Εγώ πάντως θα είμαι στην Τούμπα, όχι για να προκαλέσω ή να προκληθώ από τους Τούρκους αλλά για να υποστηρίξω τον ΠΑΟΚ να πετύχει το στόχο που έχει θέσει από την αρχή της περσινής χρονιάς. ΚΑΙ πέρσυ αλλά ΚΑΙ φέτος είμαστε στους αδύναμους. Γιατί άραγε; Ποιός φταίει που τα τελευταία 5 (ΜΙΑ ΜΟΥΤΖΑ) χρόνια έχουμε τόσο χαμηλή βαθμολογία; Ποιός φταίει που έχουμε να νικήσουμε στην Τούμπα από τον αγώνα με τη Ρεν; Ποιός φταίει που από τότε πανηγυρίσαμε μόνο μια πρόκριση με τη Βαλερένγκα, κι αυτή με βαριά καρδιά; Μην απαντήστε, για όνομα του Θεού και του Αλλάχ μαζί, ρητορικές είναι οι ερωτήσεις. Αντιμετωπίζουμε μια ομάδα που από τα πλέι οφ του Τσου Λου θέλαμε να αποφύγουμε. Να όμως που αυτό που θές να αποφύγεις το βρίσκεις μπροστά σου. Αντί λοιπόν αυτοί να ετοιμάζονται για τους ομίλους του Τσου Λου, εξαιτίας μιας Τραμπζονσπορ, είναι έτοιμοι (αυτοί οι ισχυροί) να αποχαιρετήσουν την Ευρώπη (και γιατί όχι, εδώ ο θρήνος το έκανε). Ας τους βοηθήσουμε αλλά μην το παίζουμε και υπερόπτες. Αυτοί είναι το φαβορί κι εμείς το αουτσάιντερ. Ξέραμε από πέρσυ πόσο δύσκολα θα είναι τα πράγματα. Ξέραμε ότι πρέπει να ματώσουμε για να τα καταφέρουμε, οι παίκτες στο γήπεδο κι εμείς οικονομικά. Δεν νομίζω ότι είμαστε έτοιμοι για κανένα από τα δύο. Μην τυχόν χαλάσουμε όσα φτιάξαμε την τελευταία 3ετία. Δεν χανόμαστε με τίποτε, ΠΑΟΚ είμαστε, και στα καλά και στα άσχημα. Ας μην δώσουμε καμία αφορμή να χαλάσει η υπέροχη εκδρομή που ετοιμάζεται. Είναι μια μεγάλη και συγκινητική στιγμή και δυστυχώς οι παλιοί που θυμούνται, ξέρουν και έχουν ζήσει καταστάσεις, όπως ο παπούς μου, έχουν συγχωρεθεί χωρίς να μπορέσουν να ζήσουν αυτές τις στιγμές. Ας τιμήσουμε τη μνήμη αυτών των ανθρώπων και ας είναι η πρόκριση ο φόρος τιμής σε αυτούς που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και πέθαναν ΠΑΟΚ.
