γιατί ρε έγκοιστ; Δε το ξερά ότι το Φακ δε πολίς ή ο Γιοκαρίνης προκαλεί τόση περηφάνεια.
Μουσικά, πιστεύω ότι το ΄΄θέλεις μωράκι, θέλεις σφηνάκι'' είναι πολύ ανώτερο των Bon Jovi.
Σκέψου πόσα συγκροτήματα στον κόσμο, ακόμα και ερασιτεχνικά έχουν γράψει κορυφαία τραγούδια και πόσο εύκολα τα προώθησε η μουσική βιομηχανία.
Πέρα από την διαφωνία μας, που έχει να κάνει με ζήτημα αισθητικής, δεν κατάλαβες ότι αναφερόμουνα όχι στο αστείο τραγούδι (μην το βγάλεις και σοβαρό, ούτε ο ίδιος ο δημιουργός του δεν θα το έλεγε έτσι), αλλά στη δεξιά μπάρα, εκεί που έχει τα προτεινόμενα, το πρώτο προς επιλογή. Εκείνο εμένα με θλίβει. Άμα θέλεις παραπάνω λεπτομέρειες, στέλνω πιο επεξηγηματικό π.μ.
Αντίθετα το να είσαι άγνωστος, το να τραγουδάς για τρισεκατομυριοστη φορά εις το τετράγωνο το υπέρτατο κλισέ και να βρίσκεις και καινούρια μελωδία και να βρίσκεις και άτομα που το ακούνε, είναι δείγμα υψηλής ικανότητας και τέχνης.
Το να τραγουδάς κλισέ, το ονομάζω έλειψη δημιουργικότητας ή ακριβέστερα στιχουργική αταλαντοσύνη. Σε αντίθεση με το πραγματικά λαϊκό τραγούδι, που μόνο φτηνό δεν ήταν (βλ. στιχουργικά μεγαθήρια τύπου Βίρβου).
Το να βρίσκεις νέα μελωδία με τα νέου τύπου αρμόνια (πόσο μεγάλη η αντίθεση και η αντίφαση με την αρμονία - πραγματική ειρωνία), δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο. Κι εγώ το κάνω αυτό.
Το να βρίσκεις άτομα να το ακούνε, δώσε μου τρεις φιάλες ουίσκι και ακούω και γαϊδαρο που γκαρίζει στην πίστα. Κάποιοι άλλοι δεν χρειάζονται ούτε ποτηράκι. Αυτό είναι... ικανότητα (sic). Δεν θα βαφτίζουμε τέχνη ότι έχει κοινό. Κοινό είχε και το Ερωτοδικείο, κοινό έχει και η Μενεγάκη, κοινό και ο Βολάνης.
Τέλος, κοινό όμως έχει και ο Yo Yo Ma, αλλά αυτός κάνει τέχνη.
http://www.youtube.com/watch?v=dZn_VBgkPNY (Embedding disabled, limit reached)