Κι εγώ πιτσιρίκι ήμουνα, 8 χρονών. Θυμάμαι σαν τώρα το γύρο του θριάμβου πριν από το παιχνίδι, τις πλαστικές σημαίες που μοιράζονταν σε όλες τις θύρες και είχαν πλημμυρίσει τις κερκίδες και τόσα άλλα. Παρά το 0-1 από τον Σαραβαλάκο ο κόσμος δεν ξενέρωνε με τίποτα στις κερκίδες. Όταν όμως γύρω στο 80' έπνιξε ο Λαφτσής το σουτ του Σκαρτάδου και ισοφαρίσαμε έγινε της π... .
Ο μόνος μαλάκας που χάλασε το πανηγυρικό κλίμα εκείνη την ημέρα ήταν ο φονιάς, που άκουσε το μπινελίκι του αιώνα: "Δημόπουλε, πουτ... γιε..." κτλ. Επίσης έχω ακόμα στη δισκοθήκη σε βινίλιο τον απίθανο δίσκο "ΠΑΟΚ Ο ΥΜΝΟΣ ΜΟΥ", που έχει και ρεπορτάζ του βάτραχου του Αλευρόπουλου και δηλώσεις παικτών και του προδότη, τον οποίο βρίζει και γιουχάρει ο λαός μόλις τον αντιλαμβάνεται να κάνει δηλώσεις. Ο βρωμιάρης ο φονιάς που παράτησε την αποστολή παραμονές του τελικού κυπέλλου με το τυρί, και η χρονιά έκλεισε με το χειρότερο τρόπο. Τα επόμενα χρόνια, κλασικός φονιάς, ερχόταν μέσα στην Τούμπα με το βαζελάκο και μας πετούσε 2-3 μπαλάκια.
Υ.Γ: Πέρα από το ματς με Πανιώνιο στη Σμύρνη που μας έχρισε πρωταθλητές, σημαντικό ματς -δε θυμάμαι όμως το γιατί και τις βαθμολογικές ισορροπίες, ας βοηθήσει κάποιος γεροντότερος (Capri ακούει?)- ήταν και αυτό μέσα στη Δράμα με τη Δόξα, που στο τέλος πήραμε 2-2 με γκολ του Αλαβάντα. Δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα από εκείνο το ματς, παρά μόνο το σπριντ του Αλαβάντα στα στιγμιότυπα της αλήτικης κυριακής και το πλασέ στη γωνία και τις κερκίδες που γινόταν ο χαμός... Τι λίμπερο ήταν και εκείνος ο Αλαβάντας...
