http://blog.paok24.com/?p=1399Σταύρος Κόλκας
Άυγ
14
2011
Από Τζαμάικα στη Κίνα, μέσω Ελλάδας
Λίγες ώρες πριν επιστρέψω σε φουλ σεζόν, οι σκέψεις μου κινούνται γύρω από διάφορα θέματα. Δεν είναι μόνο ο ΠΑΟΚ μέσα στο μυαλό μου, γιατί νομίζω πως αυτό το καλοκαίρι με κούρασε κάπως. Προσπαθώ να μην τον σκέφτομαι είναι η αλήθεια, αλλά κάτι τέτοιο είναι σχετικά αδύνατο. Μάλλον τον έχω παντρευτεί και δεν το πήρα χαμπάρι.
Κινούμαι στη Χαλκιδική και αναρωτιέμαι αν ο Έλληνας έχει καταντήσει τόσο βλάκας όσο δείχνει. Πηγαίνω πχ στον Αρμενιστή, μέσα στο ΣΚ που υποτίθεται γίνεται μακελειό.
Η εντολή που έχει δώσει ο άνθρωπος που ελέγχει το μπαρ του κάμπινγκ είναι προφανώς να παιχτεί ρέγκε όλο το βράδυ. Αλήθεια υπάρχει μπαρ στη Τζαμάικα που παίζει δημοτικά; Κλαρίνα; Δύσκολα.
Η ρέγκε είναι μία συμπαθητική μουσική για κάποιους, όμως για τους περισσότερους είναι μία μουσική που αντέχεται μέχρι μισή ώρα το πολύ.
Με το ζόρι να γίνει μόδα. Μιλάμε για μία μουσική που παίζουν τζαμαϊκανοί οι οποίοι έχουν γίνει αρεστοί επειδή την πίνουν. Τα βιώματά τους, είναι 100% διαφορετικά από τα δικά μας, αλλά εμείς πρέπει να υποστούμε το ζόρι που τραβάνε μέσα στη φτώχια και την ανέχεια, ακούγοντας την παραδοσιακή τους μουσική.
Πόσο μαλάκας μπορεί να είναι κάποιος που βάζει dj που παίζει ρέγκε στο καλύτερο Σάββατο του καλοκαιριού; Μήπως τελικά είναι απλά ένας από εμάς.
Καθόμουν με τον φίλο μου τον Πέτρο, τον οποίο τον γνωρίζω από τότε που ήμουν χουλιγκανομεταλάς. Ποτέ δεν επικράτησε το δεύτερο είναι η αλήθεια. Πάντα προτιμούσα το πρώτο και απλά το έντυνα με σκληρό ήχο.
Ο Πέτρος βαράει τατουάζ εδώ και χρόνια και παρατηρούσαμε μαζί τους τύπους που είχαν χτυπήσει κινέζικα γράμματα. «Ρε μαλάκα» μου λέει «πιστεύεις πως υπάρχει έστω και ένας κινέζος που να έχει βαρέσει κάτι στα ελληνικά»; Και είναι μεγάλη η πουτάνα η Κίνα.
Το πόρισμα είναι απλό από τις ηλίθιες παραπάνω σκέψεις. Ίσως και να χει δίκαιο ο φίλος μου ο Κούλης που θεωρεί πως η Ελλάδα βιώνει μία εγκεφαλική επίθεση έτσι ώστε να χάσει την ταυτότητά της και να είναι έρμαιο στις διαθέσεις των κεφαλαίων. Παρότι δεν είμαι της λογικής του, πρέπει να ομολογήσω πως μου ακούγεται λιγότερο γραφικό απ ότι κάποτε αυτό το σενάριο.
Δεν έχουμε ταυτότητα σε ότι και να κάνουμε. Είμαστε κάτι ανεξέλεγκτο, κάτι αφελές, κάτι ηλίθιο, κάτι που δεν βγάζει νόημα. Είμαστε ένα τίποτα, όπως έλεγε και ο Χάρρυ Κλυν πριν από 20 χρόνια στον ομώνυμο δίσκο του.
Κάπως έτσι πάνε να καταντήσουν και τον ΠΑΟΚ. Χωρίς ταυτότητα. Με κοινό που μιλάει απαξιωτικά για αυτόν, με διοικήσεις που δεν αντιλαμβάνονται τη δυναμική του, με ΜΜΕ που χτίζουν χαρακτήρα πάνω στην αμάθεια των συντελεστών τους.
Εγώ γέμισα τις μπαταρίες μου και δε σκοπεύω να δεχτώ ποτέ τη ρέγκε ως μία μουσική που πρέπει να ανεχτώ, δεν πρόκειται ποτέ να χτυπήσω κινέζικο τατουάζ και βέβαια, δεν πρόκειται να αποδεχτώ έναν ΠΑΟΚ χωρίς ταυτότητα.
ρεγκε, κινεζικα τατουαζ και ολιγον απο ΠΑΟΚ
ειναι 1.100, να το αφησω;
και θεωρει και ξυπνιο τον εαυτο του ο συγκεκριμενος
