Τη χρονιά, λόγω της 8, παίξαμε στο Νταχάου με βάζελο, Δόξα Δράμας, Εθνικό, Καβάλα, Απόλλωνα, Ατρόμητο και Καστοριά, σύνολο δηλαδή 7 αγώνες.
Όμως, οι εποχές ήταν άλλες: Όντως τα λικιασκού ερχόταν στην 5, οι σύνδεσμοί τους ήταν ο σφαχ και τα ... καναρίνια, γινόταν πλάκες - πανό στο Βόλο - και το χειρότερο σύνθημα που φώναζαν για εμάς ήταν το "πάρτε κασέτες από τους γύφτους".
Μετά το 1988 η κατάσταση άλλαξε και η Σαουρίδου κατασκεύασε αφιονισμένα, φασιστοειδή (καμία διάθεση να πολιτικολογήσω) παιδάκια, με προπαγάνδα για ευνοημένους, αφεντικά της πόλης, Τ******* και ελληνικές σημαίες.
Με τα συγκεκριμένα κοπρόσκυλα δε θέλω να έχω καμία παρτίδα, καμία σχέση. Μπορεί να αντιμετώπιζα με συμπάθεια κάποιους παπούδες της παλιάς αριστοκρατίας της πόλης που μιλούσαν για την "ομάδα του άρεως", διηγούνταν τα περασμένα μεγαλεία τους και θεωρούσαν τη φάρα τους ανώτερη κοινωνικά (έλεγα "δεν πειράζει, φταίει το Αλτσχάιμερ" και το γεγονός της ζήλιας απέναντι στους πρόσφυγες, τη φτωχολογία, τις λαϊκές μάζες που κατάφεραν να ξεχωρίσουν έστω μέσα από το ποδόσφαιρο. Αλλά, επαναλαμβάνω, αυτά τα φανατισμένα πιόνια που εκπροσωπούν ό,τι χειρότερο σε νοοτροπία και τρόπο σκέψης, δε θέλω να τους βλέπω. Πείτε το κόλλημα, παραξενιά της ηλικίας μου, αλλά δε γουστάρω...