Δόξα και θάνατος του Τζο ΣτράμερDeath or glory ήταν ο τίτλος ενός από τα πολλά τραγούδια με τα οποία το συγκρότημα των Κλας συντρόφεψε για αρκετά χρόνια έναν κόσμο ο οποίος, στην άχαρη δεκαετία του '80, συνέχισε να "επιμένει ριζοσπαστικά" και ταυτόχρονα να έχει ανοιχτά τα αυτιά του στην αγγλοσαξονική ποπ -πράγμα όχι τόσο συχνό στην Ελλάδα της "αλλαγής", της "εθνικής/λαϊκής ενότητας" και της "επιστροφής στις ρίζες".
Η δόξα όντως συνόδευσε για κάποιο διάστημα τους Clash, αλλά όταν, τη νύχτα της περασμένης Κυριακής, ήρθε και ο θάνατος να συναντήσει πρόωρα τον τραγουδιστή τους, είχε μάλλον ξεφτίσει. Έτσι, ο Τζο Στράμερ πέθανε σχεδόν απαρατήρητος στο σπίτι του στην Αγγλία από ανακοπή καρδιάς, στα πενήντα του (22 Δεκεμβρίου to 2002). Στην Ελλάδα, αρκετοί άκουσαν το νέο σμίγοντας τα φρύδια τους και λέγοντας: "α, ναι, οι Clash ... Should I stay or should I go ... ναι, το θυμάμαι ... σε ποια διαφήμιση το έπαιζε;;;".
Μα σε ποια άλλη ... στα 501... ποιος δεν φόρεσε 501 τη δεκαετία του 90;;;
http://www.youtube.com/watch?v=5tBop3IKBdQ (Embedding disabled, limit reached)
Ταυτόχρονα, βέβαια, όλοι σχεδόν ξέρουν τον Μάνου Τσάο, του οποίου ο Στράμερ είναι αναμφίβoλα το άφθαστο πρότυπο -νομίζω ότι και ο ίδιος θα συμφωνούσε σ' αυτό άμα τον ρωτούσαμε.
Γιατί θα έπρεπε όμως να θυμόμαστε τον Στράμερ; Απλούστατα διότι υπήρξε τραγουδιστής και συνδημιουργός των περισσότερων τραγουδιών ενός συγκροτήματος που, όσο περνάει ο καιρός, βλέπουμε καθαρότερα πως υπήρξε το σημαντικότερο όχι μόνο από όσα ξεπήδησαν μέσα από το κίνημα του πανκ, αλλά συνολικά από όσα εμφανίστηκαν στη βρετανική ποπ/νιου γουέιβ σκηνή των τελών της δεκαετίας του '70/αρχών του '80. Πράγματι, αν οι Σεξ Πίστολς τράβηξαν περισσότερο την προσοχή στην αρχή λόγω της προκλητικότητάς τους, ο μουσικός τους πρωτογονισμός δεν άντεξε να τους οδηγήσει σε κάτι πιο μόνιμο και δημιουργικό, έτσι έμειναν ουσιαστικά συγκρότημα του ενός δίσκου. Αντίθετα, οι Clash, μετά τα πρώτα ένα-δύο καθαρόαιμα πανκ-ροκ άλμπουμ τους, (όπου όμως υπήρχε ήδη μια διασκευή ενός ρέγκε κομματιού, με το χαρακτηριστικό τίτλο Police and Thieves), μπόρεσαν να ανοιχτούν και σε άλλους μουσικούς ορίζοντες, και ειδικότερα στη μαύρη μουσική (σκα, ραπ κ.λπ.), να τραγουδήσουν τραγούδια και στα ισπανικά, να συνεργαστούν, στον τελευταίο τους δίσκο, με τον μπήτνικ αμερικανό ποιητή Άλλεν Γκίνσμπεργκ (ο οποίος απαγγέλλει στίχους του στο κομμάτι Ghetto defendant), και με μια λέξη να επιβληθούν όχι μόνο για το ριζοσπαστισμό τους, αλλά και για τα καθαρά μουσικά τους επιτεύγματα. Δεν είναι τυχαίο, π.χ., ότι το "London calling" έχει κατ' επανάληψη ψηφιστεί ως "το καλύτερο ροκ άλμπουμ της δεκαετίας του '80".
