Ν.ΣΜΥΡΝΗ:Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΩΝ
Friday, 11 February 2011 15:04
Written by dukas
0 Comments
Ο αγώνας της ομάδας μας κόντρα στον Πανιώνιο στη Ν.Σμύρνη το Σάββατο,δεν είναι απ'αυτούς που εξιτάρουν οπαδικώς τον ΠΑΟΚτσή.Βεβαίως και στην έδρα των κυανέρυθρων έχουμε κάνει ζόρικες εκδρομές,αλλά σίγουρα δε συγκαταλέγονται στις κορυφαίες(γιά τα δεδομένα του λαού μας).Ωστόσο,κάθε φορά που παίζουμε με το νιόνιο,η καρδιά του ΠΑΟΚτσή σκυρτάει,καθώς πλημμυρίζει με τις πιό γλυκές αναμνήσεις της ιστορίας μας.Είναι το τελευταίο γήπεδο που μας φιλοξένησε και από το οποίο αποχωρήσαμε ως πρωταθλητές.
Οπως καταλαβαίνετε,αναφερόμαστε στο μακρινό πλέον 1985.Το ματς της Ν.Σμύρνης ήταν στο πλαίσιο της προτελευταίας αγωνιστικής και με νίκη ο ΠΑΟΚ εξασφάλιζε τον τίτλο,δίνοντας διαδικαστικό χαρακτήρα στο τελευταίο παιγνίδι με το βάζελο στην Τούμπα.Γιά την ιστορία,ο ΠΑΟΚ εξασφάλισε το πρωτάθλημα σ'εκείνο το ματς αν και ήρθε ισόπαλος 0-0,εκμεταλλευόμενος το ανέλπιστο δώρο του Πιερικού που αν και αδιάφορος(έιχε ήδη υποβιβαστεί) απέσπασε ισοπαλία 2-2 με το διώκτη μας βάζελο στο ΟΑΚΑ.
Τ'ότι θα γινόταν μεγάλη εκδρομή γιά τον Πανιώνιο ήταν δεδομένο,μιά κι'εκείνη τη δεκαετία η ταρίφα για Αθήνα ήταν στις 5000 κομμάτια γιά πλάκα.Πριν από το ματς ωστόσο,οι Πανιώνιοι άρχισαν τα συνηθισμένα κολπάκια.Δε δίνουμε πολλά εισιτήρια,η αστυνομία έτσι,οι οπαδοί μας γιουβέτσι,τα γνωστά μπαλαμούτια δηλαδή.Επισημαίνουμε ότι εκείνες τις εποχές τα χέρια αυτών που ήθελαν να κόψουν τις εκδρομές ήταν σχετικώς δεμένα,αφού εισιτήρια πωλούνταν ελεύθερα σε ΠΡΟ-ΠΟτζήδικα,στη μαύρη αγορά της Ομόνοιας κλπ.Αφού λοιπόν εξασφαλίσαμε περίπου 1700 επισήμως από τον Πανιώνιο,τα τσακαλάκια του συνδέσμου των Αθηνών-που τότε ήταν ενεργός με ανυπολόγιστη προσφορά στο ΠΑΟΚτσήδικο οπαδικό κίνημα- κατάφεραν να βρούν άλλα τόσα αριστερά και δεξιά.Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι τα εισιτήρια ήταν σε τρεις διαφορετικές θύρες και ως εκ τούτου,προβλεπόταν να είμαστε διάσπαρτοι.
