκάμε μύτη γήπεδο πρέπει να ήταν 4.20 και σκεφτόμαστε προς στιγμή να δούμε το ματς από ένα μεγάλο κενό που είχε έξω από τα κάγκελα.
Η συνείδησή μας όμως μας καλούσε μέσα!
Στα εκδοτήρια αρκετά ΠΑΟΚτσάκια που δεν είχαν πάνω από 10 ευρώ να μπουν μέσα και ίσως περίμεναν να μπουν στο ημίχρονο.
Τα εκδοτήρια δεν είχαν 5 ευρώ για ρέστα από 20άρικο και χάσαμε άλλα 5 λεπτά μέχρι να βρει 5ευρα!
Βρίσκει 5ευρα μπαίνουμε και μόλις μπαίνουμε βλέπουμε κίνηση από τα ματ που δεν άφηναν τους δικούς μας να βγουν. Αναρωτηθήκαμε τι έγινε πάλι (δακρυγόνα
και μπήκαμε μέσα και υπήρχε μόνο πολύς λαός στην κερκίδα και κανένας παίκτης στο γήπεδο! Μάθαμε τα νέα και γαμώ το κερατό μας δηλαδή, 15 ευρώ για να δούμε το χωράφι χωρίς ποδοσφαιριστές.
Φεύγοντας κανένα πρόβλημα. Βγαίνοντας σε έναν ψιλοκεντρικό δρόμο ήταν αρκετοί μαζεμένοι σε μία πλατεία και κοιτάγαν όσους κατέβαιναν τον δρόμο αλλά κλάιν μάιν. Ίσως περίμεναν κάποιον που να περνούσε μόνος με κασκόλ, αλλά ούτε στα μάτια δε μπορούσαν να κοιτάξουν.
Το καλό : Σε κωλομέρα, με κρύο, με κρίση και μεσημεριάτικα για το κυπελλάκι με ομάδα Γ Εθνικής καλύψαμε σχεδόν όλη την κερκίδα, χωρίς να υπολογίζουμε όσα παιδιά έμειναν έξω επειδή δεν είχαν να μπουν. Πολλές καινούριες φάτσες, η Αθήνα συνεχίζει να βγάζει ΠΑΟΚτσήδες.
Η κάβλα : Αν και έχασα 15 ευρώ για να παρατηρήσω το χωράφι και να μη δω αγώνα, νιώθω πολύ γεμάτος!!! Στα @@ και ο αγώνας και τα λεφτά, το καλύτερο πράγμα είναι να είσαι στην κερκίδα, να βλέπεις ασπρόμαυρα, να βλέπεις άτομα που ήρθαν από Θεσσαλονίκη να κάνουν πλάκα χωρίς να δούνε μπάλα. Δεν είχα πάει φέτος με Πανιώνιο (ούτε με γαύρο, ας όψεται η δημοκρατία μας...) και μου είχε λείψει πολύ. Ουσία μαγική.