http://www.youtube.com/watch?v=4Tp1WUj7QDo (Embedding disabled, limit reached)
Το συγκρότημα το οποίο, στο αποκορύφωμα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης στην Αγγλία της Θάτσερ, είχε το θράσος να βγάλει έναν τριπλό δίσκο με τίτλο "Sandinista!" και, μάλιστα, να επιβάλει στην εταιρεία να το διαθέσει σε τιμή μονού, το οποίο περιόδευσε στις ΗΠΑ -χώρα παραδοσιακά αδιάφορη στο αγγλικό ροκ- και τράβηξε το ενδιαφέρον του κόσμου, (περιλαμβανομένου και του Μπομπ Ντύλαν, ο οποίος όταν τους άκουσε ενθουσιάστηκε και δήλωσε ότι "του ξαναήρθε η επιθυμία να κάνει ροκ"), αλλά επίσης και την έχθρα διάφορων υπερσυντηρητικών ομάδων που συγκεντρώνονταν έξω από τις αίθουσες συναυλιών με το σύνθημα "να φύγουν από δω οι κομμουνιστές", οι Κλας λοιπόν μπόρεσαν να αντέξουν την clash (σύγκρουση) για οκτώ χρόνια: μετά από διαφωνίες κυρίως του Στράμερ με το βασικό συνεργάτη του στη σύνθεση των τραγουδιών, τον Μικ Τζόουνς, και μετά από μια όχι τόσο πετυχημένη απόπειρα χωρίς τον Τζόουνς, τελικά διαλύθηκαν το '84...
Ο Στράμερ στη συνέχεια έπαιξε κάποιους ρόλους στον κινηματογράφο και πρόσφατα είχε φτιάξει ένα άλλο συγκρότημα, τους "Μεσκαλέρος", με το οποίο εμφανιζόταν παίζοντας ένα είδος λάτιν-ροκ χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
"You name every jail in Germany, I've been there"
http://www.youtube.com/watch?v=jv5UZf9emwk (Embedding disabled, limit reached)
Τα τελευταία χρόνια, γίνονταν διαρκώς προτάσεις και δελεαστικές προσφορές προς τους Clash να ξαναφτιαχτούν για νέες εμφανίσεις, αλλά αυτοί αρνιόντουσαν πεισματικά, σε αντίθεση με τόσα και τόσα γκρουπ -μεταξύ των οποίων και οι ίδιοι οι Σεξ Πίστολς. Έτσι, έχασαν την ευκαιρία να βελτιώσουν την μάλλον όχι πολύ ανθηρή οικονομική τους κατάσταση, αλλά διατήρησαν την καλλιτεχνική και προσωπική αξιοπρέπειά τους.
Υπάρχει ένα τραγούδι των Clash, το οποίο κατ' εξαίρεση έγραψε ο μπασίστας τους Πωλ Σίμονον και όχι οι Στράμερ/ Τζόουνς, που λέγεται The Guns of Brixton - εμπνευσμένο από την εξέγερση της άγριας αγγλικής νεολαίας και τις πολυήμερες συγκρούσεις της με την αστυνομία όταν η τελευταία είχε δολοφονήσει έναν μαύρο μετανάστη στη συγκεκριμένη πόλη. Το κομμάτι αρχίζει με τους στίχους:
When they kick at your front door
how are you gonna come?
With your hands on your head
or on the trigger of your gun?
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=y1F9MV4I1mg (Embedding disabled, limit reached)
O φίλος μας Τζο Στράμερ, όταν κλώτσησαν την πόρτα του, βγήκε με το κεφάλι ψηλά και με το χέρι στη σκανδάλη του "όπλου" του -δηλαδή της κιθάρας του. Εμείς που μείναμε πίσω, μπορούμε να τον θυμόμαστε. Και, ενόσω αναμένουμε (ή προσπαθούμε να αποτρέψουμε) ακόμα έναν επικείμενο μεσανατολικό πόλεμο, μπορούμε τουλάχιστον να ακούσουμε ακόμα μια φορά τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή του στο σαρκαστικό/ σουρεαλιστικό Rock the Casbah ...
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=bJ9r8LMU9bQ (Embedding disabled, limit reached)
Το 2007 κυκλοφήρησε ένα μουσικό ντοκιμαντέρ με θέμα τη βιογραφία του ...
http://www.imdb.com/title/tt0800099/?ref_=nv_sr_2* Πληροφορίες από κείμενο του Άκη Γαβριηλίδη ...
Topic: Μουσική - απόψεις, κριτικές για αυτά που ακούμε (Read 145452 times)