Η ΕΚΔΡΟΜΗ
Αν υπάρχει κάτι εξωγηπεδικό που έχει χαρακτεί στη μνήμη όσων ταξίδεψαν στην πρωτεύουσα,είναι η απίστευτη ζέστη που επικρατούσε.Μπαίνοντας στην Αθήνα με το τρένο λίγο πριν το μεσημέρι,βράζαμε από τη ζέστη μέσα στα κουπέ και κάθε που ανοίγαμε τα παράθυρα γιά να μας φυσήξει ο αέρας,το πρόσωπο καιγόταν από το λίβα που έπνεε.Λιγότερο βράζαμε με κλειστά τα παράθυρα.Φτάσαμε λοιπόν στο σταθμό Λαρίσης και ακολουθώντας την κλασσική διαδρομή,φτάσαμε στη Βεραντζέρου.Η ατμόσφαιρα γιορτινή και το μόνο που μας απασχολούσε ήταν το πως θα βρούμε τρόπο να παρακολουθήσουμε το ματς παρέα.Ηταν άλλωστε δύσκολο να συμβιβαστούμε στην ιδέα ότι όλοι εμείς που είχαμε ζήσει την πορεία πρωταθλητισμού Κυριακή προς Κυριακή,θα πανηγυρίζαμε εξ'αποστάσεως την επίτευξη του στόχου.Εχοντας αυτό το φαινομενικώς μικρό αλλά στην ουσία μεγάλο πρόβλημα με δεδομένη την οπαδική αλληλεγγύη,ανηφορίσαμε γιά τον ηλεκτρικό στην Ομόνοια,κατεβήκαμε Καλλιθέα και από εκεί ξεκινήσαμε με το νύχι γιά τη γειτονική συνοικία της Ν.Σμύρνης.
ΤΟ ΡΕΣΙΤΑΛ ΤΟΥ ΜΑΝΑΒΗ
Στην κορυφή της πορείας όπως συνέβαινε σε κάθε εκτός έδρας εκδρομή εκείνα τα χρόνια,ο Μάκης ο μανάβης,με το επιτελείο του και ξωπίσω του οι απλοί φαντάροι.Εκτός από στρατηγός,ηγέτης και μοναδικός στη διοργάνωση κερκίδας,ο μανάβης ήταν και εξαιρετικός στο λεγόμενο ''πρόλογο''. Δύσκολο να του ξεγλυστρίσεις,άμα σε έπιανε στο μπαλαμούτι.Καθ'όλη τη διάρκεια της πορείας λοιπόν,έχει πιάσει στο μπλα-μπλα το επικεφαλής των αστυνομικών δυνάμεων που μας συνόδευαν,με θέμα την είσοδο όλων μας στην ίδια κερκίδα. Κατευθυνόμενοι προς το γήπεδο λοιπόν,ο Μάκης περπατάει δίπλα στον αρχιμπάτσο,έχοντας κολήσει το πρόσωπο του πάνω στα γαλόνια και μεταξύ αρκετού σιέλου και των μαναβίστικών ''ξερω'γώ-δηλαδή,δηλαδή,μου κατάλαβες,εμείς να πούμε είμαστε ξέρω'γώ να πούμε φιλήσυχοι(!!!!!!!!!!!) και δημοκρατικοί πολίτες δηλαδή-ξερώ'γω'',προσπαθεί να τον πείσει να δώσει συγκατάθεση να καθήσουμε όλοι στην ίδια κερκίδα. Κάποια στιγμή το όργανο της τάξεως, μη μπορώντας προφανώς ν'αντέξει άλλο τον μαναβίσιο πρόλογο, δίνει το ΟΚ.Την ίδια στιγμή ο Μάκης ανεβαίνει με μιά δρασκελιά σ'ένα πεζούλι και δίνοντας το σύνθημα με τη σφυρίχτρα,μας μαζεύει όλους τριγύρω του να μας ανακοινώσει το ευχάριστο νέο. Με τον ιδρώτα να τρέχει ασταμάτητα από το πρόσωπο του λόγω της ζέστης αλλά και του επίπονου ψησίματος στο μπάτσο,λέει τα εξής:''Ο κύριος πόλιτσμαν να πούμε,εκείνος εκεί (δείχνοντας τον με το δάχτυλο) μας είπε ξέρω'γω να πούμε,ότι δηλαδή-δηλαδή θα κάτσουμε δηλαδή όλοι μαζί''.Και κλείνει με το εξής συλλεκτικό γιά τα μαναβίστικα δεδομένα.''Ολοι τώρα να πούμε,ένα χειροκρότημα ξέρω'γω,στον κύριο πόλιτσμαν,δηλαδή,να πούμε''.
Η διαταγή του στρατηγού έγινε αμέσως δεκτή, με το βλαχόμπατσο να αποθεώνεται και τον ίδιο να καμαρώνει και να κορδώνεται λες και κέρδισε βραβείο oscar!
