Σαν σήμερα.
12/5/2001: Όταν ο διάβολος έσπασε το ποδάρι του... 
Δεκαέξι χρόνια νηστείας και αποχής από τον τελευταίο μας τίτλο φάνηκαν υπεραρκετά,
και ο ΠΑΟΚ ευτύχησε να κοινωνήσει μέσα από το Κύπελλο Ελλάδας
εκείνο το αξέχαστο βράδυ της 12ης Μαΐου 2001,
στο συγχωρεμένο (πια) γήπεδο της Ν. Φιλαδέλφειας.
Ήταν μία διαστημική (sic) εμφάνιση από την ομάδα τού Ντούσαν-Ντούσαν Μπάγιεβιτς που
από το πρώτο λεπτό δεν άφησε κανένα περιθώριο τόσο στον πρωταθλητή-καρκίνο τού ελληνικού ποδοσφαίρου,
τον θρήνο-των-γηπέδων-ολυμπιακό όσο και στην ορντινάντσα του, το διαιτητή Κασναφέρη
που είχε κληθεί για να αποδώσει -λέει- δικαιοσύνη.
Λίγους μήνες πριν, Νοέμβριο του 2000,
ήταν στην Τούμπα για αγώνα πρωτάθληματος, που
ο αθηναίος διαιτητής είχε δώσει ιδανικά διαπιστευτήρια στην εργοδοσία του
περνώντας τον ΠΑΟΚ από τη μηχανή του κιμά για να αποδράσει με διπλό (2-4) ο θρήνος
με αποτέλεσμα να μαζεύει -στην κυριολεξία- το ράμφος του,
ο κόρακας από όσα του εκτόξευε το εξοργισμένο πλήθος.
Η ΚΕΔ σε μία επίδειξη unfair χοντροκοπιάς επέλεξε αυτόν τον εγκληματία
(που εξ' αιτίας του η Τούμπα έκλεισε για 2 αγωνιστικές)
για να σφυρίξει τον αγώνα της χρονιά
αλλά εκείνο το βράδυ, τα αετόπουλα δε χαμπάριαζαν από τίποτα.
Εχετε βρεθεί ποτέ σας σε αγώνα, που από το ζέσταμα φαίνεται,
από μακριά κάνει "μπαμ!" και λες: σήμερα δεν χάνω με τί-πο-τα;
Για να φθάσει ο ΠΑΟΚ έως τον τελικό της διοργάνωσης
κέρδισε μέσα-έξω όλους τους αντιπάλους του (Ατρόμητο, Αμπελόκηποι, Καβάλα, Παναχαϊκή)
στον εύκολο προκριματικό όμιλο, παραχωρώντας μόνο μία ισοπαλία στη Ναύπακτο.
Στη συνέχεια απέκλειε σε διπλούς αγώνες και διαδοχικά,
τον καλό του πελάτη άρη, την Ξάνθη
ενώ στους ημιτελικούς έλυσε κάτι μικροπαρεξηγήσεις που είχαν δημιουργηθεί λίγο παλαιότερα με τον Απόλλωνα Αθηνών.
Με το προσωνύμιο «ομάδα του Δημοσίου» να τον συνοδεύει παντού,
ο κρατικοδίαιτος ολυμπιακός χρησιμοποιούσε ως έδρα το ΟΑΚΑ
οπότε αποφασίστηκε ο τελικός να διεξαχθεί στο... ουδέτερο γήπεδο της αεκ (παλιά ξεθυμασμένη κολόνια)
μια που σενάριο για να αλλάξει η πόλη διεξαγωγής σε κάτι πιο ενδιάμεσο, κάτι πιο ουδέτερο, βρε αδελφέ,
ήταν, είναι και θα είναι αδιανόητο για τα καλομαθημένα γατάκια από το λεκανοπέδιο.
Με δεδομένη τη μικρή χωρητικότητα του γηπέδου,
βγάλε κάτι νεκρές ζώνες, προσκλήσεις και λοιπές σαχλαμάρες
φθάσαμε να μοιραστούν από 6500 εισιτήρια σε κάθε στρατόπεδο
αν και οι τελικές εκτιμήσεις μίλησαν για 8000-9000 ασπρόμαυρα κομάντος που
τίγκαραν, στριμώχθηκαν σε κάθε γωνιά της κεντρικής εξέδρας αλλά τελικώς το καταφχαριστήθηκαν.
Γυάλιζε το μάτι των ποδοσφαιριστών τού ΠΑΟΚ εκείνο το μαγιάτικο βράδυ,
το έβλεπες στο πάθος τους, τις αντιδράσεις τους, τους πανηγυρισμούς τους, στην πιο ανύποπτη φάση, στο πιο κρίσιμο tackling.
Μια γροθιά, ένα πανέμορφο σύνολο από απλήρωτους ποδοσφαιριστές
που είδαν και απόειδαν για τα δεδουλευμένα τους ή το αντίκρυσμα των χάρτινων συμβολαίων τους
και στο φινάλε, αντί να κιοτέψουν, μπούκαραν στο χόρτο για να παίξουν για την πάρτη τους,
τον τρελό λαό που τους στήριζε και τότε, έπαιξαν (αν θέλετε και) για τη ριγέ φανέλα με το Δικέφαλο στο στήθος.
