Δεν ξέρω για την ελεύθερη Ελλάδα γενικά, αλλά στα προσφυγικά της Τούμπας συγκεκριμένα που μεγάλωσε ο παππούς μου (πρόσφυγας από την Αρετσού) ερχόντουσαν από άλλες συνοικίες 1 και 2 ώρες διαδρομή για να τους πετάνε χρήματα στο κατώφλι της παράγκας, κανοντας τους να αισθανθούν επαίτες. Πέρα από τέτοιες γραφικότητες και τα γνωστά κοσμητικά επίθετα (μεμέτια, τουρκόσποροι κλπ) τα βράδυα μαζεύονταν νταήδες από το 151 και του Χηρς και σπάζανε τις τουλούμπες από τις βρύσες στους δρόμους για να στερήσουν πόσιμο νερό στα προσφυγικά.
Επίσης το λάβαρο της Επανάστασης που ορκίστηκαν οι οπλαρχηγοί ήταν αυτό:

Uploaded with
ImageShack.usΩς υποδηλωτικά σύμβολα της καταγωγής, εθνικότητας και θρησκεύματος των αγωνιζομένων, οι σημαίες της εποχής ήταν διάφοροι συνδυασμού λευκού-γαλανού με σταυρό. Η συγκεκριμένη σημαία ήταν επίσημη σημαία του κράτους από ιδρύσεως μέχρι τους Βαλκανικούς πολέμους οπότε και αντικαταστάθηκε από την τωρινή (με τις ρίγες) που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε από το πολεμικό ναυτικό και τη διεθνή διπλωματία. Η απριλιανή δικτατορία επιχείρησε να επαναφέρει τη σημαία αυτή αλλά δεν καθιερώθηκε ποτέ ξανά. Αυτό αναμφίβολα σημαίνει κάτι, με την απάλειψη από τη Χούντα των σημειολογικά φορτισμένων ριγών με τους στίχους από τον Ύμνο στην Ελευθερία...
Αυτή είναι η ελληνική Ιστορία που δεν θα μπει ποτέ σε κανένα σχολικό βιβλίο και δεν θα αναφερθεί σε καμία εθνική επέτειο. Προσωπικά θεωρώ ανούσια κάθε τέτοιου είδους συζήτηση με αφορμή τα παιχνίδια με τη φενέρ, αλλά είναι τουλάχιστον βλακώδες να θυμούνται τώρα ξαφνικά όλοι τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και το Νικηταρά τον τουρκοφάγο, και να βασίζουν τις όποιες ιδεολογικές τους συγχύσεις σε κατά το δοκούν ερμηνεία ιστορικών γεγονότων.
Ξέρετε όλοι τι γνώμη έχω για τις εθνικιστικές ιδεοληψίες και τους πομπούς τους, ΟΜΩΣ επειδή όλοι ξέρουμε ποια θα είναι η συμπεριφορά των απέναντι μέσα στην Πόλη πιστεύω πως οι προκλήσεις τους δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν από μας με ουδετερότητα, αλλά με δυναμισμό και (γιατί όχι) προκλητικότητα. Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι ξάφνου γίναμε Χάνσα και Λάτσιο της Ελλάδας (και ούτε πρόκειται ποτέ να γίνουμε).