Τα κόζα άλλαξαν βεβαίως όταν φτάσαμε στο γήπεδο και πέσαμε πάνω σε κάποιον ανώτερο (κάτι σε προκάτοχο του Ραχωβίτσα) έναν τύπο που μύριζε μυτζιθρίλα από χιλιόμετρα! Κι'όταν παρά τις επίμονες αρνήσεις του ρωτήθηκε αν έχει μιλήσει με τον πρόεδρο μας τότε τον Καλαφάτη ο οποίος είχε ενημερωθεί γιά το πρόβλημα και υποσχέθηκε να βοηθήσει,απάντησε σε άπταιστα Καρδιτσοφαρσαλινά ''ποιούς ειν αυτούς ου Καλαφατάξ,δεν τουν ξέρου''!Μ'όλα αυτά,καταλήξαμε στο παρκάκι πίσω από το περίπου πέταλο που κάθονταν τότε οι φιλοξενούμενοι γιά να βρούμε λίγη δροσιά...
ΝΤΟΥ ΑΠΟ ΜΠΑΤΣΟΥΣ
H αλήθεια είναι ότι στο παρκάκι είμασταν ήρεμοι.Εχοντας το μυαλό μας στο ενδεχόμενο να σηκώσουμε το μαστραπά αλλά και στο πρόβλημα με τα εισιτήρια,το τελευταίο που μας απασχολούσαν ήταν οι μανούρες.Κάποιοι νιόνοι έβγαιναν αραιά και που από κανά στενό φώναζαν ''ου ρε Βούλγαροι'' και έφευγαν με σπριντ,χωρίς εμείς να τους δίνουμε σημασία.Κάποια στιγμή βλέπουμε ΜΑΤατζήδες να κατευθύνονται προς το μέρος μας και τους αντιμετωπίζουμε με αδιαφορία,αφού ήταν από τις ελάχιστες στιγμές που καθ'όλη τη διάρκεια της πορείας είμασταν ''καλά παιδιά''.Κι εκεί συμβαίνει το αναπάντεχο(γιά τη στιγμή εννοείται).Αφού λοιπόν οι μπάτσοι μας πλησιάζουν σε απόσταση αναπνοής,αρχίζουν χωρίς καμμία αφορμή και εντελώς ξαφνικά να κοπανάνε σα λυσσασμένοι με τα γκλοπς,όποιον έβρισκαν μπροστά τους.Ο αιφνιδιασμός μας ήταν δεδομένος και αφού πέρασαν μερικά λεπτά μέχρι να συνέλθουμε από την ανεξήγητη επίθεση,ανταποδίδουμε το ντου-όντας πραγματικά σαλταρισμένοι από το αναίτιο της επίθεσης.Αυτοί δεν ανταποδίδουν όπως ίσως θα όφειλαν,αλλά τρέχουν προς τις κλούβες που ήταν οι συνάδελφοί τους και κρύβονται από πίσω.Ηταν ολοφάνερο ότι θέλησαν να εκδικηθούν γιά τα χουνέρια που τους κάναμε εκείνα τα χρόνια και βρήκαν ίσως τον πιό αδερφίστικο τρόπο.Χαρακτηριστικό είναι πως την ώρα της επίθεσής τους,οι κάτοικοι της περιοχής που ήταν στα μπαλκόνια τους έβριζαν,φωνάζοντας ''τα παιδιά δεν πείραξαν κανέναν γιατί τα χτυπάτε''!Αν και αντίπαλοι τους εμείς τη συγκεκριμένη μέρα,αναγνώρισαν ότι ούτε κάναμε κανά κακό,ούτε βλάψαμε κανέναν,ούτε προκαλέσαμε.
