γιατί ρε έγκοιστ; Δε το ξερά ότι το Φακ δε πολίς ή ο Γιοκαρίνης προκαλεί τόση περηφάνεια.
Μουσικά, πιστεύω ότι το ΄΄θέλεις μωράκι, θέλεις σφηνάκι'' είναι πολύ ανώτερο των Bon Jovi.
Σκέψου πόσα συγκροτήματα στον κόσμο, ακόμα και ερασιτεχνικά έχουν γράψει κορυφαία τραγούδια και πόσο εύκολα τα προώθησε η μουσική βιομηχανία.
Πέρα από την διαφωνία μας, που έχει να κάνει με ζήτημα αισθητικής, δεν κατάλαβες ότι αναφερόμουνα όχι στο αστείο τραγούδι (μην το βγάλεις και σοβαρό, ούτε ο ίδιος ο δημιουργός του δεν θα το έλεγε έτσι), αλλά στη δεξιά μπάρα, εκεί που έχει τα προτεινόμενα, το πρώτο προς επιλογή. Εκείνο εμένα με θλίβει. Άμα θέλεις παραπάνω λεπτομέρειες, στέλνω πιο επεξηγηματικό π.μ.
Αντίθετα το να είσαι άγνωστος, το να τραγουδάς για τρισεκατομυριοστη φορά εις το τετράγωνο το υπέρτατο κλισέ και να βρίσκεις και καινούρια μελωδία και να βρίσκεις και άτομα που το ακούνε, είναι δείγμα υψηλής ικανότητας και τέχνης.
Το να τραγουδάς κλισέ, το ονομάζω έλειψη δημιουργικότητας ή ακριβέστερα στιχουργική αταλαντοσύνη. Σε αντίθεση με το πραγματικά λαϊκό τραγούδι, που μόνο φτηνό δεν ήταν (βλ. στιχουργικά μεγαθήρια τύπου Βίρβου).
Το να βρίσκεις νέα μελωδία με τα νέου τύπου αρμόνια (πόσο μεγάλη η αντίθεση και η αντίφαση με την αρμονία - πραγματική ειρωνία), δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο. Κι εγώ το κάνω αυτό.
Το να βρίσκεις άτομα να το ακούνε, δώσε μου τρεις φιάλες ουίσκι και ακούω και γαϊδαρο που γκαρίζει στην πίστα. Κάποιοι άλλοι δεν χρειάζονται ούτε ποτηράκι. Αυτό είναι... ικανότητα (sic). Δεν θα βαφτίζουμε τέχνη ότι έχει κοινό. Κοινό είχε και το Ερωτοδικείο, κοινό έχει και η Μενεγάκη, κοινό και ο Βολάνης.
Τέλος, κοινό όμως έχει και ο Yo Yo Ma, αλλά αυτός κάνει τέχνη.
http://www.youtube.com/watch?v=dZn_VBgkPNY
Δε καταλαβαίνω πάλι πως ο σγουρομάλλης που χτυπιέται πάνω στην ηλεκτρική κιθάρα είναι αισθητικά ανώτερο θέαμα από τον τυπάκο με την αλυσιδίτσα που λέει ''Δε σου φτάνει εσένα μια αγάπη να έχεις...'' με το μικρόφωνο στο χέρι.
Δεν καταλαβαίνω την διάκριση της Εθνικής οδού Λάρισας - Θεσσαλονίκης από έναν συναυλιακό χώρο στο Λονδίνο. Διασκεδαστήρια είναι όλα.
Εάν με ενδιέφερε το στιχουργικό ταλέντο θα αναζητούσα ποιητικές βραδιές στον φιλολογικό σύλλογο.
Αλλά και πάλι τι να ακούσω χιπχοπάδικα που απλά αλλάζουν λέξεις και λένε τα ίδια ;
Στο σκυλάδικο πηγαίνεις πριν πιεις, ξέροντας τι θα ακούσεις, οπότε δεν είναι προαπαιτούμενο το ουίσκι.
Επίσης ποιότητα δεν είναι μόνο όταν μιλάς για πράγματα που δεν μίλησε άλλος (πρωτοτυπία δε σημαίνει ποιότητα), αλλά και όταν εκφράζεις το συναίσθημά σου, το βγαλμένο μέσα από τη ζωή. Για παράδειγμα :
<<Ένα μπουκάλι Τζώνυ
τη μοναξιά σκοτώνει
και γίνεσαι καλά
σε μερικά λεπτα>>. Γιάννης Κόλλιας.
ΥΓ : Επεξηγηματικά πμ δεκτά. Αλλά μη τα παίρνεις και τόσο σοβαρά όσα λέω
