Είχα λοιπόν έναν θείο, είχα γιατί πέθανε, που τον γνώρισα στα δέκα μου και τον είδα πρώτη και τελευταία φορα εκείνη την εποχή - γύρο στο 1979.
Έπινε. Οι γείτονες συνεχώς λέγανε για αυτόν: Δεν είναι καλά. Σάλεψε.
Η τύχη το θελε να τον πετύχω σε κάποια καθαρή στιγμή.
Το σπίτι του γεμάτο από φωτογραφίες στρατιωτών.
Ως παιδί άρχισα να ρωτώ. Ποιοι είναι αυτοί, που και γιατί.
Έτσι μου είπε την Ιστορία του.
Φαντάρος στην Κύπρο το 1974. Δεν θυμάμαι τι μου είπε επί λέξη. Παιδί γαρ. θυμάμαι όμως ότι δείχνοντας τις φωτογραφίες μου έλεγε " ο φίλος μου που τον σκοτώσανε, αυτό το παλικάρι που πήγε τσάμπα, ο γιάννης που ψάχναμε τα πόδια του " και πολλά αλλα αποσπασματικά σαν σε όνειρο.
Κάποια στιγμή ο θείος αυτός λοιπόν σηκώθηκε και έφυγε προς australia χωρίς να ξαναγυρίσει ούτε για διακοπές στην ελλάδα διακόπτοντας και κάθε σχέση με αυτήν.
Μετά από πολλά χρονια κατάλαβα ότι την Ζωή του την άφησε κάπου στην Κύπρο μαζί με τα Σώματα πολλών φίλων του.
Και πολύ αργότερα κατάλαβα και τι σημαίνει ημερα μνήμης για τον ΝEOέλληνα:
ΤΙΠΟΤΑ. Πανηγύρια. Φραστικές κορώνες. Δεν ξεχνώ και πούτσες.
Αίντε λοιπόν μαζευτείτε σε καμια πρωτευουσιάνικη πλατεία όπως κάθε χρόνο και εκπληρώστε "το χρέος σας" όπως αρμόζει στον ΝEOέλληνα.
Και στις 00:01 της επομενης ημέρας έχουν όλα τελειώσει και η Ζωή προς την δόξα τραβα.
Για τον πόντιο το ίδιο όσο για τον κύπριο.
Δυστυχώς δεν σημαίνουν τίποτα οι ημερες μνήμης όταν δεν ακολουθούν συγκεκριμένες ενέργειες. Αλλα είπαμε: Από βαρύγδουπα και panhghrtzidika τίποτα άλλο σε αυτήν την χωρα.
Μείνανε λίγα χρονια για να το "εορτάσουμε" με κάθε λαμπρότητα το 2020 και κάτι όταν θα "κατοσταριζει". Μπορεί να το βάλουν και μαζί με την επανάσταση του 21 που θα "διακοσαριζει". Διπλή "γιορτή"; σα να λέμε.