ΕΝΤΟΣ ΓΗΠΕΔΟΥ
Τα πράγματα δεν ήταν διαφορετικά εντός γηπέδου.Ασφαλίτες κυρίως την έπεφταν σε μεμονωμένους οπαδούς μας(πριν μαζευτεί το μπούγιο) και αφού κυριολεκτικά τους σάπιζαν στο ξύλο.τους οδηγούσαν αιμόφυρτους στην είσοδο και τους πετούσαν σα τσουβάλια στο δρόμο.Χαρακτηριστικό είναι αυτό που συνέβη σ'ένα παλικάρι που φορούσε στο παντελόνι μιά συνηθισμένη ζώνη με μία μπρούτζινη τόκα,απ'αυτές που βρίσκεις σε όλα τα εμπορικά καταστήματα.Του την πέφτει ένας ασφαλίτης λοιπόν και του λέει ''ρε τσογλάνι γιατί φοράς τέτοια ζώνη γιά να δέρνεις''?Ο δικός μας του εξηγεί φιλικά ότι είναι μιά συνηθισμένη ζώνη που πωλείται παντού και σε χρόνο ρεκόρ του την πέφτουν πέντε,τον κάνουν γκάιντα στο ξύλο και τον σέρνουν αιμόφυρτο και αναίσθητο προς την έξοδο.Λόγω της θερμοκρασίας μάλιστα,όλοι είχαμε βγάλει τα μπλουζάκια και είμασταν γυμνοί.Οσοι είχαν στην πλάτη τους κοκκινίλες,συλλαμβάνονταν και λιντσάρονταν με το αιτιολογικό ότι γιά να έχουν το σημάδι ήταν στο παρκάκι,όπου είχαμε φάει γκλοπσιές(!!!!!!!!).
Οι μάγκιές σταμάτησαν βεβαίως όταν στο γήπεδο εισήλθε η κυρίως μάζα των οπαδών μας,μ'έναν μικρό αριθμό τελικά(κάπου 600) να μην τα καταφέρνει και να φωνάζει ΠΑΟΚ από άλλη κερκίδα.Οι ψευτομαγκίες τους ωστόσο δεν έμειναν αναπάντητες.Αυτοί που χτυπούσαν αναίτια ήταν ασφαλίτες που φυσιογνωμικά κι ενδυματολογικά δεν ξεχώριζαν από εμάς.Γιά κακή τους τύχη όμως κι επειδή όταν την έπεφταν και ξυλοκοπούσαν δικούς μας δεν υπήρχε αρκετός κόσμος το σταμπάρισμα δεν ήταν δύσκολο και όσοι εντοπίστηκαν ανάμεσα στο πλήθος έφυγαν πετώντας,γεγονός που ανάγκασε τους συναδέλφους τους που παρέμειναν κρυμένοι να την κάνουν ελαφρά και διακριτικά.
ΠΑΟΚ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ 84-85
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΛΑΟΥ
Στο φινάλε πάντως όλα ξεχάστηκαν.Με το που τελείωσε το ματς και πληροφορηθήκαμε το Χ στο βάζελος-Πιερικός,όλοι γίναμε ένα κουβάρι και αποχωρώντας με πορεία δε σταματήσαμε να τραγουδάμε ''φεύγουμε-φεύγουμε-φεύγουμ'από δω και πάμε το πρωτάθλημα στον Πύργο το Λευκό,ε.......
ΥΓ.Αν και άσχετο με το θέμα,αξίζει να μνημονεύσουμε ένα αστείο περιστατικό που συνέβη στο αεροπλάνο της επιστροφής.Ναι,ναι με τρένο πήγαμε πολλοί,αλλά γιά να μη χάσουμε το πανηγύρι της επιστροφής,όσοι μπορέσαμε κλείσαμε εισιτήρια μαζί με την αποστολή.Μέσα στο αεροπλάνο,η ατμόσφαιρα δεν διέφερε από την συνηθισμένη στην 4,με το μανάβη να δίνει τα κλασσικά συνθήματα κι'εμάς ν'ακολουθούμε.Ενα από τα δημοφιλέστερα ήταν το ''σεισμός-σεισμός ο ΠΑΟΚ ο Θεός'' αφού είχε προηγηθεί μιά νευρική και συνεχής πρόσκρουση των πελμάτων στο έδαφος.Εν πτήσει λοιπόν και αφού έχουμε αρχίσει το ενθουσιώδες ποδοβολητό,μιά κυρία κάπως περασμένης ηλικίας ξεσπάει σε ουρλιαχτά νομίζοντας ότι πέφτει το αεροπλάνο,γιά να εισπράξει την καθησυχαστική ατάκα του μανάβη ''έλα κυρά μανταμίτσα μου να πούμε,πως κάνεις έτσι δηλαδή να πούμε,τουλάχιστον θα πέσουμε πρωταθλητές ξέρω'γω''.
http://paokizein.gr/paokizein/index.php?option=com_content&view=article&id=323%3A2011-02-11-13-11-51&catid=45%3Aaspromavres-istories&Itemid=71Το βαζω εδω προχειρα μεχρι να δουμε που ειναι καλυτερα να μπει
