Έφυγε σαν ήρωας ο Γιάννης Κανίδης
Ανείπωτη θλίψη έχει προκαλέσει ο θάνατος του 74χρονου ομογενή Γιάννη Κανίδη, ο μεγαλύτερος σε ηλικία όμηρος των τρομοκρατών στο Μπισλάν. Ο πολυαγαπημένος σε όλους δάσκαλος γυμναστικής έφυγε σαν ήρωας υπερασπιζόμενος τα παιδιά που λάτρευε, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στο σχολείο όπου γενιές και γενιές μεγάλωσαν στα χέρια του.
«Υπάρχει ελληνική ψυχή και στη Ρωσία. Ο Γιάννης Κανίδης έφυγε σαν ήρωας και έτσι θα θέλαμε να τον θυμούνται όλοι οι Έλληνες». Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια του ανιψιού του κ. Ισλανίδη στο ΜΠΕ μετά την επιβεβαίωση της θλιβερής είδησης του θανάτου του Γιάννη Κανίδη. Όπως μας είπε το πτώμα του αναγνώρισαν σήμερα στις 16.00 τοπική ώρα οι δύο γιοι του Δημήτρης και Κώστας σε νεκροτομείο του Μπισλάν. Απαρηγόρητη και η κόρη του Σοφία που δεν μπορούσε να πάει στο Μπισλάν από το Εσεντουκί όπου μένει.
Ήδη από χθες το βράδυ είχαν μάθει από αυτόπτες μάρτυρες ότι ο πατέρας τους είχε πυροβοληθεί από τους τρομοκράτες λίγη ώρα πριν μπουν οι ρώσοι στρατιώτες στο σχολείο. Σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες ο Γιάννης Κανίδης όχι μόνο αρνήθηκε να βγει από το σχολείο, όταν του προτάθηκε, αλλά υπερασπίστηκε τελικά μέχρι θανάτου όλους τους ομήρους. Ήταν αυτός που κάθε φορά ατρόμητα τα έβαζε με τους τρομοκράτες και διαμαρτυρόταν για κάθε βιαιοπραγία τους.
Τελικά δεν τον πρόδωσε η καρδιά του, από την οποία έπασχε. Το νήμα της ζωής του έκοψαν οι σφαίρες των τρομοκρατών στο γυμναστήριο, όταν ο ίδιος αντιλήφθηκε ότι πάνε να πυροδοτήσουν τα εκρηκτικά για να ανατινάξουν το σχολείο. Προσπάθησε να τους εμποδίσει και αυτό του στοίχισε τη ζωή. Το πυροβόλησαν στο στήθος. Όσοι βρέθηκαν εκείνη την ώρα εκεί λένε ότι αν υπάρχουν επιζώντες αυτό οφείλεται και στον πολυαγαπημένο δάσκαλό τους.
Ήξερε συνειδητά τι έκανε ο Γιάννης Κανίδης. Ο θάνατός τους αντανακλά όλη του τη ζωή. 'Ανθρωπος με αρχές, με αξιοπρέπεια. Γνήσιος αγωνιστής λένε όσοι τον γνώριζαν. Το όνειρό του ήταν να έρθει στην Ελλάδα, κάτι που έγινε στις αρχές τις δεκαετίας του 90. Έζησε περίπου δύο χρόνια στη Σταυρούπολη της Θεσσαλονίκης Τελικά επέστρεψε στο Μπισλάν το 1993 συναισθανόμενος ότι είχε τις δυνάμεις να προσφέρει στο τόπο. Προτίμησε να εργαστεί μέχρι την τελευταία στιγμή, αν και προ πολλού μπορούσε να απολαμβάνει την ήρεμη ζωή του συνταξιούχου. Δεν ήταν ο τρόπος ζωής που του ταίριαζε.
Έφυγε σαν ήρωας με δυνατή ελληνική ψυχή. Αυτός είναι ο καλύτερος επικήδειος για τον Γιάννη Κανίδη. Δ. Ριμπά PATHFINDER.GR