Πριζωμένοι και από κάτι σνομπ δηλώσεις τού τύραννου Κρόκους
("να δω πώς θα πληρώσει, το πριμ κατάκτησης, η διοίκηση του ΠΑΟΚ, έτσι και σπάσει ο διάολος το ποδάρι του")
άρπαξαν τα βουτυρόπαιδα από το λαιμό, και τους έριχναν το ένα μπαλάκι πίσω από το άλλο
θαρρείς και δεν υπήρχε αύριο ή γυρισμός, λες και όλα τέλειωναν εκείνο το βράδυ, σε εκείνο το παιχνίδι.
Το χορόν άνοιξεν ο Γιώτην Εγκωμίτην μόλις στο 4' με μια συρτή σουτάκλα έξω από την περιοχήν,
ενώ ο Βασίλης Μπορμπόκης ντούμπλαρε τα γκολ στο 32' με ωραίο πλασέ από τα πλάγια
και μία σκανδαλιστική υπόνοια οff-side που με εξιτάρει ακόμα περισσότερο ως οπαδό
όταν μου την καταλογίζει ο συγκεκριμένος αντίπαλος.
Ακριβώς με το ξεκίνημα της επανάληψης,
και για να μη πιστέψει κανείς αφελής ότι ο έφηβος -και καλά- θα έβγαινε για να μας πιέσει
ο Γου-Χου-Γου τους φύτεψε το τρίτο και ουχί μακρύτερο
και κάπου εκεί η σεμνή τελετή έλαβε τέλος για την αχταρμάδα του Τάκη Λεμονή.
Το "θρύλε μαλάκα, σε παίζουμε για πλάκα" έσκιζε τον βρώμικο ουρανό της πρωτεύουσας
και ο Κασναφέρης πήρε το μπιζάρισμά του στο 75' απ' όσους γάβρους είχαν τη διαστροφή να παραμένουν
παραχωρώντας μπενάλντ (αθηναϊκή accent) που εκτέλεσε εύστοχα το πιστό καραφλό σκυλί.
Μόλις, οι ελεεινοί, κάτι πήγαν να ψελλίσουν
τη γλώσσα τους έκοψε σύριζα ο νεοεισελθών Δημήτρης Ναλιτζής που
επωφελούμενος από μπερδεγουέι στα καρέ των αντιπάλων τρύπησε για τελευταία φορά τον Ελευθερόπουλο.
Ξεκαρδιστική η τελευταία σκηνή της παράστασης για έναν ρόλο,
με το Χούτο να μειώνει στο τελικό 2-4 και να τρέχει φουριόζος
με τη μπάλα αγκαλιά προς τη σέντρα στην εκπνοή των καθυστερήσεων.
Και τώρα, εντάξει, φίλε ΠΑΟΚτσή, έλα στη θέση μου και πες μου τι να γράψουμε για αυτά που ακολούθησαν,
για όσα διαδραματίστηκαν τόσο στο γήπεδο κατά την απονομή του τροπαίου στον αρχηγό Τάσο Κατσαμπή,
όσο και στις εξέδρες από τους παραληρούντες εκδρομείς;
Τι να προσθέσω για όσους δεν ήταν εκεί,
για όσους πανηγύρισαν με την ΠΑΟΚτσήδικη ψυχή τους στη Θεσσαλονίκη,
στον ελληνικό βορρά αλλά και όπου υπάρχει διάσπαρτο το ασπρόμαυρο στοιχείο;
Η περιοχή του Λευκού Πύργου πλημμύρισε (ακριβώς έτσι) από χιλιάδες διψασμένου κόσμου,
λαού περήφανου από την αφιονισμένη εμφάνιση και το ξέσκισμα του μισητού αντιπάλου,
ενώ την επομένη,
όπως είχε ξημερώσει μία καταπληκτική, ονειρεμένη Κυριακή,
το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε τόσο στο αεροδρόμιο όσο και εκ νέου στους πρόποδες του Λευκού Πύργου
όταν και οι πόρτες τού μνημείου άνοιξαν για πρώτη φορά για να υποδεχθούν τα επινίκια των κυπελλούχων.
Κάθε εμπόδιο σε καλό, και ο ΠΑΟΚ παρά τις σημαντικές απουσίες των βασικών Τετράτζε και Φρούσου
είχε την "ατυχία" να στερηθεί την τελευταία ώρα τις υπηρεσίες και τού τερματοφύλακα Τοχούρογλου
που έδωσε τη θέση του στον άπειρο και «αποκάλυψη της βραδιάς», Άντε Τσόβιτς.
ΠΑΟΚ (Ντ.Μπάγιεβιτς):
Τσόβιτς, Β.Μπορμπόκης, Βενετίδης, Κατσαμπής, Αμπονσά (46' Κουλακιώτης), Ουντέζε, Γεωργιάδης (78' Ναλιτζής), Εγκωμίτης, Οκκάς (89' Σπάσιτς), Καφές, Κωνσταντινίδης
(Praktorinos)
