Οποιος παλεύει, παλεύει καθημερινά στη ζωή και την κοινωνία. Παλεύει μέσα στη δουλειά, στην οικογένεια, στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του. Θα παλέψει ακόμη μια φορά στις εκλογές, γιατί αυτό πιστεύει ότι είναι η παρακαταθήκη του. Δυστυχώς στην Ελλάδα του 2009 είναι ακόμη μειοψηφία. Η πλειοψηφία δεν αγωνίζεται, δεν παλεύει, δεν μοχθεί, ούτε μάχεται, κρίνει εκ του ασφαλούς, πολλές φορές με μια φραπεδιά στο ένα χέρι κι ένα τσιγάρο στο άλλο. Αν οι εκλογές άλλαζαν τη ζωή μας θα ήταν παράνομες. Ετσι κι αλλιώς την επομένη των εκλογών θα κάνω ότι έκανα και την προηγούμενη. Θα πάω στη δουλειά, θα γυρίσω στην οικογένειά μου και θα πω ότι είπα στους συναδέλφους στη δουλειά και στις προηγούμενες εκλογές. Τη Δευτέρα, ανεξάρτητα με το τι θα ψηφίσετε δεν θέλω να δω κοψοχέρηδες (ξέρετε αυτοί που πάντα λένε "τι τον ψήφισα, δεν μου κοβότανε καλύτερα από τη ρίζα"). Την ίδια "συμβουλή" έχω να δώσω κι από το φόρουμ. Μην τυχον και γίνεται κοψοχέρηδες.
