Κάθισα και είδα το ματς, τρομερό συνοθύλευμα, οι γραμμές μεταξύ τους σε κάτι απίθανες αποστάσεις και ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο μιλάμε για παιδική χαρά. Άλλος πίσω με τον τερματοφύλακα, κάτι αλλοι σκόρπιοι στο κέντρο κάτι άλλοι ξεκομμένοι στην περιοχή του αστέρα. Το πιο δίκαιο αποτέλεσμα θα ήταν να είχε κερδίσει ο αστέρας, δυστυχώς και πολύς μας είναι ο πόντος που πήραμε και πάλι καλά. Ειλικρινά ελπίζω να ήταν θέμα διάθεσης και τίποτα άλλο, διότι αν πραγματικά θέλανε αλλά δεν μπορούσανε τότε μιλάμε οτι θα πέσει χοντρή φάπα παρακάτω. Τα κέντρο χαμένο από το πρώτο λεπτό, επίθεση για γέλια, κέντρο άμυνας αλλού για αλλού. Μόνο Μπουσαϊντί-Λίνο παλεύανε. Στο δεύτερο τραγωδία όλοι. ΟΛΟΙ ΟΜΩΣ. Ο Δέρμι το πάλεψε με τις αλλαγές, ήταν κινητικός, αλλά έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι τι πλάνο έχει ακριβώς για την επίθεση που υποτίθεται οτι είναι και το ατού του. Γιατί πλάνο προχθές δεν υπήρχε. Κανένα απολύτως. Ειδικά με δέκα οι άλλοι όταν μείνανε φάνηκε οτι η ομάδα δεν είχε κανένα πλάνο να βγάλει μια οργανωμένη επίθεση της προκοπής. Ίσα ίσα που χειροτέρεψε το πράγμα, στο πρώτο ημίχρονο κάτι ψιλογινότανε.... Τέλοσπάντων. Δεν θέλω καν να φανταστώ οτι τα ευρωπαϊκά ματς ήταν απλή συγκυρία και πάθος και όλα μαζί και οτι απλά μας βγήκανε και οτι η πραγματική εικόνα είναι αυτή που είδαμε προχθές. Κάτι επίσης που με ανησυχεί είναι τι είδους προετοιμασία τους έκανε ο Μπερέτα και κατά πόσο και μεχρι πού θα αντέξουν ειδικά οι χαφ και ακόμη ειδικότερα οι Γκαρσία Ίβιτς.
