δε μου φταιει το αλβανακι παντα με το μακερι στα δοντια επαιζε αλλα ξυπνησαν φαντασματα του παρελθοντος με την εισοδο του, να βλεπεις ενα παιδακι να κυνηγαει τη μπαλα, να μη την κερδιζει ποτε, να κλωτσαει αντιπαλο κ αυτος να κανει την ενεργεια του παρολα αυτα ανενοχλητος, να στεκεται στα 3 μετρα απο τον συμπαιχτη του για να παρει τη μπαλα με το αγχος μη τη χασει γτ δε μπορει να στριψει, να μη ξερει τι κινηση πρεπει να κανει για να διευκολυνει τη κυκλοφορια, ο γνωστος ΠΑΟΚ της 5ετιας σαββιδη δηλαδη αναβιωσε μπροστα στα ματια μου, κατι που γινεται κ οταν παιζει κ παιρνει μπαλα ο κιτσιου.
βεβαια οπως παντα ακουγοντε τα επισης γνωστα απο τη 5ετια σαββιδη, τρεχει, πιεζει, ειναι παντου, ειναι φιλοτιμος, ακουραστος, προσπαθησε να βοηθησει παντου (ασχετα αν δεν το καταφερε), κριτικες δηλαδη να κοροιδευομαστε μεταξυ μας οπως μας λεγαν για κλαους και κοντο.
δεν κανει για ΠΑΟΚ, για πολλοστη φορα και ειδικα με τους υπολοιπους να ειναι πλεον σε κανονικο επιπεδο φαινεται ποσο λιγος ειναι.